Ραχοκοκαλιά

Όση σκόνη και να σηκώνουν με αφορμή τη ΔΕΘ η κυβέρνηση και τα κόμματα της συστημικής συμπολίτευσης, με τίποτα δεν κρύβεται η συμφωνία τους στα μεγάλα, στρατηγικά ζητήματα.

Αυτά δεν είναι άλλα από την ενίσχυση της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, τη βαθύτερη πολεμική εμπλοκή για να πάρει η αστική τάξη μερίδιο από την ιμπεριαλιστική λεία, την προσήλωση στις «δημοσιονομικές αντοχές», με τους κόφτες για τις λαϊκές ανάγκες και τα «ματωμένα» πλεονάσματα, προκειμένου να στηρίζεται η καπιταλιστική ανάπτυξη με ζεστό χρήμα, προνόμια και απαλλαγές για το κεφάλαιο.

Αυτή είναι η ραχοκοκαλιά των παρεμβάσεων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, κόμματος Τσίπρα και των άλλων αυτές τις μέρες με τη ΔΕΘ. Μετά τον Μητσοτάκη, που κούνησε το δάχτυλο στον λαό ότι ο «δημοσιονομικός χώρος» έπιασε ταβάνι και ότι δεν έχει κάτι άλλο να περιμένει αν δεν μεγαλώσει η πίτα, δηλαδή η δική του εκμετάλλευση, σειρά είχε προχτές ο Τσίπρας να «εξειδικεύσει» το δικό του πρόγραμμα...

Πέρα από τις διαβεβαιώσεις ότι είναι «το πιο κοστολογημένο» απ' όλα, ο Τσίπρας αποκάλυψε και ποιος είναι ο ...αλγόριθμος με τον οποίο κοστολογεί: Το Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο που έχει ψηφίσει η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ!

Σε τέτοιο βαθμό ταυτίζονται τα προγράμματά τους, που δεσμεύεται να υλοποιήσει καλύτερα από τη ΝΔ το Μεσοπρόθεσμο που ψήφισε η ίδια, στο πλαίσιο των μνημονίων διαρκείας της ΕΕ, που όλοι αναγνωρίζουν. Να λοιπόν τι εννοούσε ο Τσίπρας όταν έλεγε ότι «η πολιτική είναι η τέχνη της διεύρυνσης του εφικτού»...

Από το βήμα της ΔΕΘ διαβεβαίωσε επίσης πως αν ήταν κυβέρνηση, θα αγόραζε την «Ασπίδα του Αχιλλέα», αν αυτό εισηγούνταν τα Γενικά Επιτελεία, αντιγράφοντας τον Μητσοτάκη, που λίγες μέρες πριν πετούσε το μπαλάκι στα επιτελεία του υπουργείου Αμυνας για την επιλογή του θόλου.

Αυτός όμως δεν είναι απλά ένα οπλικό σύστημα. Είναι η κορωνίδα των σχέσεων της χώρας με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ. Είναι όπλο που υπηρετεί τους «κοινούς στόχους» με τις ΗΠΑ στην περιοχή, όπως διαβεβαίωσε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Είναι κρίκος για βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Είναι μέρος της «Ατζέντας 2030» για τις Ενοπλες Δυνάμεις, που τις προσαρμόζει ακόμα περισσότερο στα ΝΑΤΟικά πρότυπα και σχέδια.

Όλα αυτά είναι «δεδομένα» για τη ΝΔ, το κόμμα Τσίπρα και όλους τους άλλους, ακριβώς επειδή αποτελούν στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, επικίνδυνες και καταστροφικές για τον λαό.

Όπως είπε άλλωστε ο Τσίπρας, θα επανεξέταζε τη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ «όσο η κυβέρνησή του ακολουθεί αυτήν τη γενοκτόνα πολιτική». Σαν να πρόκειται για «παρέκκλιση» από την πολιτική του κράτους - δολοφόνου, που εδώ και πάνω από 70 χρόνια δρα ως δύναμη κατοχής και εξόντωσης του παλαιστινιακού λαού με τις πλάτες των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ.

Σε κάθε περίπτωση, το κόμμα του δεσμεύεται στην αστική τάξη να αξιοποιήσει για λογαριασμό της καλύτερα από τη ΝΔ «τα χαρακτηριστικά της χώρας που της δίνουν προστιθέμενη αξία», λέγοντας ότι «στο πεδίο θα ήμασταν αποφασιστικοί και ενεργητικοί στη διπλωματία». Το απέδειξε άλλωστε και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, με τον «διαβολικά καλό» Τραμπ και τον Στρατηγικό Διάλογο Ελλάδας - ΗΠΑ, με την εμβάθυνση της στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ, με τη ΝΑΤΟική Συμφωνία των Πρεσπών και άλλα...

Κεντρικό στοιχείο της παρέμβασης Τσίπρα ήταν, τέλος, η διασφάλιση της «σταθερότητας» και της «κοινωνικής συνοχής».

Ούτε λίγο ούτε πολύ παρουσίασε ως συμφέρουσα για το κεφάλαιο την πρόταση για «πατριωτική εισφορά», φέρνοντας ως παράδειγμα άλλα καπιταλιστικά κράτη όπου οι πιο πλούσιοι την καταθέτουν από μόνοι τους, για να αμβλύνεται το αίσθημα ...αδικίας στα λαϊκά στρώματα. Ενώ κατέθεσε την ανησυχία του για την «κρίση αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος και της πολιτικής» που επιτείνεται.

Αυτές τις επιλογές, τα σχέδια και τους στόχους του κεφαλαίου θα βρει κανείς, όποιο κόμμα κι αν ξεσκονίσει. Δεν υπάρχει λοιπόν χρόνος για άλλες αυταπάτες και αναμονή, που οδηγούν τον λαό σε νέες, μεγαλύτερες απογοητεύσεις και θυσίες. Την πραγματική διαφορά μπορεί να την κάνουν μόνο η συμπόρευση με το ΚΚΕ και το δυνάμωμά του παντού, για να σπάσει ο φαύλος κύκλος της «κοστολογημένης» εκμετάλλευσης και της «ρεαλιστικής» εμπλοκής στον όλεθρο του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

• Το άρθρο αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη» της Παρασκευής 11 Σεπτέμβρη 2026

Προηγούμενο άρθρο

Ασπίδα του Αχιλλέα: Κερκόπορτα ανυπολόγιστων κινδύνων για τον λαό και τη χώρα

Επόμενο άρθρο

Κυρίως πιάτο