Ποιος πραγματικά φταίει;

Να δημιουργήσει άλλοθι για την αντιλαϊκή πολιτική της, ρίχνοντας «στάχτη στα μάτια» του λαού, πασχίζει η κυβέρνηση, αποδίδοντας στο ΔΝΤ και στον Σόιμπλε τη δημιουργία δυσκολιών στην εφαρμογή φιλολαϊκών τάχα μέτρων. Ετσι ανασύρει τη γνωστή απ' το πρόσφατο παρελθόν ρητορική και την πρακτική του διαχωρισμού των ιμπεριαλιστών σε «καλούς» και «κακούς», στην προσπάθειά της να ξεπλύνει τις ευθύνες της και να εμποδίσει την οργάνωση λαϊκών διεκδικητικών αγώνων, ενόψει και του νέου, σφοδρότερου γύρου αντιλαϊκής επίθεσης που ετοιμάζεται να ξεκινήσει. Εν ολίγοις, η κυβέρνηση ισχυρίζεται απέναντι στο λαό ότι η πολιτική για την καπιταλιστική ανάκαμψη που η ίδια εφαρμόζει και τον τσακίζει, επιβάλλεται από ακραίους νεοφιλελεύθερους, οι οποίοι μάλιστα στο πλαίσιο της ΕΕ είναι και ...μειοψηφία! Κρύβει έτσι - εξωραΐζοντας και τη λυκοσυμμαχία - ότι η στρατηγική που καρατομεί τα δικαιώματα των λαών είναι ενιαία, εφαρμόζεται σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ, με ή χωρίς μνημόνια, τρόικες και ΔΝΤ, γιατί είναι επεξεργασμένη ώστε να συμβάλλει στην ενίσχυση των κερδών και της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου που εξουσιάζει. Τη στρατηγική αυτή, όπως εξειδικεύεται στα μνημόνια, υλοποιεί και η κυβέρνηση, έχοντας στόχο την αναθέρμανση της καπιταλιστικής οικονομίας με «προσάναμμα» τα δικαιώματα των εργαζομένων. Θα δεχτεί ο λαός τα «παραμύθια» τους ή θα ορθώσει αγωνιστικά το ανάστημα του ;

Προηγούμενο άρθρο

Τα «κόκκινα δάνεια»

Επόμενο άρθρο

Στο 30% εκτινάχθηκε η μέση συμμετοχή στα φάρμακα!