Σταθερότητα για ποιον;

Όσο πλησιάζει η μέρα των εκλογών τόσο αυξάνουν και οι πολύμορφες πολιτικές, ιδεολογικές και άλλου τύπου πιέσεις προς τους ψηφοφόρους με εκβιαστικά διλήμματα, αλλά και την καλλιέργεια ψεύτικων ελπίδων. Από την πλευρά των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση προβάλλεται έντονα η ανάγκη «πολιτικής σταθερότητας, ώστε να μην χάσουμε όσα μέχρι τώρα με κόπο και θυσίες καταχτήσαμε». Από την αρχή τονίζουμε ότι έτσι παίζουν το χαρτί του κινδύνου της αστάθειας για να εξασφαλίσουν τη σταθερότητα της αντιλαϊκής πολιτικής. Θέλουν σταθερότητα στην αντιλαϊκή πολιτική, στην ενίσχυση του κεφαλαίου και της κερδοφορίας του, στις αντεργατικές, αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις.

Πρέπει βεβαίως για τους εργαζόμενους να είναι καθαρό ότι η κυβερνητική σταθερότητα, την οποία επιζητούν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, σημαίνει συνέχιση της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής, μέσω των μνημονίων διαρκείας που επιβάλλει η ΕΕ και το κεφάλαιο. Σημαίνει συνέχιση στον ίδιο δρόμο, που έφερε την προηγούμενη κρίση (όπως και τις παλιότερες) και θα την ξαναφέρει ξανά στο μέλλον (άμεσο ή απώτερο). Καμιά θυσία, καμιά απώλεια των εργαζομένων δεν πρόκειται να αποκατασταθεί ουσιαστικά, δεν πρόκειται να ανακοπεί η τάση για παραπέρα υποβάθμιση των εργατικών-λαϊκών αναγκών, για υποτιμημένα δικαιώματα.

Από την άλλη, η αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά και άλλες πολιτικές δυνάμεις προβάλλουν ότι διέξοδος για το λαό είναι η αλλαγή κυβέρνησης, η αλλαγή των συσχετισμών και στο ευρωκοινοβούλιο ώστε η «Ευρώπη να ξεφύγει από τον νεοφιλελευθερισμό». Όμως και τέτοιες λογικές από τη στιγμή που αποδέχονται την ΕΕ και την Ευρωζώνη, κάνουν λόγο για π.χ «υγιή επιχειρηματικότητα», παραπέμπουν στο άγνωστο μέλλον την κατάργηση των αντιλαϊκών μέτρων του μνημονίου κατά τη γνώμη μας δεν προτείνουν ουσιαστικά φιλολαϊκή διέξοδο, απλά άλλο μείγμα διαχείρισης της υπάρχουσας κατάστασης, που θα προσφέρει απλά ασπιρίνες σ’ ένα λαό που έχει βαριά αρρωστήσει εξαιτίας της ακολουθούμενης πολιτικής. Η «ανατροπή», λοιπόν, που επικαλούνται δεν πρόκειται να πλήξει τη σταθερότητα της αντιλαϊκής πολιτικής.

Υπάρχει άλλη επιλογή για το λαό. Αυτή δεν είναι απλά η αλλαγή κόμματος στην κυβέρνηση.Χρειάζεται ο λαός να βγει στο προσκήνιο, να ανασυνταχτεί το λαϊκό κίνημα και να απαιτήσει, αξιοποιώντας το όπλο της ψήφου, άλλη πορεία για τον τόπο που θα περιλαμβάνει ως απαραίτητη προϋπόθεση την αποδέσμευση από την Ε.Ε, την μονομερή διαγραφή του χρέους και τη χάραξη ριζικά διαφορετικής οικονομικής-κοινωνικής πολιτικής.Βεβαίως και χρειάζονται ριζική αλλαγή οι πολιτικοί συσχετισμοί σε Βουλή και Ευρωβουλή. Μόνο που αυτοί θα πρέπει να δένονται και με ανάλογες αλλαγές συσχετισμών στο σύνολο των μαζικών φορεών (σύλλογοι, σωματεία) της χώρας, ως κρίκοι μιας άλλης πορείας αλυσίδας που δεν θα θέλει να δέσει τον λαό με νέα δεσμά αλλά να τον απαλλάξει από αυτά. Μπορεί αυτά να φαίνονται μακρινά ή και ουτοπικά. Ομως μπορεί και πρέπει να γίνει μία αρχή. Γι’αυτό ας σκεφτούμε πριν την κάλπη ψύχραιμα, ας μην φοβηθούμε τα όσα μας “σερβίρουν” αλλά με ενιαίο πολιτικό κριτήριο ας πάμε και στις τρεις κάλπες. Ας τους “χαλάσουμε” την “σταθερότητα” που μας ετοιμάζουν!

Προηγούμενο άρθρο

Ευημερία μόνο για το κεφάλαιο

Επόμενο άρθρο

Προεκλογικά διλήμματα αληθινά και ψεύτικα