ΔΙΗΓΗΜΑ: Και το μαλλί... "λάχανο"

του Αλέκου Χατζηκώστα

Η προεκλογική εκστρατεία βρισκόταν στο φόρτε της. Ο νομός μεγάλος και κυρίως «άγονος». Οι οργανωμένες δυνάμεις θα έπρεπε να κάνουν την νύχτα μέρα προκειμένου να καλύψουν με επάρκεια όλα τα χωριά που σε κάποια απ’ αυτά είχε χρόνια ν’ ακουστεί η διαφορετική φωνή.
Είχε μπει με ζέση στη μάχη. Όχι μόνο έχοντας την εποπτεία της, αλλά και ως απλός στρατιώτης. Όπως τότε δέκα χρόνια πριν, που υπηρετούσε στον ακριτικό αυτό νομό τη θητεία του, σ’ ένα ορεινό φυλάκιο λίγα μέτρα από τα σύνορα.
Είχε μάλιστα διαλέξει να επισκέπτεται τα κατεξοχήν «αντιδραστικά χωριά», έτσι όχι μόνο για να δείχνει το καλό παράδειγμα, αλλά κυρίως για να δοκιμάζει σε «χωράφια ανόργωτα» όπως τόνιζε «την δύναμη των ιδεών τους». Οι προκαταλήψεις πολλές, το ίδιο και ο φόβος για το «ξεβόλεμα» τόσων ετών, ενώ ως η «κοιτίδα της συντηρητικής παράταξης» ήταν με χίλια-δυο μικροσυμφέροντα δεμένη  με τους κομματάρχες της και τους υποψήφιους βουλευτής της.
Δεν είχε διαλέξει τυχαία να μιλήσει στο χωριό εκείνο, που ήταν η έδρα του τάγματος στο οποίο είχε υπηρετήσει. Όχι ότι το γνώριζε ιδιαίτερα, μια και για ένα χρόνο το έβλεπε μόνο όταν κατέβαινε από το βουνό που ήταν το φυλάκιο, για να πάρει το χαρτί για τις άδειες του, που και αυτές ήταν λιγοστές. Αλλά γιατί κυρίως ενδόμυχα ήθελε να παρατηρήσει τις αλλαγές σ’ αυτό (και σ’αυτόν;) στα χρόνια που είχαν περάσει και που τώρα το επισκεπτόταν για πρώτη φορά ως πολίτης.
Τον είχαν προειδοποιήσει ότι όλα αυτά τα χρόνια πολύ λίγα πράγματα είχαν αλλάξει στις συνειδήσεις των ανθρώπων εκεί. Τοπική οργάνωση συνέχιζε να μην υπάρχει, ενώ και η κομματική εφημερίδα δεν έφτανε καθόλου. Η δουλειά για την προετοιμασία της προεκλογικής συγκέντρωσης θα γινόταν από τα διπλανά χωριά.
Μετά την πρωινή περιοδεία στις υπηρεσίες της πόλης και το μεσημεριανό σάντουιτς-πού χρόνος και κυρίως χρήματα για πλήρες γεύμα- το απόγευμα ήρθε το αυτοκίνητο για να τον πάρει. Στο δρόμο ο υπεύθυνος της περιοχής φρόντισε να τον ενημερώσει για αυτήν, για τα προβλήματα των κατοίκων, αλλά και να τον προϊδεάσει για τις δυσκολίες που θα είχε η πραγματοποίηση της συγκέντρωσης.
«Αν έρθουν να μας ακούσουν καμιά δεκαπενταριά, κέρδος θα’ναι», του τόνισε.
Και αυτός σαν απάντηση του είπε την κλασική του ατάκα: «Και ο Χριστός μόνος του ξεκίνησε, αλλά δες κυρίεψε όλον τον κόσμο και συνεχίζει, παρά τις προσπάθειες μας».
Χαμογέλασαν δυνατά. Τέτοιες στιγμές μια χαλάρωση από το άγχος της συγκέντρωσης σίγουρα βοηθούσε. Άλλωστε δεν θα υπήρχε και σύγκριση με προηγούμενες προεκλογικές συγκεντρώσεις στο χωριό μια και η τελευταία είχε πραγματοποιηθεί (;) πριν από 11 χρόνια…
Είχε αποφύγει όλο αυτό το διάστημα να τους ενημερώσει ότι ένα μεγάλο κομμάτι της θητείας του το είχε περάσει υπηρετώντας στη συγκεκριμένη περιοχή, οπότε όλο και κάτι ήξερε από πρώτο χέρι γι’αυτήν και χωρίς να χρειάζεται την ιδιαίτερη ενημέρωσή τους…
Όταν μετά από μία ώρα δρόμο-αλήθεια τίποτε δεν άλλαξε δέκα χρόνια μετά και παρά τα τόσα κοινοτικά κονδύλια που είχαν περάσει- γι’αυτό και του φάνηκε ίδιος και απαράλλακτος, έφτασαν στην πλατεία, όπου τους περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Αυτή ήταν γεμάτη από κατοίκους της περιοχής που είχαν συγκεντρωθεί για να πάρουν μέρος στη προεκλογική συγκέντρωση του Κ… που χρόνια τώρα έβγαινε πρώτος ή δεύτερος βουλευτής στο νομό με την συντηρητική παράταξη.
