Πού έχουν πέσει οι αμερικανικές βόμβες στον 21ο αιώνα;

Από τις αρχές αυτού του αιώνα, πέντε πρόεδροι έχουν καταλάβει τον Λευκό Οίκο: ο Μπιλ Κλίντον, ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος, ο Μπαράκ Ομπάμα, ο Ντόναλντ Τραμπ (πρώτη και τρέχουσα θητεία) και ο Τζόζεφ Μπάιντεν. Σε καθεμία από αυτές τις προεδρίες, με εναλλαγή Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανικών κυβερνήσεων, η ένοπλη επιθετικότητα εναντίον κυρίαρχων εθνών ήταν μια συνεχής εξέλιξη.

Αν μιλήσουμε για το έτος 2000 μέχρι σήμερα, ο Κλίντον θα φαινόταν να είναι ο «καλύτερος», αλλά λαμβάνοντας υπόψη ότι η κυβέρνησή του ξεκίνησε το 1993, το ιστορικό του δεν γλιτώνει από βομβαρδισμούς στη Σομαλία (1993), τη Βοσνία (1994, 1995), το Σουδάν (1998), το Αφγανιστάν (1998), το Ιράκ και την επιχείρηση «Αλεπού της Ερήμου» (1998), εκτός από ό,τι είχε απομείνει από τη Γιουγκοσλαβία το 1999.

Ο Τζορτζ Μπους, από την πλευρά του, είχε επίσης μια μακρά λίστα στρατιωτικών επιθέσεων που δεν άξιζε να τοποθετηθούν σε συγκεκριμένη ημερομηνία, καθώς οι περισσότερες από αυτές συνεχίστηκαν καθ' όλη τη διάρκεια της προεδρικής του θητείας.

Το Αφγανιστάν και το Ιράκ υπέστησαν συνεχή επιθετικότητα και κατοχή, ενώ το Πακιστάν δέχθηκε επιθέσεις από το 2004 και μετά. Η Υεμένη βομβαρδίστηκε το 2002 και η Σομαλία μεταξύ 2007 και 2008.

Υπό την προεδρία Ομπάμα, η πολιορκία των αφγανικών, ιρακινών και πακιστανικών εδαφών συνεχίστηκε και η Λιβύη προστέθηκε στον κατάλογο των στόχων για βομβαρδιστικά και μη επανδρωμένα αεροσκάφη από το 2011 και η Συρία από το 2014 και μετά. Και στις δύο περιπτώσεις, όταν συνέβη η πολυδιαφημισμένη «αλλαγή καθεστώτος», η εθνική σημαία μεταμορφώθηκε.

Ομοίως, η Υεμένη και η Σομαλία άρχισαν να βομβαρδίζονται, όχι πλέον μεμονωμένα αλλά συστηματικά.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ, ξεκινώντας από το 2017, οι στρατιωτικές «ασκήσεις» των ΗΠΑ συνεχίστηκαν στις προαναφερθείσες χώρες, αν και το Πακιστάν σταμάτησε να βομβαρδίζεται το 2018 και η Λιβύη το 2019.

Ο Μπάιντεν διατήρησε το στρατιωτικό συμβούλιο άθικτο, με το «μετάλλιο» ότι εγκατέλειψε το Αφγανιστάν το 2022, αφήνοντας τους Ταλιμπάν στην εξουσία.

Η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο το 2025 σηματοδοτήθηκε από την αύξηση της έκτασης των ένοπλων συγκρούσεων με την παρουσία και την εξέχουσα θέση των ΗΠΑ, με στρατιωτικές επιθέσεις κατά της Βενεζουέλας, του Ιράν και βομβαρδισμούς σε νιγηριανό έδαφος.

Τα εδάφη που δέχτηκαν στρατιωτική επίθεση από το Ισραήλ, ακολουθώντας την ίδια λογική ισχύος και επιρροής με την Ουάσιγκτον, και με την πολιτική, υλικοτεχνική και στρατιωτική της υποστήριξη, δεν μπορούν να μείνουν εκτός καταμέτρησης: Παλαιστίνη, Λίβανος, Κατάρ...

Τα δεδομένα που έχουν παρουσιαστεί μέχρι στιγμής δείχνουν ότι, ενώ κάθε κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες, η εξωτερική πολιτική των κανονιοφόρων - των αεροπλανοφόρων σήμερα - δεν είναι μια προσωπική ή κομματική μοναδικότητα, αλλά μια στρατηγική γραμμή του βαθέος κράτους, επηρεασμένη έντονα από παράγοντες για τους οποίους κανείς δεν ψηφίζει, ούτε εντός ούτε εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, από εταιρείες όπλων έως εταιρείες τεχνολογίας, συμπεριλαμβανομένων των πετρελαϊκών εταιρειών.

Καμία από τις προαναφερθείσες στρατιωτικές επιθέσεις δεν ήταν μεμονωμένα περιστατικά. Πάντα προηγούνταν, και συνεχίζουν να προηγούνται, έντονες εκστρατείες στα μέσα ενημέρωσης, καθώς και οικονομικοί και πολιτικοί αποκλεισμοί.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, έχει γίνει επίκληση της αφήγησης για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, με τρόπους που είναι λίγο πολύ ωμοί, ακόμη και ο υποτιθέμενος πόλεμος κατά των ναρκωτικών. Σε καμία από τις χώρες που έχουν δεχθεί επίθεση μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν λιγότερα ναρκωτικά, λιγότερη «τρομοκρατία» ή περισσότερα δικαιώματα. Θα εμβαθύνουμε σε αυτό σε μελλοντικά τεύχη. 

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Μ. Ανατολή: Γρήγορο πέρασμα από τις «τυμπανοκρουσίες» στη... «συμφωνία με αγκάθια», που είναι «γεμάτη νάρκες» και «θολά σημεία»

Επόμενο άρθρο

Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Δράση: Ανακοίνωση για την επικίνδυνη για τα συμφέροντα των λαών Σύνοδο Κορυφής των G7