Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Οι επερχόμενες εκλογές, όποτε και αν γίνουν, συνοδεύονται και πάλι από πλήθος ψεύτικα και τεχνητά διλήμματα με στόχο πιο αποφασιστικά να ενσωματώσουν σε διάφορα κόμματα – φορείς (παλιά και νέα) τη διογκούμενη και δικαιολογημένη λαϊκή αγανάκτηση σε ακίνδυνα για το σύστημα κανάλια.

Σε αυτήν τη φάση εμφανίζονται πιο έντονα τα διλήμματα αυτά, με τον μανδύα του «εθνικού συμφέροντος», του «νέου πατριωτισμού» κ.λπ. Θα αξιοποιηθούν όπως όλα δείχνουν όλα τα παραπάνω, στην δήθεν «ανάγκη» και δια της ψήφου τους τα λαϊκά στρώματα,  να «βάλουν πλάτη» στην «οικονομική και πολιτική σταθερότητα», δηλαδή στην ικανότητα του αστικού πολιτικού συστήματος να υλοποιεί σχετικά πιο απρόσκοπτα τις στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, να εξισορροπεί τα ανταγωνιστικά συμφέροντα εντός της ίδιας της αστικής τάξης, να βάζει εμπόδια στην ταξική πάλη.

Σε κάθε περίπτωση η διαμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος, δεν θα μείνει μόνο στις εκλογές, αλλά θα επηρεαστεί από τη δυναμική των διεθνών εξελίξεων, δηλαδή από την πορεία κλιμάκωσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου και την όξυνση των ανταγωνισμών μέσα στο ΝΑΤΟικό στρατόπεδο, κυρίως στις σχέσεις ανάμεσα στις ΗΠΑ και ηγετικά καπιταλιστικά κράτη της ΕΕ, τις εξελίξεις των ελληνοτουρκικών σχέσεων και του Κυπριακού, που μπορούν να ενισχύσουν υπάρχουσες ή να δημιουργήσουν νέες αντιθέσεις στην ελληνική αστική τάξη. Άλλωστε, η «σταθερότητα» είναι ζήτημα που πατά πάνω σε αντικειμενικές εξελίξεις. Η στρατηγική επιλογή της άρχουσας τάξης, έστω και με αποχρώσεις, να παίξει ρόλο εξισορροπητικό στις σχέσεις ΗΠΑ - ΕΕ αντικειμενικά οδηγεί σε μια «κινούμενη άμμο», ειδικά αν οι σχέσεις αυτές οξυνθούν, είναι δηλαδή αντικειμενικός παράγοντας «αστάθειας».

Ας σκεφτούμε βαθύτερα τις προγραμματικές θέσεις κάθε πολιτικής δύναμης, ανεξάρτητα από τις «διαφωνίες» που εμφανίζουν μεταξύ τους. Τέτοια ζητήματα είναι:

-Η στροφή στην πολεμική οικονομία, η εκτίναξη των πολεμικών δαπανών και εξοπλισμών.

-Η πολεμική εμπλοκή στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και η αναβάθμιση των στρατηγικών σχέσεων με ΗΠΑ, Ισραήλ, Γαλλία, κράτη του Κόλπου που δικαιολογούνται στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος». Είναι χαρακτηριστική η ενιαία στάση τους στο ζήτημα της αποστολής ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο για τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ.

-Η τήρηση των εκάστοτε δημοσιονομικών κανόνων της ΕΕ και η προσήλωση στη δημοσιονομική πειθαρχία.

-Η ενεργειακή πολιτική που έχει ως βάση την εγκατάλειψη πιο παραδοσιακών εγχώριων πηγών Ενέργειας, όπως του λιγνίτη, την αντικατάσταση της εξάρτησης από το ρώσικο φυσικό αέριο στο αμερικάνικο LNG, τη μετατροπή της Ελλάδας σε πύλη εισόδου και ενεργειακό κόμβο για τα αμερικανικά ενεργειακά μονοπώλια.

-Η προώθηση μιας σειράς αντιδραστικών αλλαγών και προσαρμογών στη λειτουργία του αστικού κράτους.

Με βάση όλα τα παραπάνω , η ΝΔ προτάσσει προεκλογικά την ανάγκη «ισχυρής και αυτοδύναμης κυβέρνησης» και το φόβητρο της ακυβερνησίας, ενώ οι δυνάμεις κυρίως της σοσιαλδημοκρατίας προβάλλουν την ανάγκη να «φύγει ο Μητσοτάκης», ως προϋπόθεση για να υπάρξουν συναινέσεις των πολιτικών δυνάμεων, το οποίο υποδηλώνει και την ανησυχία τους ως προς τη δυνατότητα αυτοδύναμης κυβέρνησης. Παράλληλα αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο μετεκλογικών συνεργασιών.

Η «σταθερότητα» όμως για τον λαό έχει άλλο περιεχόμενο. Σημαίνει απεμπλοκή από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς, να μην είναι η Ελλάδα ορμητήριο πολέμου και στόχος αντιποίνων. Σημαίνει σταθερή δουλειά, με μειωμένο, σταθερό εργάσιμο χρόνο, με μισθό και εισόδημα για να βγαίνει ο μήνας, με ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, με Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, μέτρα κατά της ακρίβειας, μείωσης της φορολογίας κ.λπ. Σημαίνει να καλύπτονται οι λαϊκές ανάγκες για δημόσιες δωρεάν κοινωνικές υπηρεσίες, Παιδεία, Υγεία, για φτηνή στέγη.

Τα διλήμματα της «ακυβερνησίας», που θέτει η κυβέρνηση, και της «πολιτικής αλλαγής», που θέτουν τα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης, είναι κάλπικα. Μοναδικό στόχο έχουν να εγκλωβίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια στα ίδια αδιέξοδα. Τα κόμματα του συστήματος, παρά τους τσακωμούς τους και τις όποιες φραστικές αντιπαραθέσεις, μοιράζονται κοινή στρατηγική, εχθρική απέναντι στον λαό. Γι' αυτό κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις και νομοσχέδια της κυβέρνησης της ΝΔ έχουν στηριχτεί από το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Τσίπρα και τα άλλα κόμματα. Αυτό το κοινό έδαφος είναι που καθιστά δυνατό να φτιάξουν κυβέρνηση την επομένη των εκλογών. Το έχουν κάνει στο παρελθόν και θα το ξανακάνουν, όταν το απαιτήσουν οι συνθήκες.

Το πραγματικό δίλημμα στις εκλογές είναι το αν θα ενισχυθούν οι πολιτικές δυνάμεις που υπερασπίζονται τη «σταθερότητα» του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου, για να κερδίσει το κεφάλαιο, ή αν θα ενισχυθεί η δύναμη που παλεύει για την ανατροπή του, για να κερδίσει ο λαός.

Και τελικά στις επόμενες εκλογές κρίνεται ποιον από τους δύο δρόμους θα ενισχύσει ο ελληνικός λαός με την ψήφο του, τον δρόμο της διαχείρισης του συστήματος του πολέμου και της εκμετάλλευσης ή τον δρόμο για την ανατροπή του.

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση εφημερίδα ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ της Μαγνησίας