Σκυτάλη

Πρωτομαγιά αύριο, μέρα που η παγκόσμια εργατική τάξη επιθεωρεί τις δυνάμεις της και χαράσσει πορεία. Ο φετινός απεργιακός εορτασμός βρίσκει τους εργαζόμενους στη δίνη του ιμπεριαλιστικού πολέμου, με τις συνέπειες φορτωμένες στις πλάτες τους από τις κυβερνήσεις και όλα τα αστικά κόμματα που στηρίζουν τους σχεδιασμούς της αστικής τάξης.

Η δίψα των μονοπωλίων για μεγαλύτερα κέρδη, που τα προηγούμενα χρόνια οδήγησε σε απογείωση της εκμετάλλευσης σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο, έχει ντυθεί στο χακί. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος μπλέκει στα δολοφονικά γρανάζια του ολοένα και πιο πολλά κράτη και λαούς, όσο οι συγκρούσεις κλιμακώνονται και επεκτείνονται σε νέα μέτωπα.

Μια αδυσώπητη μάχη για το ξαναμοίρασμα σφαιρών επιρροής και αγορών, πηγών και δρόμων Ενέργειας βρίσκεται σε τροχιά ανεπίστρεπτης κλιμάκωσης, στη σκιά της σύγκρουσης ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Αυτή η «κανονικότητα» του καπιταλιστικού συστήματος δίνει τον τόνο της φετινής Πρωτομαγιάς και επιβεβαιώνει ότι τα συμφέροντα εργαζόμενων και κεφαλαίου δεν συναντιούνται πουθενά. Ούτε στην ειρήνη, ούτε στον πόλεμο.

Οι ίδιες δυνάμεις άλλωστε που κηρύσσουν την «κοινωνική ειρήνη» είναι αυτές που ξεπλένουν και την εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Οι ίδιες δυνάμεις που βάζουν πλάτη για να βαθαίνει η εκμετάλλευση των εργαζομένων, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της σταθερότητας της οικονομίας, γίνονται συνεργοί σε κηρύγματα υποταγής του λαού στα πολεμικά σχέδια της αστικής τάξης και αναγορεύουν σε «εθνική υπόθεση» την εμπλοκή της χώρας στα ιμπεριαλιστικά μέτωπα.

Η φετινή Πρωτομαγιά, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, αποδεικνύεται το «σύνορο» δύο κόσμων: Από τη μία της εργατικής τάξης και της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας, της δυνατότητας που υπάρχει να ζει σήμερα ο λαός χωρίς εκμετάλλευση και πολέμους. Και από την άλλη ο κόσμος των παρασίτων, του κεφαλαίου, που αρπάζουν τον πλούτο και σέρνουν τους λαούς στον όλεθρο.

Γι' αυτό τα ιστορικά διδάγματα και το φορτίο που κουβαλά η 1η του Μάη φωτίζουν και τους δύο δρόμους που ανοίγονται στην εργατική τάξη και στο κίνημά της, τις δύο γραμμές που συγκρούονται.

Από τη μία η γραμμή της οργάνωσης παντού, της μάχης για να αλλάξουν οι συσχετισμοί προς όφελος των εργαζομένων, δυναμώνοντας το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, ενάντια στο σύστημα του πολέμου και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Η γραμμή πάλης με προμετωπίδα το «καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους», τον αγώνα για την πατρίδα των εργατών, των φτωχών βιοπαλαιστών, απέναντι στην «πατρίδα» των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των τραπεζιτών κ.ά. Η γραμμή που λέει ότι για να κερδίσει ο λαός πρέπει να χάσει το κεφάλαιο.

Και από την άλλη η γραμμή του συμβιβασμού, της ηττοπάθειας και της μοιρολατρίας, της θωράκισης της ανταγωνιστικότητας, που φέρνει διαρκώς νέες θυσίες και συμφορές για την εργατική τάξη. Η γραμμή του «κοινωνικού εταιρισμού», του «βάλτε πλάτη στα δύσκολα» και του δόγματος «τα κεφάλια μέσα». Η γραμμή που θέλει τις ανάγκες των εργαζομένων να θυσιάζονται για τα κέρδη και τους πολέμους τους, στο όνομα των «εθνικών στόχων».

Η γραμμή της αναμονής απέναντι στις διεργασίες ενσωμάτωσης, που θέλει το εργατικό κίνημα χειροκροτητή της κυβερνητικής εναλλαγής, για να εξασφαλίζεται η «συνέχεια» του σάπιου και αντιλαϊκού κράτους, να εξουδετερώνεται η λαϊκή δυσαρέσκεια.

Αυτές οι δύο γραμμές συγκρούστηκαν και στην πορεία προς την Πρωτομαγιά: Από τη μία, στην Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ «έλαμψε» ο κόσμος των «από κάτω», η δύναμη που έχει ο οργανωμένος εργάτης όταν συσπειρώνεται και παλεύει οργανωμένα σε σύγκρουση με την πολιτική του κεφαλαίου. Και από την άλλη η σαπίλα της γραμμής του εταιρισμού και της υποταγής, που ξεμπροστιάστηκε ξανά στο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, με αποκορύφωμα τη στοίχιση των δυνάμεων ΠΑΣΟΚ - ΝΔ και την επανεκλογή του εκατομμυριούχου εργατοπατέρα.

Η αυριανή Πρωτομαγιά είναι σταθμός κλιμάκωσης αυτής της αναμέτρησης. Από την επομένη, η σκυτάλη περνάει με νέα ορμή και αποφασιστικότητα στις νέες μάχες: Με περισσότερους εργαζόμενους στα συνδικάτα, με νέα σωματεία που να παλεύουν με αγωνιστικό - ταξικό προσανατολισμό, με μεγαλύτερο πείσμα στην πάλη για την ανατροπή αυτού του σάπιου κόσμου. Για να έρθουν στο προσκήνιο ο λαός και οι σύγχρονες ανάγκες του!

Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Πέμπτη 30 Απρίλη 2026

Επόμενο άρθρο

Πάντα αντιλαϊκό