Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Για «χρήση ισχύος άνευ προηγουμένου» στη Γάζα, που έχει μετατραπεί σε μάζα ερειπίων, «προειδοποιεί» το Ισραήλ, καθώς εξελίσσεται η δεύτερη φάση της δολοφονικής χερσαίας επιδρομής. Την υπογραφή τους στην Γκουέρνικα του 21ου αιώνα βάζουν όμως φαρδιά - πλατιά οι «στρατηγικοί σύμμαχοι» του Ισραήλ, ΕΕ και ΝΑΤΟ, που στηρίζουν τον αφανισμό δεκάδων χιλιάδων αμάχων και την ισοπέδωση της Γάζας, κλείνοντας μάλιστα συμφωνίες για την ανοικοδόμηση και την εκμετάλλευση της περιοχής.

Οι λαοί όλου του κόσμου με μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις εκφράζουν την κατηγορηματική τους αντίθεση στο συνεχιζόμενο έγκλημα, απαιτώντας από τις κυβερνήσεις να σταματήσουν τις σχέσεις με το κράτος-δολοφόνο και να αναγνωρίσουν την Παλαιστίνη. Μπροστά στην κατάσταση αυτή και στην πίεση που ασκείται, κυβερνήσεις αποφασίζουν ν’ αλλάξουν, τουλάχιστον στα λόγια ρότα. Στο πλαίσιο αυτό κράτη όπως η Βρετανία, η Αυστραλία, ο Καναδάς και άλλα προχωρούν με πολλούς αστερίσκους στη αναγνώριση της Παλαιστίνης (Άλλωστε η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών του ΟΗΕ έχει ήδη πράξει).

Πρόκειται για χώρες που είτε ως μέλη του ΝΑΤΟ, είτε ως ιμπεριαλιστικές δυνάμεις με ιστορική παρουσία στην περιοχή, όπως η Βρετανία, έχουν ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Σε κάθε περίπτωση, αυτές οι αποφάσεις από κυβερνήσεις - συμμάχους του Ισραήλ, που τάχθηκαν στο πλευρό του από την πρώτη στιγμή της επίθεσης στη Γάζα και αναγνώρισαν το «δικαίωμά του στην αυτοάμυνα», είναι αποτέλεσμα και της πίεσης που ασκούν οι μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό σ' αυτές τις χώρες και σε όλο τον κόσμο, σε συνδυασμό με το καθολικό αίσθημα αποτροπιασμού και οργής για τις θηριωδίες του κράτους - δολοφόνου.

Οι χώρες αυτές σήμερα προσπαθούν με αυτόν τον τρόπο να διαμορφώσουν και τελικά να επιβάλουν την πολιτική κατάσταση που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους την επόμενη μέρα στη Γάζα, με θολές διακηρύξεις για το ποιο Παλαιστινιακό κράτος αναγνωρίζουν, με ποια σύνορα και με ποιο καθεστώς. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι καμιά από τις αναγνωρίσεις δεν αναφέρει με σαφήνεια τα σύνορα πριν το 1967 και την Ανατ. Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Παλαιστινιακού κράτους, ενώ καμιά αναφορά δεν υπάρχει και στον τερματισμό της κατοχής και των εποικισμών από το Ισραήλ.

Είναι φανερό ότι πίσω από αυτές τις κινήσεις κρύβονται ισχυρές αντιθέσεις και συγκρουόμενα συμφέροντα, που συνδέονται με σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ για την Παλαιστίνη και την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Το επιβεβαιώνουν οι αντιδράσεις κυρίως των ΗΠΑ, που καταγγέλλουν τους ΝΑΤΟικούς συμμάχους τους ότι με την αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους «επιβραβεύουν την τρομοκρατία».

Πάνω σ' αυτό το έδαφος των ανταγωνισμών και των αντιθέσεων, που καμιά σχέση δεν έχουν με τα συμφέροντα των λαών, οι αναγνωρίσεις που έχουν γίνει μέχρι σήμερα είναι «θολές» και οι μόνοι σαφείς όροι που υπάρχουν είναι αυτοί που επιβάλλουν στους Παλαιστίνιους να αποκηρύξουν την πάλη ενάντια στην κατοχή και να μην υπάρχει η Χαμάς στα πολιτικά πράγματα της επόμενης μέρας.

Οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν την ανάγκη να δυναμώσει ο αγώνας του λαού της χώρας μας, ενάντια στο ιμπεριαλιστικό μακελειό στη Μέση Ανατολή και ταυτόχρονα η πίεση προς την ελληνική κυβέρνηση για άμεση εφαρμογή του ομόφωνου ψηφίσματος της ελληνικής Βουλής του 2015, για να αποκτήσει ο παλαιστινιακός λαός τη δική του πατρίδα, στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, με εδαφική ενότητα και με αποχώρηση όλων των στρατευμάτων κατοχής και των εποίκων.

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση στην ψηφιακή εφημερίδα InVeria