Πέμπτη, 06 Αυγ, 2026

Οι μπίζνες στην Ενέργεια χαράζουν ρότα διευθετήσεων και μεγάλων κινδύνων

Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ: Ερώτηση για το «πυρηνικό δόγμα» που διαμορφώνεται στην ΕΕ και βάζει τους λαούς σε μεγάλο κίνδυνο

Με επιθέσεις, δολιοφθορές και «ζόρια» μαίνεται ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Ουκρανία

Η κυβέρνηση αφήνει εκτός ΒΑΕ χιλιάδες εργαζόμενους στα δημόσια νοσοκομεία και η πλειοψηφία της ΠΟΕΔΗΝ της κάνει πλάτες

Αντιπροσωπεία της ΕΕΔΥΕ και του ΠΣΕ στην Κούβα

ΚΚΕ: Η πολιτική της κυβέρνησης εκτινάσσει την ενεργειακή ακρίβεια και μπλέκει τη χώρα σε επικίνδυνους σχεδιασμούς

Το Σχόλιο της Ημέρας

Στρόφιγγα

Σήμερα 10:43

Περισσότεροι από 3.450 πρόσφυγες και μετανάστες καταγράφηκαν ως νεκροί ή αγνοούμενοι στη Μεσόγειο Θάλασσα κατά τους πρώτους 6 μήνες του 2026. Το ίδιο διάστημα, ο δείκτης θνησιμότητας έχει αυξηθεί στον έναν νεκρό ανά 11,9 αφίξεις από έναν νεκρό ανά 256 μετανάστες που έφταναν στην Ευρώπη πριν από έντεκα χρόνια! Περισσότερα

81 χρόνια από το έγκλημα των ΗΠΑ σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι. Δεν υπάρχει έγκλημα που να διστάζουν να διαπράξουν οι ιμπεριαλιστές, για να προστατέψουν τα κέρδη και την εξουσία τους

Τελευταία ενημέρωση 06 Αυγ 2026 10:41 από Η Άλλη Άποψη

Ήταν 6 Αυγούστου του 1945 όταν ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός διέπραξε ένα από τα πιο στυγερά, τα πιο ανατριχιαστικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, αποδεικνύοντας πως δεν υπάρχει έγκλημα που το κεφάλαιο διστάζει να κάνει μπροστά στα κέρδη και τα συμφέροντα των λίγων, για να θωρακίσει την εξουσία του.

Εκείνη τη μέρα, ξαφνικά ο χρόνος «πάγωσε» όταν το βομβαρδιστικό «Enola Gay» ελευθέρωσε το «Little Boy» («Μικρό Αγόρι»), τη δεύτερη ατομική βόμβα (ουρανίου) που κατασκεύασαν οι ΗΠΑ (η πρώτη ρίχτηκε δοκιμαστικά στις 16 Ιούλη 1945 σε ερημική τοποθεσία του Νέου Μεξικού), σκορπίζοντας τον θάνατο στο νησί της Χιροσίμα, σε 110.000 ανθρώπους ακαριαία και σε χιλιάδες ακόμα αργότερα, από τη ραδιενέργεια. Ομως το έγκλημά τους δεν σταμάτησε εκεί... Μόλις τρεις μέρες αργότερα, στις 9 Αυγούστου, πάνω από το νησί Ναγκασάκι απελευθερώθηκε και η τρίτη ατομική βόμβα (βόμβα πλουτωνίου), με την ονομασία «Fat Man» («Χοντρός Αντρας»), σκοτώνοντας ακαριαία 70.000 ανθρώπους.

Ο συνολικός αριθμός των εκατοντάδων χιλιάδων νεκρών δεν έχει υπολογιστεί μέχρι και σήμερα με ακρίβεια, ενώ οι επιπτώσεις της ραδιενέργειας ήταν εξίσου θανατηφόρες...

Οι εικόνες φρίκης από αυτές τις δύο πόλεις τον Αύγουστο του 1945 σηματοδοτούν ένα από τα πιο στυγερά εγκλήματα που διέπραξε ο ιμπεριαλισμός σε βάρος των λαών, με το πρόσχημα της συντόμευσης του πολέμου. Και πρόκειται ξεκάθαρα για πρόσχημα, αφού δεν προέκυπτε στρατιωτική αναγκαιότητα γι' αυτόν τον βομβαρδισμό ενός στόχου που δεν ήταν στρατιωτικός. Από τον Μάη του 1945, όταν η κόκκινη σημαία υψώθηκε στο Ράιχσταγκ, η Γερμανία αναγκαζόταν σε συνθηκολόγηση, σηματοδοτώντας ουσιαστικά το τέλος του πολέμου. Τον Σεπτέμβρη του 1943 είχε συνθηκολογήσει η Ιταλία, και το τρίτο μέρος της φασιστικής συμμαχίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιαπωνία, είχε περικυκλωθεί, ενώ ο στόλος της ήταν κατεστραμμένος.

