ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ : 97 χρόνια μετά...

Σαν σήμερα, πριν από 97 χρόνια στα 1917 (στις 7 Νοέμβρη ,25 Οκτώβρη με το παλιό ημερολόγιο) , τα κανόνια του θωρηκτού Αβρόρα έδιναν το σύνθημα. Η αστική κυβέρνηση Κερένσκι ανατράπηκε από τους εργάτες και στρατιώτες, υπό την καθοδήγηση των μπολσεβίκων, η σοσιαλιστική επανάσταση ήταν γεγονός. Σαν σήμερα, λοιπόν, ξεκίναγε η πρώτη απόπειρα της εργατικής τάξης, μαζί με τους συμμάχους της, να οικοδομήσει μια νέα κοινωνία, τη σοσιαλιστική, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, χωρίς ανεργία, πείνα, φτώχεια, με το λαό, τους εργαζόμενους να βρίσκονται στην εξουσία, μέσα από του δικούς τους εργατικούς - λαϊκούς θεσμούς. Η εξέλιξη αυτή σφράγισε όλον τον 20ό αιώνα. Η εργατική τάξη βγήκε από το περιθώριο, στο προσκήνιο της Ιστορίας. Οι επαναστάσεις που ακολούθησαν, είτε νίκησαν, είτε ηττήθηκαν, άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους, όχι μόνο στην Ιστορία του εργατικού κινήματος, αλλά στο σύνολο της ανθρωπότητας.

Η 70χρονη προσπάθεια οικοδόμησης της νέας κοινωνίας, παρόλο που ηττήθηκε, δεν ήταν μια «τραγωδία», ήταν ό,τι πιο σημαντικό, ό,τι πιο λαμπρό έχει φτιάξει ο εργαζόμενος άνθρωπος στην ιστορία. Το αποδεικνύουν τα μεγάλα βήματα που έγιναν στην κατεύθυνση της απελευθέρωσης των εργαζομένων από το βάρος αιώνων σκλαβιάς, δουλείας, εκμετάλλευσης. Τα μεγάλα βήματα στην οικονομική, κοινωνική, αλλά και ιδεολογική απελευθέρωση. Βήματα που βεβαίως δεν ολοκληρώθηκαν, δεν οδήγησαν στην πλήρη κυριαρχία του σοσιαλισμού, στην ανεπτυγμένη κομμουνιστική κοινωνία. Το αποδεικνύει η συνολική ανάταση των εργατικών λαϊκών μαζών, που γίνονται πρωταγωνιστές των εξελίξεων στο πλαίσιο όλης της επαναστατικής διαδικασίας, που βεβαίως δεν τελειώνει με τη συγκρότηση της εργατικής - λαϊκής εξουσίας. Η ΕΣΣΔ έγινε σημείο αναφοράς για τους εργαζόμενους όλου του κόσμου και όχι μόνο αυτών που ακολουθούσαν τους κομμουνιστές. Οι εργάτες είχαν τη δική τους πατρίδα, τη χώρα που έκαναν εκείνοι κουμάντο. Οι ανατροπές του σοσιαλισμού, η επικράτηση της αντεπανάστασης στα τέλη της δεκαετίας του 1980 - αρχές 1990, αποτέλεσαν ένα ιστορικό πισωγύρισμα, ένα φρενάρισμα της κοινωνικής εξέλιξης. Η αρνητική επίδραση αυτών των εξελίξεων είναι βαριά πάνω στο κομμουνιστικό κίνημα, αλλά και ευρύτερα στις εργατικές - λαϊκές μάζες, τις επιπτώσεις θα τις ζούμε για χρόνια. Δεν είναι μόνο ότι έγειρε η πλάστιγγα σε παγκόσμιο επίπεδο ολοκληρωτικά υπέρ του καπιταλισμού, λύνοντας τα χέρια για τις αναγκαίες επιδρομές στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα και κατακτήσεις που με μια έννοια «περιφρουρούσε» η ύπαρξη των σοσιαλιστικών κρατών τα προηγούμενα χρόνια. Είναι και η βαθιά επίδραση σε ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο, η υποχώρηση των σοσιαλιστικών, κομμουνιστικών ιδεών, η αποθέωση του ανορθολογισμού, η ενίσχυση αντιδραστικών αντιλήψεων που συνοδεύουν κάθε αντεπανάσταση. Είναι η κυριαρχία της απογοήτευσης, της πεποίθησης ότι «αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ», της ματαιότητας για τον αγώνα, για την πάλη, για τη συμμετοχή στο κίνημα.

Η ανθρωπότητα όμως θα προχωρήσει, γιατί... το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο! Ο καπιταλισμός είναι ιστορικά ξεπερασμένος ως κοινωνικοοικονομικό σύστημα που μπορεί να κινεί τις κοινωνικές εξελίξεις προς την πρόοδο, γι' αυτό και χρειάζεται αντικατάσταση περιμένοντας το νεκροθάφτη του.
 

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Το «τείχος του Βερολίνου» και η ιστορική αλήθεια

Επόμενο άρθρο

Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ: Επιστολή στην Κομισιόν για τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις