Του Αλέκου χατζηκώστα *

Τις τελευταίες μέρες στα ΜΜΕ κυριαρχεί και πάλι το ζήτημα της «ανομίας στα ΑΕΙ». Καθόλου τυχαίας μιας και αυτό αποτελεί τις μέρες αυτές το κυβερνητικό «αφήγημα» στο χώρο των ΑΕΙ μπροστά και στις φοιτητικές εκλογές στις 14/5 αλλά έχει ευρύτερες στοχεύσεις. Αξιοποιούν για το σκοπό αυτό επιθέσεις κουκουλοφόρων, που αποδεικνύεται ξανά πόσο χρήσιμες είναι για την αλλαγή της «ατζέντας» και τον εκφοβισμό. Πρόκειται για χουλιγκανικού τύπου στημένα σκηνικά, εχθρικά και ξένα προς τους φοιτητές και τις δημοκρατικές διαδικασίες των συλλόγων τους. Ολως τυχαίως, τέτοιες ομάδες «ανασταίνονται» κάθε φορά που η κυβέρνηση είναι στριμωγμένη από τους αγώνες των φοιτητών.

Πρόκειται για σχέδιο αποπροσανατολισμού από τα μεγάλα προβλήματα των ΑΕΙ, απαξίωσης των φοιτητικών συλλόγων, υπονόμευσης του αγώνα χιλιάδων φοιτητών που παλεύουν για τη βελτίωση των όρων σπουδών τους με συγκεκριμένα αιτήματα σε κάθε σχολή και τμήμα, που διεκδικούν σύγχρονο, υψηλού επιπέδου, αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο.

Οι «προτάσεις» της κυβέρνησης είναι ομολογία της αγωνίας της να εφαρμοστούν οι κατασταλτικοί νόμοι που έχουν ήδη ψηφίσει για να περιφρουρούν την επιχειρηματική δράση στα ΑΕΙ, και που έως τώρα βρίσκουν εμπόδια από τον αγώνα των φοιτητών (πειθαρχικές, οικονομικές και ποινικές τιμωρίες, στέρηση φοιτητικής ιδιότητας, κάμερες παρακολούθησης, τουρνικέ, περιπολίες αστυνομικών κ.λπ.). Αλλωστε η πρώτη πανελλαδικά εφαρμογή πειθαρχικής δίωξης έγινε σε εκλεγμένους αγωνιστές φοιτητές για την οργάνωση του αγώνα του συλλόγου τους ενάντια στα ιδιωτικά ΑΕΙ και για να μη συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη. Οσα λένε δεν είναι για την «πάταξη της ανομίας», αλλά για την «πάταξη» της οργανωμένης πάλης των φοιτητών.

Αν τους ενδιέφερε η καθημερινότητα των φοιτητών, θα άκουγαν τα δίκαια αιτήματά τους για την αναβάθμιση των σπουδών τους, για την προάσπιση των μορφωτικών τους δικαιωμάτων, αντί να τα αποσιωπούν και να τα λοιδορούν. Θα επιβράβευαν τις ελπιδοφόρες εικόνες και δράσεις αλληλεγγύης των συλλόγων, τις επιστημονικές, πολιτιστικές και αθλητικές πρωτοβουλίες τους. Θα ενθάρρυναν τη συλλογική δημοκρατική συζήτηση εντός της ακαδημαϊκής κοινότητας, τη συμμετοχή στα κοινά και όχι την απαξίωση και τον χυδαίο καριερισμό - ατομισμό. Θα αναβάθμιζαν τις υποδομές και τη φύλαξή τους από επαρκές, μόνιμο προσωπικό στην ευθύνη των ιδρυμάτων κ.ά.

