Ξεμπρόστιασμα στα παραμύθια περί «καλής» και «κακής» εφαρμογής της αντιμεταναστευτικής πολιτικής οι έπαινοι στην Ισπανία για τον «αποτελεσματικό χειρισμό» της «κρίσης στη Θέουτα»
Κοινή επιστολή με τους εργοδοτικούς φορείς στον υπουργό Οικονομικών
Τα κομπιουτεράκια έβγαλε ο μηχανισμός της ΕΕ για να υπολογίσει το κόστος των πυρκαγιών στις χώρες που πλήγηκαν περισσότερο (Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ρουμανία και Ελλάδα). Και πού κατέληξε; Οτι ο λογαριασμός των 3,1 δισ. ευρώ που μαζεύεται μέχρι τώρα θα ξεπεράσει κάθε προηγούμενο έως το τέλος της αντιπυρικής περιόδου, και είναι ήδη ... Περισσότερα
Κομπιουτεράκι
από Η Άλλη Άποψη
Τα κομπιουτεράκια έβγαλε ο μηχανισμός της ΕΕ για να υπολογίσει το κόστος των πυρκαγιών στις χώρες που πλήγηκαν περισσότερο (Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ρουμανία και Ελλάδα). Και πού κατέληξε; Οτι ο λογαριασμός των 3,1 δισ. ευρώ που μαζεύεται μέχρι τώρα θα ξεπεράσει κάθε προηγούμενο έως το τέλος της αντιπυρικής περιόδου, και είναι ήδη μεγαλύτερος κατά 1 δισ. ευρώ από τον μέσο όρο των καταστροφών που προϋπολογίζει ετησίως η ΕΕ για το σύνολο των κρατών - μελών.
Υπάρχουν και κάποια ιδιαίτερα στοιχεία, όπως ότι οι φωτιές στη Γαλλία έπληξαν περιοχές με εργοστάσια της πολεμικής βιομηχανίας. Το αναγκαστικό σταμάτημα της παραγωγής, έστω και προσωρινά, σε συνδυασμό με τις δυσκολίες στον ανεφοδιασμό, έχουν πάει πίσω τις δουλειές, που αυτόν τον καιρό είναι στο «φουλ». Η ΕΕ εφαρμόζει συγκεκριμένη μεθοδολογία στον υπολογισμό του λεγόμενου «κόστους αποκατάστασης» από φυσικές καταστροφές, στο πλαίσιο της πολιτικής του «κόστους - οφέλους». Και αν νομίζει κανείς ότι το μεγαλύτερο κόστος θα οδηγήσει σε καλύτερα και περισσότερα μέτρα πρόληψης και προστασίας του δασικού πλούτου και της περιουσίας του λαού, είναι βαθιά γελασμένος. Αρκεί να δει πού οδήγησαν ανάλογες καταστροφές στη χώρα μας: Η πλημμύρα στη Θεσσαλία επιτάχυνε τα σχέδια μεγαλύτερης εμπορευματοποίησης του νερού και άνοιξε διάπλατα τον δρόμο για τα ασφαλιστικές εταιρείες να γίνουν ...συνιδιοκτήτες στα σπίτια του λαού, ενώ στη βόρεια Εύβοια οι φωτιές έμπασαν τους επιχειρηματικούς ομίλους στα δάση ως «αναδόχους», με άλλοθι την προστασία τους από μελλοντικές καταστροφές.