Έχοντας «προίκα» πολλές χιλιάδες ψήφους και που στην ευρύτερη περιοχή δεν άφηνε γάμο και κηδεία στο να μην παρευρίσκεται, ενώ και τα ρουσφέτια και τα κουμπαριά του σχολιάζονταν ακόμη και από τους ομοϊδεάτες του υποψηφίους με κακεντρέχεια αλλά και ζήλεια, όχι φυσικά για λόγους ηθικής αντίθεσης ,αλλά για λόγους «κλοπής» της εκλογικής πελατείας.
Δεν έφτανε μόνο αυτό το εμπόδιο που φαινόταν ανυπέρβλητο λόγω της παρουσίας του τοπικού «ογκόλιθου της πολιτικής» όπως των αποκαλούσαν (με το αζημίωτο;) τα τοπικά ΜΜΕ και που σε κάθε ανασχηματισμό-όταν κυβερνούσε η συντηρητική παράταξη- τον έφερναν ως «υποψήφιο για υπουργοποίηση», αλλά και η ώρα. Στις 7 και οι δύο συγκεντρώσεις. Του ενός στην μοναδική πλατεία και η δική τους σε ένα μικρό καφενεδάκι στην άκρη του χωριού, παλιό στέκι φαντάρων, που ήταν άλλωστε και το μόνο που τους έδωσε τον χώρο.
«Ας την αναβάλουμε», του είπαν οι τοπικοί. «Κάποια άλλη μέρα ίσως θα φανούμε πιο τυχεροί. Ας μοιράσουμε προεκλογικό υλικό και φεύγουμε».
Τους κοίταξε χαμογελαστά και απλά τους ρώτησε:
«Ο βουλευτής δεν συνηθίζει να βγάζει μακρόσυρτους λόγους από όσα τουλάχιστον γράφουν οι τοπικές εφημερίδες. Ένα σύντομο χαιρετισμό, χειραψίες με τους κατοίκους και αμέσως στο αυτοκίνητο γι’ αλλού. Οπότε υπάρχει ελπίδα, τι λέτε;»
Δεν του απάντησαν. Απλά τον κοίταξαν, έχοντας ίσως κατά νου ότι επειδή δεν γνώριζε την τοπική πραγματικότητα, γι’αυτό τα έλεγε αυτά.
Με τους ήχους των τραγουδιών της «γαλάζιας γενιάς» και μέσα από ροκ σκηνικό που είχαν στήσει με καπνογόνα και κόρνες οι νεολαίοι του κόμματος που πάντα το συνόδευαν, ο βουλευτής έκανε το σύντομο χαιρετισμό του. Τους εξέφρασε τη «χαρά του που ήταν για μία ακόμη φορά κοντά τους» τους υποσχέθηκε ότι και «μετά τις εκλογές η πόρτα του γραφείου του θα είναι ανοικτή» και έκλεισε με την εκτίμηση ότι «θα είναι η αυριανή κυβέρνηση που θα βάλει τέλος στο φαύλο καθεστώς της δήθεν αλλαγής». Ο κόσμος –σχεδόν όλο το χωριό- αφού χειροκρότησε (από συνήθειο;) τον ομιλητή έσπευσε να τον πλησιάσει, να του σφίξει το χέρι και προφανώς για να του πει στα αυτί, τους «πόσους ψήφους από το σόι του θα έπεφταν μονοκούκι».
Η ώρα ήρθε, για να κάνει αυτό που είχε ήδη καταστρώσει στο μυαλό του. Ο μικροφωνάκιας, με  ένα χιλιάρικο δέχτηκε να κρατήσει τη συσκευή που είχε στήσει «για κανένα μισάωρο ακόμη» όπως του είχε πει, βάζοντας τα χρήματα στη τσέπη του και κλίνοντας του το μάτι.
Το μερσεντές του βουλευτή, είχε ήδη φύγει ενώ ο κόσμος συγκεντρωμένος στην πλατεία συζητούσε ακόμη.
