Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Για μία ακόμη φορά υπάρχουν έντονες διαδικασίες στην κατεύθυνση αναμόρφωσης του πολιτικού μας σκηνικού με στόχο πάντα «ν’ αλλάξουν όλα, για να μείνουν τα ίδια». Η λαϊκή δυσαρέσκεια και απογοήτευση να στραφεί σε ανώδυνα κανάλια, να μην πάρει «ανεξέλεγκτη πορεία». Τα υλικά όμως στο τσουκάλι είναι μπαγιάτικα και η σούπα ξινισμένη!

Ας γίνουμε συγκεκριμένοι!

Οι διεργασίες επικεντρώνονται στον χώρο κυρίως της σοσιαλδημοκρατίας (επανεμφάνιση Τσίπρα) και επιταχύνονται με στόχο τη διαμόρφωση κυβερνητικής εναλλακτικής, ώστε να απορροφάται η λαϊκή δυσαρέσκεια στη μία ή στην άλλη εκδοχή της διαχείρισης του συστήματος και να διασφαλίζεται η απρόσκοπτη κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής, στο έδαφος της στρατηγικής σύμπλευσης όλων των κομμάτων του κεφαλαίου, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. (Ανάλογες φυσικά κινήσεις γίνονται και στον πέρα της Ν.Δ δεξιό χώρο...)

Η «ανάγκη» αυτή του συστήματος γίνεται ακόμα μεγαλύτερη μπροστά στους κλυδωνισμούς που προμηνύουν η πορεία της καπιταλιστικής οικονομίας προς μια νέα κρίση και η ένταση των ανταγωνισμών, των πολέμων και της ελληνικής εμπλοκής. Το ζήτημα της «σταθερότητας», μπροστά στο ενδεχόμενο ανόδου της λαϊκής κινητοποίησης, είναι πρώτη προτεραιότητα για την αστική τάξη, με όλες τις αντιθέσεις που υπάρχουν στο εσωτερικό της και γι'αυτό φροντίζει να πάρει τα μέτρα της.

Η σάπια σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κ.α) - κατακερματισμένη και σε έναν βαθμό απαξιωμένη στη συνείδηση του λαού - «ανακατεύει την τράπουλα» με στόχο να αποτελέσει «αξιόπιστη» κυβερνητική εναλλακτική και κυρίως να ξαναπαίξει τον γνωστό ρόλο της, δηλαδή του εγκλωβισμού της λαϊκής δυσαρέσκειας. Με χρεοκοπημένες συνταγές και ξοφλημένους «σωτήρες» προσπαθεί να εμφανιστεί ως κάτι «νέο», να ξεγελάσει τον λαό που την έζησε από την καλή και την ανάποδη, είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση.

Ο λαός δεν πρέπει να ξεχνά ότι καμία από τις δοκιμασμένες «λύσεις», καμία «εναλλακτική» και εναλλαγή στην αστική διακυβέρνηση δεν αποτελεί διέξοδο για τον ίδιο, τις αγωνίες του και τις σύγχρονες ανάγκες του. Άλλωστε, τουλάχιστον την τελευταία 15ετία τα έχει ζήσει όλα: Αυτοδύναμες κυβερνήσεις ή συνεργασίας, επεκτατική και περιοριστική οικονομική πολιτική, οικονομική ανάπτυξη και κρίση, εναλλαγές φιλελεύθερων και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στην κυβέρνηση, με συμμετοχή και της ακροδεξιάς.

Καμία «πολιτική αλλαγή» δεν προέκυψε απ' όλα αυτά, όπως είναι και τώρα το ζητούμενο από την κυρίαρχη τάξη και τα κόμματά της. Αντίθετα, μετράει διαρκώς απώλειες και νέες θυσίες για τα κέρδη του κεφαλαίου...

Πραγματική πολιτική αλλαγή μπορούν να φέρουν μόνο ο απεγκλωβισμός του λαού από παλιούς και νέους σωτήρες, η χειραφέτηση από την αστική πολιτική σε όλες τις εκδοχές της, η ορμητική ανάπτυξη του κινήματος , η πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού.

Αυτός ο αγώνας μπορεί να βάλει εμπόδια και σήμερα σε αντιλαϊκές διεργασίες, να κάψει τα σενάρια εγκλωβισμού της λαϊκής δυσαρέσκειας σε λύσεις που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο να χαθεί πολύτιμος χρόνος στην οργάνωση της αντεπίθεσης, τελικά σε νέες ήττες και απογοητεύσεις.

Αυτός ο δρόμος φωτίζει την πραγματική διέξοδο για τον λαό, τον δρόμο της ανατροπής του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, του αστικού κράτους που το υπηρετεί.

Την κοινωνία που απαλλαγμένη από τον βραχνά του καπιταλιστικού κέρδους, με την εξουσία στα χέρια των πραγματικών παραγωγών του πλούτου, θα βάλει στο επίκεντρό της, τις λαϊκές ανάγκες και την ικανοποίησή τους. Αυτό είναι το πραγματικά νέο και φιλολαϊκό, και γι' αυτό αξίζει να κάνουν κάθε θυσία οι εργαζόμενοι και ο λαός.

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση στην ψηφιακή εφημερίδα InVeria