Να μην ξεχνάμε!

Σαν σήμερα στα 1857 οι εργάτριες στα υφαντουργεία και τα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης κατεβαίνουν σε απεργία και διαδηλώσεις. Ζητούν ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και μείωση των ωρών εργασίας. Υπολογίζεται ότι οι γυναίκες εκείνη την εποχή δούλευαν στα εργοστάσια 16 ώρες τη μέρα, ενώ οι μισθοί τους ήταν σημαντικά μικρότεροι απ' τους μισθούς των ανδρών. Oι εργοστασιάρχες απαντούν με ομαδικές απολύσεις και εξαπολύουν τους «μπράβους», για να τρομοκρατήσουν τις εργάτριες που πρωτοστατούσαν στην απεργία. Παρά την τρομοκρατία, οι διαδηλώσεις εκείνης της μέρας χαρακτηρίστηκαν από το μέγεθος και τη μαχητικότητά τους. Ετσι, αστυνομικές δυνάμεις χτυπούν τις εργάτριες, οι διαδηλώσεις βάφτηκαν με αίμα. Η Β' Διεθνής Συνδιάσκεψη των σοσιαλιστριών γυναικών, που συνήλθε στην Κοπεγχάγη το 1910, καθιέρωσε, μετά από πρόταση της Κλάρας Τσέτκιν, τη μέρα της 8ης Μάρτη ως Διεθνή Μέρα της Γυναίκας.

Σήμερα η καπιταλιστική κρίση οξύνει και βαθαίνει την ανισοτιμία .Πρώτα  οι γυναίκες, οι νέες, οι μητέρες είναι τα πιο μεγάλα θύματα της άγριας επίθεσης που εξαπολύουν η πλουτοκρατία, η ΕΕ, οι ελληνικές κυβερνήσεις και τα κόμματα του ευρωμονόδρομου. Πρώτες αυτές θα πρέπει να σηκώσουν ανάστημα και να απαντήσουν, μαζί με τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες, τους νέους.Να μην επιτρέψουμε να φέρουν για αυτές και τα παιδιά τους μαύρες μέρες για να προστατευτούν τα κέρδη και να γίνει πιο ισχυρό το κεφάλαιο.

Προηγούμενο άρθρο

«Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;»

Επόμενο άρθρο

Μία κρίσιμη Σύνοδος, ένας «καυτός μήνας»