Ο πραγματικός λόγος πίσω από το πρόσχημα

Η διαταγή για τη ρίψη των δύο ατομικών βομβών δόθηκε εγγράφως από τον υπουργό Εσωτερικών, Τζ. Μάρσαλ, και τον υπουργό Στρατιωτικών, Χ. Στίμσον. Η τελική απόφαση, όμως, λήφθηκε προσωπικά από τον ίδιο τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Χ. Τρούμαν, επιβεβαιώνοντας τον χαρακτηρισμό που του έχει αποδοθεί ως μακελάρη, ο οποίος μάλιστα λίγο μετά έμελε να διατάξει τη χρήση - για πρώτη φορά - των βομβών Ναπάλμ στην Ελλάδα, την περίοδο 1946 - 1949, ενάντια στους μαχητές και τις μαχήτριες του ηρωικού Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Αυτόν «τιμάνε» έως και σήμερα οι καπιταλιστές και τα κόμματα του κεφαλαίου στη χώρα μας παρέα με τους Αμερικανούς πρέσβεις...

Ποιος ήταν ο λόγος, λοιπόν, που ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ, Χάρι Τρούμαν, έδωσε το «πράσινο φως» για τη ρίψη των βομβών σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι;

Ο φόβος που υπήρχε στο στρατόπεδο του ιμπεριαλισμού για τη Σοβιετική Ενωση ήταν εμφανής. Η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι ήταν μια προσπάθεια εκφοβισμού της Σοβιετικής Ενωσης, απέναντι στον σοσιαλισμό που οικοδομούνταν και στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, συνολικά απέναντι στο εργατικό - λαϊκό κίνημα που έβγαινε νικηφόρο και με το «όπλο στο χέρι» από τον Β' παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Οι ΗΠΑ γνώριζαν το τεράστιο κύρος της ΕΣΣΔ στους λαούς της Ευρώπης, μετά και την καταλυτική επίδρασή της για το τσάκισμα του φασισμού. Οι λαοί θα αποφάσιζαν για την τύχη τους μετά την απελευθέρωση από το ναζιστικό θηρίο με την καθοριστική συμβολή του Κόκκινου Στρατού, κι αυτό ήταν το πραγματικό εμπόδιο των ΗΠΑ, όπως και των άλλων καπιταλιστικών κρατών που ήθελαν πάση θυσία να ξαναζέψουν τους λαούς στον ζυγό της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, να σταθεροποιήσουν την εξουσία τους που δοκιμαζόταν σε μια σειρά χώρες, να μεταβάλουν τον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων που είχαν μεταβάλει με την πάλη τους οι λαοί.

Τις πραγματικές στοχεύσεις της ρίψης της ατομικής βόμβας αποτυπώνει και το τηλεγράφημα που έστειλε ο Τσόρτσιλ στον Τρούμαν στις 12/5/1945, τρεις μέρες μετά την παράδοση της Γερμανίας, όπου και κάτω από τις αθλιότητες περί «σιδηρού παραπετάσματος» αποτυπώνεται ότι οι ιμπεριαλιστές βάζουν πάνω απ' όλους και όλα τα ταξικά τους συμφέροντα, βάζοντας ως πρώτο καθήκον την αποκατάσταση της κλονισμένης εξουσίας τους.

Σε αυτό το τηλεγράφημα ο Τσόρτσιλ σημείωνε πως «η ευρωπαϊκή κατάσταση με ανησυχεί πάρα πολύ... Πολύ σύντομα, η στρατιωτική ισχύς μας θα σβήσει στην ηπειρωτική Ευρώπη, εκτός από μέτριες δυνάμεις, που θα παραμείνουν για την κατοχή της Γερμανίας. Τι θα συμβεί, εν τω μεταξύ, από την πλευρά της Ρωσίας; Δοκιμάζω πολύ ζωηρά ανησυχία από την εσφαλμένη ερμηνεία που δίνουν στις αποφάσεις της Γιάλτας, από τη συμπεριφορά των στην Πολωνία, από την συντριπτική υπεροχή των στα Βαλκάνια, εκτός από την Ελλάδα, από τις δυσκολίες που δημιουργούν στο ζήτημα της Βιέννης, από το συνδυασμό της ισχύος των στα κατεχόμενα ελεγχόμενα από αυτούς εδάφη με τη χρησιμοποίηση της κομμουνιστικής τακτικής σε τόσα μέρη του κόσμου και κυρίως από τη δυνατότητα που έχουν να διατηρούν επί μακρόν τεράστιες στρατιές εν εκστρατεία.

