Προεκλογικά διλήμματα αληθινά και ψεύτικα

Όσο πλησιάζει η ώρα της κάλπης τόσο αυξάνονται και τα καλλιεργούμενα τεχνητά σε μεγάλο βαθμό και ταυτόχρονα κινδυνολογικά διλήμματα.Με πλαστά διλήμματα και εκβιασμούς ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ οξύνουν την αντιπαράθεση, καταφεύγοντας σ’ ένα εμπόριο φόβου και ελπίδας. Με τη ΝΔ, που πατά στο φόβο των τσακισμένων ανθρώπων για νέα μέτρα, να δηλώνει ότι δε θα υπάρξουν νέα μέτρα και τον ΣΥΡΙΖΑ να υπόσχεται παυσίπονα.

Την ίδια ώρα, ο πραγματικός αντίπαλος, τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα (κεφάλαιο), για τα οποία ασκείται αυτή η πολιτική, μένουν στο απυρόβλητο, έχοντας θωρακίσει την εξουσία τους, με τους δύο «μονομάχους» να βεβαιώνουν σε όλους τους τόνους ότι όχι μόνο δεν πρόκειται να θίξουν αυτήν την εξουσία, αλλά και ότι θα κάνουν τα πάντα για να την εδραιώσουν, καθώς και οι δύο πίνουν νερό στο όνομα της ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας, αξιοποιώντας τα αποτελέσματα της καπιταλιστικής κρίσης, για να πουλήσουν ο καθένας την πολιτική πραμάτεια του.

Εστιάζουν την προσοχή των ψηφοφόρων στην πιθανότητα να ανακτηθούν ορισμένες από τις αιματηρές για το λαό απώλειες. Ομως, για να δοθεί απάντηση στο ερώτημα, αν υπάρχει τέτοια πιθανότητα, πρέπει πρώτα να γίνει κατανοητό το σημείο στο οποίο βρίσκονται τα πράγματα και το γιατί τους, κάτι που τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρούν να συγκαλύψουν: Με τη ΝΔ να βαράει «τίτλους τέλους» για το «καθεστώς της φαυλότητας» που δήθεν οδήγησε στην κρίση και τον ΣΥΡΙΖΑ να κρύβει συνειδητά ότι η υποτίμηση των εργατικών - λαϊκών αναγκών, η μόνιμη υποβάθμιση της ζωής εργατικών - λαϊκών στρωμάτων, το τσάκισμα δικαιωμάτων είναι υποχρεωτικά για τον καπιταλισμό.

Η στρατηγική τους σύμπλευση, στρατηγική υπεράσπισης του κεφαλαίου, αποκαλύπτει ότι δεν αρκεί ο ψηφοφόρος να εγκαταλείψει τον έναν απ’ τους δύο. Οτι είναι απαραίτητο το επόμενο βήμα: Να χτυπηθεί ο πραγματικός αντίπαλος. Να απαντηθεί, δηλαδή, ενιαία και στη ρίζα του το ψευτοδίλημμα για το ποιο δηλητήριο φέρνει πιο γρήγορα το θάνατο. Γιατί και αυτός που δηλώνει ότι δεν θα ποτίσει μ’ άλλο φαρμάκι το λαό λέει ψέματα (αποκαλύπτονται με μια απλή ανάγνωση του νέου Μεσοπρόθεσμου προγράμματος που παρουσίασε η κυβέρνηση), αλλά ψέματα λέει κι εκείνος που υπόσχεται παυσίπονα. Ενας αντίπαλος που δεν κατεβαίνει στις εκλογές αυτοπροσώπως, εκπροσωπείται όμως από πολλούς, κρατάει τα κλειδιά της οικονομίας στα χέρια του, επιβάλλει την πολιτική του για φτηνότερη εργατική δύναμη σε όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση, παντού, κι εκεί που έχουν κι εκεί που δεν έχουν τρόικα, έχοντας θωρακίσει αυτήν την πολιτική από την εποχή ακόμα που ψηφίστηκε η Συνθήκη του Μάαστριχτ, αλλά και πιο πρόσφατα με τη στρατηγική «Ευρώπη 2020».

Η  λογική του μικρότερου κακού οδήγησε πάντα προς τα χειρότερα. Ηταν και παραμένει μια αντιδραστική θεωρία για τη μακροημέρευση της εξουσίας της αστικής τάξης. Οπως και αν εκφραζόταν κάθε φορά, είτε με τη «θεωρία του σκαλοπατιού» είτε με «το να δούμε τώρα τι μπορούμε να κάνουμε και ας αφήσουμε το αύριο», ήταν καταστροφική. Για το ταξικό κίνημα είναι μονόδρομος η αντιπαράθεση κατά μέτωπο με τη λογική των μειωμένων απαιτήσεων και του μικρότερου κακού. Εργάτης, που έχει χάσει την υπερηφάνειά του, που χαμηλώνει τον πήχη των απαιτήσεων και αρκείται στη χαμοζωή, είναι χαμένος.

Ο αντίπαλος, όποιον πολιτικό μανδύα κι αν χρησιμοποιεί κατά περίσταση, προσπαθεί να πείσει την εργατική τάξη ότι είναι προς το συμφέρον της να γίνει πιο φτηνή για το καλό της «εθνικής οικονομίας», να σκύψει το κεφάλι ακόμα περισσότερο. Να εγκαταλείψει κάθε διεκδίκηση στο όνομα της «βιωσιμότητας και ανταγωνιστικότητας». Να πείσει την εργατική τάξη να στηρίξει τα αιτήματα των καπιταλιστών, δηλαδή νέα προνόμια και ελαφρύνσεις, όπως φθηνό ρεύμα, μείωση ασφαλιστικών εισφορών, διευκόλυνση καθεστώτος απολύσεων κ.ά. Για να υπάρξει πραγματική ανάκτηση απωλειών, πρέπει να χτυπηθεί ο αντίπαλος. Για να χτυπηθεί ο αντίπαλος χρειάζεται αντίστοιχο κίνημα με τέτοιον προσανατολισμό και κυρίως άλλοι πολιτικοί συσχετισμοί κάτι που θα πρέπει να εκφραστεί και στις τρεις κάλπες που έχουμε μπροστά μας...

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη μορφή της «ΑΛΛΗΣ ΑΠΟΨΗΣ» από τον εκδότη της Αλέκο Χατζηκώστα)

Προηγούμενο άρθρο

Σταθερότητα για ποιον;

Επόμενο άρθρο

Στοιχεία σοκ για τις ανατροπές στους δήμους