Η κυβέρνηση, η εξουσία και το δικό μας παραμύθιασμα

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που είχαμε ακούσει να μας απαντούν στην κριτική απέναντι στα πρώτα κυβερνητικά χρόνια του ΠΑΣΟΚ στο ερώτημα «γιατί δεν κάνει πράξη τις αλλαγές που υποσχέθηκε;», ότι «άλλο η κυβέρνηση και άλλο η εξουσία» . Άσχετα αν ακουγόταν για να μας κολακέψουν το περίφημο «Το ΠΑΣΟΚ στη κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία» .

Τα χρόνια πέρασαν από τότε. Κυβερνήσεις πολλές γνώρισε ο τόπος. Όμως η εξουσία, η πραγματική εξουσία οικονομική και πολιτική έμεινε στα χέρια των λίγων, των οικονομικά ισχυρών. Και οι κυβερνήσεις απλά ήταν το πολιτικό τους προσωπικό, που φρόντιζε με κάθε τρόπο για τη διαιώνιση της εξουσίας τους.

Το είχε τραγουδήσει προπολεμικά και ο Μ. Βαμβακάρης:

«Στον κόσμο το σημερινό
αυτό το ξέρουν όλοι
η δύναμη στον άνθρωπο
είναι το πορτοφόλι.»

Πολύ απλά πράγματα δηλαδή, απλά φαίνεται πως το παραμύθιασμα μας συνεχίζεται και δυστυχώς εμείς το ανεχόμαστε.

Ήταν η πρώτη συνέντευξη της συζύγου του Πρωθυπουργού, ως πολίτης όπως διευκρινίστηκε, σε εφημερίδα, που επανέφερε το ζήτημα αυτό. Το είπε, ανερέθιστα: « ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση αλλά δεν πήρε την εξουσία».

Και φυσικά αυτό στην πραγματικότητα συμβαίνει. Μόνο που στόχος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η αξιοποίηση της κυβερνητικής εξουσίας ως μέσο (ή ως πρώτο βήμα), για να πάρει την οικονομική-πολιτική εξουσία και να μετατρέψει σε λαϊκή εξουσία, αλλά η διαιώνιση της πραγματικής εξουσίας (και των εξουσιαστών της) μέσω «αριστερής διαχείρισης». Φυσικά αν οποιαδήποτε άλλη «συντηρητική κυβέρνηση» εφάρμοζε παρόμοια πολιτική θα σήκωνε πλήθος, αντιδράσεων και εδώ ακριβώς είναι οι υπηρεσίες που προσφέρει στο σύστημα το οποίο υποτίθεται θέλει να ανατρέψει.

Γνωρίζει πολύ καλά ότι ακόμη και όταν κάνει λόγο για «εξουσία» αποφεύγει να την προσδιορίσει ταξικά, αλλά ουσιαστικά προσπαθεί να την εμφανίσει ως «στρέβλωση» ως «διαφθορά», σε αντίθεση π.χ με την «υγιή επιχειρηματικότητα». Η ταξική κυριαρχία, το ταξικό κράτος, προφανώς και δεν έχουν σχέση με το δικό της «αφήγημα» περί εξουσίας…

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται παντοιοτρόπως και ποικιλοτρόπως από το «σύστημα» προκειμένου να κάνει «όλη την βρώμικη δουλειά» με τις λιγότερες λαϊκές αντιδράσεις και ταυτόχρονα να συκοφαντήσει ιδέες, αξίες που είχαν και σωστά ταυτιστεί με τον αγώνα 100 χρόνια τώρα των κομμουνιστών…

Ο «ρεαλισμός» που τάχα προτείνουν, είναι αυτός της υποταγής και όχι της ανατροπής. Ούτε είχαν, ούτε έχουν κατά νου να φτιάξουν την έστω και θολά εμφανιζόμενη σε παλιότερα συνθήματα αυτού του χώρου «άλλη κοινωνία» , αλλά απλά φιλοδοξούν ν’ αποτελέσουν …δεκανίκια του συστήματος, ή και βασικά του στηρίγματα!

Το ζήτημα είναι, εμείς τι θα πράξουμε. Θα συνεχίσουμε να παραμυθιαζόμαστε ή θα αντιδράσουμε αγωνιστικά σε όλα όσα κουρέλια κάνουν ιδανικά, όνειρα και τις ζωές μας; Θα παλέψουμε τελικά για ανατρέψουμε την ακολουθούμενη πολιτική και τα στηρίγματα της για να ανοίξουμε την δρόμο για να κατακτήσουμε την πραγματική εξουσία ή θα είμαστε τα υποζύγια της;

Προηγούμενο άρθρο

Σχετικά με το Πολυνομοσχέδιο

Επόμενο άρθρο

Εξίσου αντιλαϊκά