Ποια θα είναι η κατάστασις ύστερα από ένα ή δύο χρόνια; Οι αμερικανικές ή βρετανικές στρατιές θα έχουν τότε διαλυθή, οι Γάλλοι δε θα έχουν ακόμη οργανωθεί αρκετά και δε θα διαθέτωμε παρά λίγες μεραρχίες, κατά το πλείστον γαλλικές, ενώ η Ρωσία θα είναι ελεύθερη να διατηρή 200 ή 300 εν ενεργεία. Ενα Σιδηρούν Παραπέτασμα έπεσε σε ολόκληρη τη γραμμή του μετώπου των... Ο στρατηγός Αϊζενχάουερ πρέπει να λάβη όλα τα δυνατά μέτρα, για να προλάβη νέα ομαδική έξοδο των γερμανικών πληθυσμών, όταν οι Μοσχοβίτες πραγματοποιήσουν την τεράστια προέλασή των προς το κέντρο της Ευρώπης... Σε λίγο θα είναι εύκολο στους Ρώσους να προχωρήσουν, εάν θέλουν, ως τις ακτές της Βορείου Θαλάσσης και του Ατλαντικού».

Αποτυπώνοντας την εξέλιξη των γεγονότων και τους λόγους της ρίψης των ατομικών βομβών το Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (1939 - 1949) σημειώνει:

«...Στις 9 Μάη 1945 ο πόλεμος στην Ευρώπη είχε τελειώσει.

Ωστόσο οι πολεμικές συγκρούσεις συνέχισαν να μαίνονται στην Απω Ανατολή. Η ΕΣΣΔ μπήκε στον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας στις 8 Αυγούστου 1945 συντρίβοντας ταχύτατα τις σημαντικές δυνάμεις του εχθρού στη Μαντζουρία, τις νήσους Κουρίλες και Σαχαλίνη, καθώς και στην Κορεατική Χερσόνησο. Την ίδια ακριβώς στιγμή, οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ρίχνοντας την ατομική βόμβα στις πόλεις Χιροσίμα (6 Αυγούστου 1945) και Ναγκασάκι (9 Αυγούστου 1945). Εκατοντάδες χιλιάδες άμαχοι πέθαναν ή έμειναν ανάπηροι, με τις συνέπειες της ραδιενέργειας να παραμένουν δεκαετίες μετέπειτα. Η χρήση της ατομικής βόμβας δεν υπαγορεύτηκε από στρατιωτικούς λόγους. Η Ιαπωνία είχε ουσιαστικά ηττηθεί στρατιωτικά και βρισκόταν ήδη πολύ κοντά στην παράδοση. Ηταν μια επίδειξη ισχύος των ΗΠΑ, στην προοπτική διαμόρφωσης του μεταπολεμικού κόσμου, με ιδιαίτερο αποδέκτη την ΕΣΣΔ και το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα. Η άνευ όρων συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας υπογράφτηκε τελικά στις 2 Σεπτέμβρη 1945, στο θωρηκτό "Μιζούρι"...».

Η ρίψη των ατομικών βομβών σηματοδότησε και άνοιξε τον δρόμο για να ξεκινήσει ο λεγόμενος «Ψυχρός Πόλεμος», στο πλαίσιο του οποίου η απειλή του πυρηνικού πλήγματος απέναντι στην ΕΣΣΔ πήρε οργανωμένη μορφή από τις ΗΠΑ, με το σχέδιο «Broiler» (1946), το οποίο προέβλεπε τον βομβαρδισμό 24 πόλεων της ΕΣΣΔ, και «Offtackle» του 1949, που περιλάμβανε 104 πόλεις της ΕΣΣΔ. Την ίδια χρονιά, το 1949, τα πιο ισχυρά ιμπεριαλιστικά κράτη έθεσαν τη στρατιωτική τους οργάνωση ενάντια στην ΕΣΣΔ, με τη δημιουργία του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ).

Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη»

Έχει διαβαστεί 64 φορές