Δύσκολες ώρες για τον ...μεγαλύτερο και ισχυρότερο στρατό του κόσμου. Ο διοικητής των αμερικάνικων δυνάμεων που επιχειρούν στον Κόλπο γράφει τη μια έκθεση μετά την άλλη για τις αεροπορικές και πυραυλικές επιθέσεις σε βάρος του Ιράν που δεν μπορούν να προκαλέσουν άλλη καταστροφή, ούτε να ασκήσουν μεγαλύτερη πίεση. Οπότε, δεν έχει νόημα ... Περισσότερα
Έγινε ο Ομπάμα «φιλέλληνας» ;
από Η Άλλη Άποψη
Ιδιαίτερη προβολή πήρε στη χώρα μας η πρόσφατη δήλωση του προέδρου των ΗΠΑ Ομπάμα σχετικά με τη χώρα μας σε συνέντευξη του στο CNN: “… “Αυτό που είναι αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να συνεχίσεις να πιέζεις χώρες που βρίσκονται σε ύφεση. Κάποια στιγμή πρέπει να υπάρξει στρατηγική ανάπτυξης, προκειμένου αυτές οι χώρες να μπορέσουν να αποπληρώσουν τα χρέη τους, να μειώσουν κάποια από τα ελλείμματά τους.Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ελληνική οικονομία βρισκόταν σε επιτακτική ανάγκη μεταρρυθμίσεων, η συλλογή των φόρων στην Ελλάδα ήταν διάσημα τραγική.Νομίζω ότι για να μπορέσει η Ελλάδα να γίνει ανταγωνιστική στην παγκόσμια αγορά, έπρεπε να δρομολογήσουν μια σειρά από αλλαγές. Είναι πολύ δύσκολο να γίνουν αυτές οι αλλαγές αν το επίπεδο διαβίωσης των πολιτών έχει πέσει κατά 25%, αυτό δεν μπορεί να το αντέξει ούτε η ελληνική κοινωνία ούτε το πολιτικό σύστημα…»
Προφανώς ο «πλανητάρχης» δεν έγινε φιλέλληνας. Τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης της χώρας του εξυπηρετεί και μ’αυτή τη δήλωση του. Είναι «κοινό μυστικό» ότι οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες μπορεί να «ενώνονται» όταν πρόκειται π.χ να αντιμετωπίσουν κάθε αγωνιστικό σκίρτημα των λαών, όμως ταυτόχρονα βρίσκονται και σε «πόλεμο» μεταξύ τουα προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα «ζωτικά συμφέροντα» των «δικών του» κεφαλαιοκρατών. Αυτό συμβαίνει και με τον ανταγωνισμό μεταξύ της Γερμανίας (κυρίαρχης δύναμης στην Ε.Ε) και των ΗΠΑ, που στον «πόλεμο» αυτό, στη διεθνή σκακιέρα χρησιμοποιούνται κάθε είδους «πιόνια»…
Το μείγμα διαχείρισης των ΗΠΑ (επεκτατικό), είναι «διαφορετικό» από το μείγμα διαχείριση π.χ της Γερμανίας (περιοριστικό). Και τα δύο όμως μείγματα διαχείρισης του συστήματος εξυπηρετούν το μεγάλο κεφάλαιο, ενώ για το λαό δεν προβλέπονται παρά «ψίχουλα» και κυρίως προσπάθεια «ενσωμάτωσης» του στις επιδιώξεις της κάθε άρχουσας τάξης. Η Ελλάδα μπορεί να χρησιμοποιεί στην εξωτερική της πολιτική τις «εσωιμπεριαλιστικές αντιθέσεις» όχι όμως και να γίνεται μέρος τους. Και κυρίως ο λαός δεν θα πρέπει να έχει αυταπάτες από τέτοιες «ξαφνικές αγάπες» Θα βγει γρήγορα «προδομένος»...