Του Αλέκου Χατζηκώστα *Ο Στέλιος Καζαντζίδης είχε τραγουδήσει προφητικά: «Το σύστημα είναι ένοχο/Και οι συνθήκες της ζωής/Το σύστημα είναι ένοχο/Μα δεν το δίκασε κανείς»Στις μέρες όπου τα σκάνδαλα και η σχετική συζήτηση έχει ανέβει στα ύψη και δημιουργεί πολιτικές εξελίξεις, χρειάζεται να δούμε κάποια ζητήματα βαθύτερα.Η αιτία τους βρί... Περισσότερα
Με τη «λάμψη» των άλλων…
από Η Άλλη Άποψη
Ο μοναδικός, όπως δείχνουν μέχρι τώρα τα πράγματα, μακεδονικός τάφος στον τύμβο Καστά της Αμφίπολης αποκαλύπτει σιγά-σιγά τα μυστικά του και ταυτόχρονα εξάπτει τη φαντασία. Και νάταν μόνο αυτό; Ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας επισκέφθηκε τις ανασκαφές δίνοντας στην όλη προσπάθεια «εθνικές διαστάσεις». Δεν θέλουμε να υποτιμήσουμε τη σημασία των αρχαιολογικών ευρημάτων, ούτε πολύ περισσότερο την ακούραστη και με πολλές δυσκολίες δουλειά των αρχαιολόγων. Το αντίθετο. Όμως θα σταθούμε κυρίως στην προσπάθεια πολιτικής εκμετάλλευσης της αρχαιολογικής εκμετάλλευσης. Η επίσκεψη του πρωθυπουργού εκεί δεν μπορεί να κρύψει την πολιτική απαξίωσης ή και λειτουργίας με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια του αρχαιολογικού πλούτου της χώρας μας, των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στον τομέα αυτό. Έχει γραφτεί άλλωστε πολλές φορές ότι η Αρχαιολογική Υπηρεσία στερείται πολύτιμους υπαλλήλους , τα μουσεία επαφίενται στους Συλλόγους Φίλων για βασικές λειτουργικές ανάγκες, άλλα δυσκολεύονται να παραμείνουν ανοιχτά ακόμα και το καλοκαίρι, ενώ μπροστά στα μάτια του πρωθυπουργού, ο οποίος κατά τ’ άλλα έσπευσε στην Αμφίπολη, χαρίζονται μνημεία και ιστορικοί τόποι στο ΤΑΙΠΕΔ.! Επομένως ας αφήσουν το υποκριτικό ενδιαφέρον. Υπάρχει και μία ακόμη πλευρά. Η καλλιέργεια αυταπατών στους κατοίκους (κύρια) των γύρω περιοχών από τις ανασκαφές, ότι πλέον έρχεται «η ανάπτυξη» μέσω των χιλιάδων τουριστών που θα εισρέουν εκεί. Η εμπειρία από την Βεργίνα, απέδειξε ότι δεν αρκεί ένας μοναδικός αρχαιολογικός θησαυρός ή ένα μοναδικό μουσείο για να «πάει μπροστά ένας τόπος».
Και τελικά τι μένει από την επίσκεψη του πρωθυπουργού εκεί. Απλά ότι «κάποιοι» προσπαθούν να αποκτήσουν «λάμψη» από τη λάμψη άλλων, έστω και εάν απέχουν μεταξύ τους πάνω 2.000 χρόνια…