Έπιασε το μικρόφωνο. Με φωνή ελαφρά συγκινημένη , ζήτησε από τους κατοίκους την προσοχή τους:
«Ήρθα σήμερα εδώ , στο ακριτικό αυτό χωριό, ως εκπρόσωπος του κόμματος μου, όχι για να βγάλω μία απλή προεκλογική ομιλία και να ζητήσω την ψήφο σας, αλλά κυρίως για να τιμήσω τους ηρωικούς μας ακρίτες. Ως ένας άλλος ακρίτας και εγώ που είχα την τιμή να υπηρετήσω την πατρίδα, στα τιμημένα αυτά χώματα, δέκα χρόνια νωρίτερα στο φυλάκιο Ι…για ένα χρόνο περίπου. Τότε που η σημερινή κυβέρνηση, (όπως άλλωστε συμβαίνει όλα αυτά τα χρόνια και με τις παλιότερες για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους), θεωρούσαν τους ομοϊδεάτες μου και φυσικά και μένα, ως μειωμένου πατριωτισμού (και παλιότερα ως  απάτριδες και μιάσματα), τότε  που μας έστελναν στα σύνορα για να κρατάνε τα δικά τους τα παιδιά στη ζεστασιά των γραφείων της πρωτεύουσας. Ο δικός μας πατριωτισμός είναι γνήσιος γιατί έχει αποδειχθεί στην πράξη και με τα έργα μας, γιατί στηρίζει και στηρίζεται στο λαό και τα συμφέροντα του και όχι στους απόγονους των κοτσαμπάσηδων που πατρίδα είχαν και έχουν μόνο του πουγκί τους…»
Η ομιλία του συνεχίστηκε στον ίδιο ρυθμό, με έντονο το στοιχείο του πατριωτισμού, αλλά και των προσωπικών του εξετάσεων που έδωσε  μια και η τοτινή του θητεία είχε συνδυαστεί με την κρίση του Μαρτίου 198… με την Τουρκία. Έτσι διέλυε μιλώντας τη γλώσσα τους, καλλιεργημένους για γενιές μύθους περί «ξενοκίνητου κόμματος» και επομένως τα όσα πολιτικά-κοινωνικά ζητήματα έθεσε γινόνταν έτσι πιο εύκολα , χωρίς προκαταλήψεις, πιστευτά.
Οι κάτοικοι που είχαν πυκνώσει γύρω, στο τέλος ξέσπασαν σε θερμά χειροκροτήματα. Η αντιπροσωπεία τον κοιτούσε με απορία αλλά και με χαμόγελα μια και κανείς τους δεν περίμενε αυτή την εξέλιξη.
Αρκετοί από τους κατοίκους του έσφιξαν το χέρι. Ώσπου την είδε: Ήταν πενηντάρα, με γαλάζιο ταγιέρ, το σήμα της συντηρητικής παράταξης στο πέτο, το μαλλί «λάχανο» (ένα κτένισμα που από παιδί του προκαλούσε θυμηδία, ταυτίζοντας το με συντηρητικό τρόπο ζωής) και μια ανθοδέσμη στο χέρι. Τον πλησίασε, του πρόσφερε την ανθοδέσμη, το φίλησε σταυρωτά και του είπε:
«Εκ μέρους του Κοινοτικού Συμβουλίου ως η πρόεδρος του, σας καλωσορίζουμε στο χωριό μας. Σας ευχαριστούμε για τη θητεία σας στα μέρη μας αλλά για την πατριωτική σας ομιλία σήμερα. Τέτοιους πατριώτες χρειάζεται ο τόπος μας για να πάει μπροστά. Ανήκω σ’ άλλη παράταξη, όμως ο λόγος σας είπε αλήθειες και μας συγκίνησε. Νάστε σίγουροι ότι θα έχετε σ’αυτές τις εκλογές μεγάλη άνοδο».
Στο γυρισμό , ενθυμούμενος πάντα το «λάχανο» μαλλί της, είπε στους συνταξιδιώτες του:
«Ο μεγάλος Μπ. Μπρεχτ έγραφε κάτι το οποίο θα πρέπει να έχουμε κατά νου. Όποιος θέλει σήμερα να πολεμήσει το ψέμα και την αμάθεια και να γράψει-πει την αλήθεια, πρέπει να ξεπεράσει τουλάχιστον πέντε δυσκολίες. Πρέπει να έχει το θάρρος να γράφει και να λέει την αλήθεια, παρόλο, που αυτή παντού καταπνίγεται. Την εξυπνάδα να την ξεχωρίζει, παρόλο, που παντού συγκαλύπτεται. Την τέχνη να την κάνει να λειτουργεί σαν όπλο. Την κρίση να διαλέγει εκείνους, που στα χέρια τους γίνεται αποτελεσματική. Την πονηριά να τη διαδώσει ανάμεσα σ' αυτούς τους τελευταίους. Αυτά προσπάθησα σήμερα να αναδείξω με την ομιλία μου αλλά και με τον τρόπο που έγινε και νομίζω κερδίσαμε.»
Τα αποτελέσματα, ένα μήνα μετά, την επιβεβαίωσαν. Στο συγκεκριμένο χωριό υπήρχε διπλασιασμός σε ψήφους. Τελικά το «μαλλί λάχανο» δεν ήταν πάντα δείγμα συντηρητισμού…

(σ.σ Προφανώς και η ΦΩΤΟ είναι γνωστής ηθοποιού και όχι της κοινοτάρχισσας. Απλά δείχνει το περίφημο κτένισμα)
(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ 9/5/2016)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Παλατίτσια: Εκδήλωση για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Επόμενο άρθρο

«Στης Παναγιάς το χοροστάσι», από το τμήμα Λαογραφίας της ΚΕΠΑ