Αν πραγματικά ενδιέφερε την κυβέρνηση της ΝΔ να υπάρχει ασφάλεια στα πανεπιστήμια, τότε αντί για αστυνομία και τουρνικέ στις Σχολές, θα έπαιρνε μέτρα για όλα αυτά που προβληματίζουν τους φοιτητές και θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλειά τους. Θα συντηρούσε τα κτίρια και τις υποδομές ώστε να μην πέφτουν σοβάδες και παράθυρα, να μην υπάρχουν ασανσέρ σε ελεύθερη πτώση. Θα φρόντιζε να υπάρχουν σε Σχολές και εστίες αντιπυρική και αντισεισμική θωράκιση, μέτρα ασφάλειας σε επικίνδυνα υλικά εργαστηρίων. Θα εξασφάλιζε ποιοτική σίτιση και σύγχρονες εστίες αντί για δωμάτια χωρίς πόσιμο νερό, υπηρεσίες καθαριότητας με μόνιμο προσωπικό ώστε να μη μετατρέπονται οι Σχολές σε υγειονομικές βόμβες κάθε φορά που δεν τα «βρίσκουν» διοίκηση και εργολάβοι.

Αν πραγματικά ενδιέφερε την κυβέρνηση της ΝΔ να μη «διαταράσσεται η ακαδημαϊκή λειτουργία», τότε αντί για πειθαρχικά σε φοιτητές που υλοποιούν συλλογικές αποφάσεις, θα φρόντιζε γι' αυτό που απασχολεί πραγματικά τους φοιτητές, να υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να γίνονται και να μην ακυρώνονται μαθήματα: Επαρκές διδακτικό προσωπικό, υποδομές και αναλώσιμα. Γιατί αυτό που εμποδίζει τους φοιτητές να κάνουν μάθημα, δεν είναι μια Γενική Συνέλευση ή μια κατάληψη, αλλά ότι πολλά από τα μαθήματα ξεκινούν στα μέσα του εξαμήνου γιατί στηρίζονται σε συμβασιούχους, ότι σε πολλά εργαστήρια δεν χωρούν όλοι οι φοιτητές λόγω ανεπάρκειας υποδομών.

Οι υπερασπιστές του σάπιου συστήματος μιλάνε για την «κανονικότητα» του «Πανεπιστημίου - επιχείρηση»της ΕΕ, του εχθρικού τους κράτους και των κυβερνήσεων. Την «κανονικότητα» της επιλεκτικής υποχρηματοδότησης, της ιδιωτικοποίησης, της προσέλκυσης εταιρειών. Της ΝΑΤΟικής διείσδυσης στα ΑΕΙ και της Ερευνας για τους πολεμικούς σκοπούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, του φοιτητή - πελάτη, της απαξίωσης της συλλογικής συζήτησης και δράσης, της καταστολής, του συμβιβασμού με τις «ανάγκες της αγοράς και της οικονομίας», της αποθέωσης του καπιταλιστικού συστήματος.

Οι φοιτητές, από την άλλη, έχουν κάθε δικαίωμα να παλέψουν ενάντια σε μια τέτοια «κανονικότητα». Να διεκδικήσουν αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν, σύγχρονες, υψηλού επιπέδου σπουδές, πανεπιστήμιο και Ερευνα στην υπηρεσία του λαού και των αναγκών του και όχι του κέρδους των λίγων, φοιτητική μέριμνα και μέτρα στήριξης των φοιτητών αντί για διαγραφές, την επιστημονική γνώση μέσα στο πτυχίο και όχι στο ακριβοπληρωμένο κυνήγι προσόντων, μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα αντί για τη σημερινή άγρια ζούγκλα της αγοράς εργασίας που τσαλαπατά την ελευθερία, δολοφονεί τα δικαιώματα, έως και την ανθρώπινη ζωή.

Οι φοιτήτριες και φοιτητές μέσα από Συλλόγους μαζικούς, μαχητικούς, με δημοκρατική, συλλογική λειτουργία και με «καρδιά» της πάλης τους ένα αποκλειστικά δημόσιο και απολύτως δωρεάν πανεπιστήμιο, με επίκεντρο τις λαϊκές ανάγκες και όχι τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, μπορούν να αντιμετωπίσουν την καταστολή σε όλες τις μορφές της, να φρενάρουν και να αποτρέψουν αντιδραστικές εξελίξεις. Το αν θα πολλαπλασιαστούν οι Σύλλογοι με τέτοιο προσανατολισμό κρίνεται σε μερικές μέρες και στις φοιτητικές εκλογές!

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

 

Πρώτη δημοσίευση στη ψηφιακή εφημερίδα InVeria 11/5