Μία ξεχωριστή απεργία

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Την   Πέμπτη 12 Νοέμβρη είναι προγραμματισμένη η πρώτη γενική απεργία σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, με τη νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Τα προβλήματα των εργαζόμενων, όλου του λαού είναι πολλά και οξύνονται. Ας μην ξεχνάμε ότι μέχρι τώρα εφαρμόζονται τα «προαπαιτούμενα» του 3ου μνημονίου, καθώς και τα μέτρα των δύο προηγούμενων, ενώ εκκρεμούν και τα όσα βάρβαρα προβλέπονται από το 3ο. Η επιτυχία της απεργίας, χωρίς να έχουμε αυταπάτες ότι μπορεί από μόνη της μία απεργία να φέρει τα “πάνω κάτω” είναι αναγκαία για ν’αρχίσουν να μπαίνουν τα πρώτα αγωνιστικά εμπόδια...

Απεργούμε για να φτάσει το μήνυμα ότι, ανεξάρτητα από το τι ψήφισε ο λαός στις τελευταίες εκλογές, δεν είναι διατεθειμένος να βάλει μόνος του το κεφάλι στην γκιλοτίνα που του στήνουν, να φωνάξει «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω». Οτι τα μέτρα που φέρνουν στο όνομα της ανάκαμψης της οικονομίας, δεν έχουν τη σιωπηρή αποδοχή του λαού, πολύ περισσότερο την ενεργητική του στήριξη. Για να σπάσει το κλίμα της απογοήτευσης και της μοιρολατρίας, του «δε γίνεται τίποτα». Για να χτυπηθεί ο φόβος που κυριαρχεί στους τόπους δουλειάς και κρατά καθηλωμένες δυνάμεις που αγανακτούν και έχουν αγωνιστικές διαθέσεις.

Είναι πρόκληση να λέει ο ΣΕΒ και οι άλλες ενώσεις της μεγαλο- εργοδοσίας ότι πρέπει να μειωθούν κι άλλο οι εισφορές τους στα Ταμεία, αυτοί που τα έχουν ρημάξει με την εισφοροδιαφυγή και την εισφοροκλοπή, με το στράγγισμα των αποθεματικών που έκαναν για λογαριασμό τους όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Για να σταματήσει πριν καν ξεκινήσει κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης, της ΕΕ και της εργοδοσίας να στήσουν σκηνικό «κοινωνικού διαλόγου» για τα μέτρα που έχουν ήδη αποφασίσει στο Ασφαλιστικό και τα Εργασιακά. Βάση οποιουδήποτε «διαλόγου» για το Ασφαλιστικό θα είναι το πόρισμα της «Επιτροπής σοφών», που περιγράφει το τέλος της Κοινωνικής Ασφάλισης.Αντίστοιχα, ο «διάλογος» για τα Εργασιακά θα γίνει για να νομιμοποιηθούν οι αλλαγές που περιέχει το μνημόνιο, δηλαδή νομιμοποίηση της ζούγκλας στην αγορά εργασίας, πλήρης απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, κατάργηση συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, όπως το δικαίωμα στην κήρυξη απεργίας.

Απεργούμε, τέλος, επειδή μαζί με το «φτάνει πια» θέλουμε να φωνάξουμε και ότι «η πολιτική σας δεν είναι μονόδρομος». Οτι δεν είναι μονόδρομος οι συντάξεις και οι μισθοί πείνας, η φοροληστεία της εργατικής - λαϊκής οικογένειας, το διαρκές κουτσούρεμα των δικαιωμάτων, η ανεργία για τους νέους, η φτώχεια που μεγαλώνει, τα νηστικά παιδιά στα σχολεία.

Κι από την άλλη, οι φοροαπαλλαγές και τα προνόμια στο κεφάλαιο, η καταδίκη του λαού στη μιζέρια, για να τονωθεί η ανταγωνιστικότητα και η “ανάκαμψη” των κερδών των οικονομικά ισχυρών. Υπάρχει άλλος δρόμος που οδηγεί στην ευημερία του λαού και γι’ αυτόν παλεύουμε!

Προηγούμενο άρθρο

Δάκρυα πραγματικά και κροκοδείλια…

Επόμενο άρθρο

Τίποτα όρθιο