Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, πέρα από τις κυνικές και ντροπιαστικές δηλώσεις του πρωθυπουργού και του κυβερνητικού εκπροσώπου, μνημεία υποκρισίας, αθλιότητας και συνενοχής, προκάλεσε και ένα «άτυπο συναγωνισμό» μεταξύ των γαλάζιων στελεχών για το ποιος θα εμφανιστεί βασιλικότερος του βασιλέως!

Με στόχο φυσικά και τη μεγαλύτερη εύνοια του «αμερικάνικου παράγοντα» για το μέλλον…

Μεταξύ αυτών ο Α. Γεωργιάδης (αντιπρόεδρος της κυβέρνησης) που προσπάθησε μάλιστα να ντύσει τη στάση του σύγχρονου ραγιαδισμο με ιστορικές αναφορές.

Σε δήλωση του επικαλείται τον Θουκυδίδη (Μηλίων διάλογος) για να καταλήξει:

«…Το δίκαιο ισχύει μεταξύ ίσων. Οι δυνατοί κάνουν ότι μπορούν, οι αδύναμοι υποχωρούν σε ότι πρέπει…»

Ας δούμε την ιστορία του διαλόγου:

Η Μήλος αρνήθηκε να ενταχθεί στην Αθηναϊκή Συμμαχία, παρά τις πιέσεις της Αθήνας, η δεύτερη αποφάσισε να «πείσει πρώτα με το καλό» τους Μηλίους να προσχωρήσουν εκούσια στη συμμαχία. Μέχρι τότε, οι Μήλιοι, ως Δωρικής καταγωγής – κοντινοί στους Σπαρτιάτες – κρατούσαν ουδέτερη στάση. Όταν  οι «διαπραγματεύσεις» απέτυχαν, γιατί οι Μήλιοι επέμεναν να μείνουν ανεξάρτητοι και ουδέτεροι στο μικρό νησί τους, οι Αθηναίοι τους πολιόρκησαν, τους νίκησαν και για τιμωρία όλους τους άρρενες τους έσφαξαν, όλα τα γυναικόπαιδα τα πούλησαν ως δούλους και στην έρημη πια Μήλο εγκατέστησαν 500 Αθηναίους κληρούχους, δηλαδή Αθηναίους που νέμονταν τη γη του νησιού.

Είναι αλήθεια ότι τέτοιου είδους γεγονότα, ιστορικής διάστασης, που προμηνύουν μια κατακλυσμιαία καταιγίδα στις ισορροπίες κυριαρχίας του πλανήτη, προκαλούν δέος και αγωνία για το αύριο. Αυτό φαίνεται και από τον τρόπο που επηρεάζει πλατιά τμήματα του λαού και της νέας γενιάς, που δικαίως εκφράζουν την ανησυχία τους για τις εξελίξεις. Μάλιστα, η ταχύτητα των εξελίξεων, των αλλαγών, μπορεί να οδηγεί και σε παράλυση, σε φόβο, σε καθήλωση. Άλλωστε, η στωική αναμονή των γεγονότων και η παθητικότητα είναι τα χαρακτηριστικά που ποτίζει συνεχώς το σύστημα, διαμορφώνοντας τους ανθρώπους.

Όμως η ιστορία απέδειξε άλλα πράγματα.

Οτι η δύναμη και οι χώρες που την κατέχουν δεν είναι αιώνια. Όπως η Αθήνα καταστράφηκε πολιτικά και στρατιωτικά μόλις δυο χρόνια αργότερα κατά τη Σικελική εκστρατεία, έτσι χάθηκε και η Ρώμη, οι Πέρσες, το Βυζάντιο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η παντοδυναμία της Αγγλίας και της Γαλλίας, ο Τσάρος κ.α. Ο ιμπεριαλισμός που γεννά σε κάθε του βήμα πείνα, θάνατο, επεμβάσεις κλπ δεν είναι αιώνιος, ούτε και ανίκητος.

Το πραγματικό δίλημμα, που διαμορφώνεται καθημερινά στους λαούς: Θα μείνουμε στο ίδιο έργο θεατές ή θα γίνουμε πρωταγωνιστές στη δική μας ζωή; Θα γίνουμε πιόνια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς τους ή θα κάνουμε το δικό μας - ως λαός- σχέδιο μάχης;

Η Ιστορία δεν κινείται αυτόματα, ούτε γράφεται από τους «ισχυρούς». Γράφεται όταν ο λαός αποφασίζει να μπει στο προσκήνιο, όταν οργανώνεται, όταν συγκρούεται με τα συμφέροντα που τον καταπιέζουν. Και σήμερα - περισσότερο από ποτέ - υπάρχουν όλες οι αντικειμενικές προϋποθέσεις ο λαός να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις. Να μη στοιχηθεί πίσω από καμία ιμπεριαλιστική σημαία, να μην αποδεχτεί καμία θυσία για τα κέρδη των λίγων, να σηκώσει το κεφάλι και να διεκδικήσει τη ζωή που του ανήκει.Οι λαοί είναι η πραγματική υπερδύναμη, αρκεί να σηκώσουν το ανάστημά τους. Για να στείλουν στα «αζήτητα» μαζί με τον ιμπεριαλισμό και τους κάθε είδους «υπηρέτες» και «ραγιάδες» του…

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση στη ψηφιακή εφημερίδα InVeria