Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Από το 2008 που μπήκαν τα πρώτα θεμέλια μέχρι σήμερα, σχεδόν 20 χρόνια μετά, η ελληνοϊσραηλινή στρατηγική σχέση έχει επεκταθεί σε πολλούς τομείς της οικονομίας και έχει απογειωθεί στον στρατιωτικό. Η σφραγίδα των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στην εξέλιξη αυτής της συνεργασίας είναι ανεξίτηλη, και τη σημασία της επανέλαβε το γεράκι Ρούμπιο κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα.

Μεγάλοι ισραηλινοί όμιλοι επενδύουν στην Ελλάδα και το αντίστροφο. Η πολεμική παραγωγή του κράτους - δολοφόνου χρειάζεται εργοστάσια που φτιάχνουν πυραύλους, drones και ηλεκτρονικά συστήματα. Χρειάζεται όμως και λιμάνια, αποθήκες, μεταφορικούς διαδρόμους, τεχνολογικές υποδομές και διεθνή δίκτυα που εξασφαλίζουν ότι αυτή η παραγωγή μπορεί να συνεχιστεί απρόσκοπτα σε παρατεταμένη και γενικευμένη πολεμική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.

Οσο το κράτος - δολοφόνος επιχειρεί να καταστήσει την οικονομία του περισσότερο ανθεκτική στον πόλεμο, τόσο μεγαλύτερη σημασία αποκτούν οι υποδομές που βρίσκονται έξω από τα σύνορά του. Απ' αυτήν τη σκοπιά, οι ισραηλινές επενδύσεις στην Ελλάδα δεν αποτελούν μεμονωμένες και ευκαιριακές επενδύσεις αλλά κρίκους μιας βαθύτερης διασύνδεσης των δύο κρατών, και κατ' επέκταση με την οικονομία και τα δίκτυα της Ευρώπης.

Χαρακτηριστική ως προς αυτό είναι η συμμετοχή των Ισραηλινών στα εξοπλιστικά προγράμματα της ΕΕ, μέσω της εξαγοράς ή της συνεργασίας με ελληνικούς επιχειρηματικούς ομίλους.

Η πολεμική βιομηχανία, οι στρατηγικές υποδομές, τα logistics και οι διεθνείς αλυσίδες εφοδιασμού αποτελούν τα βασικά οικονομικά πεδία στα οποία επενδύει το ισραηλινό κεφάλαιο στην Ελλάδα.

Η οικονομική διασύνδεση των δυο κρατών δεν περιορίζεται στις ισραηλινές επενδύσεις και εξαγορές στην Ελλάδα. Αποτυπώνεται κυρίως στη βαθύτερη στρατιωτική και πολιτική συνεργασία με το κράτος - δολοφόνο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η συμφωνία ύψους περίπου 3 δισ. ευρώ για την ανάπτυξη της «Ασπίδας του Αχιλλέα», με τη συμμετοχή των ισραηλινών ομίλων «Rafael» και «Israel Aerospace Industries» (IAI). Πρόκειται για την κορωνίδα της ελληνοϊσραηλινής συνεργασίας, που εντάσσεται στο ευρύτερο εξοπλιστικό πρόγραμμα και στην «Ατζέντα 2030» της κυβέρνησης.

Το ισραηλινό υπουργείο Αμυνας χαρακτήρισε τη συμφωνία τη μεγαλύτερη αμυντική εξαγωγική συμφωνία στην ιστορία των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων. Η «Ασπίδα» δεν αποτελεί, επομένως, απλώς ένα ακόμη οπλικό σύστημα, αλλά κρίκο στην παραπέρα εμβάθυνση της στρατηγικής, στρατιωτικής και πολιτικής σχέσης με το κράτος - δολοφόνο, την ώρα που η χώρα εμπλέκεται βαθύτερα στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς.

Η διάσταση αυτή γίνεται ακόμη πιο καθαρή αν συνυπολογιστούν οι υπόλοιπες μεγάλες εξοπλιστικές συμβάσεις με ισραηλινές πολεμικές βιομηχανίες. Οπως η συμφωνία ύψους περίπου 750 εκατ. δολαρίων για το σύστημα πυραυλικού πυροβολικού PULS της Elbit Systems, που υπογράφηκε τον Απρίλιο του 2026. Δηλαδή, η σχέση δεν διαμορφώνεται μόνο από την είσοδο ισραηλινών κεφαλαίων στην ελληνική οικονομία, αλλά και από τη διοχέτευση δισεκατομμυρίων ευρώ στην ισραηλινή πολεμική βιομηχανία.

Οι δύο πλευρές αλληλοτροφοδοτούνται. Ισραηλινοί όμιλοι αποκτούν παρουσία σε ελληνικές αμυντικές επιχειρήσεις και στρατηγικές υποδομές, ενώ το ελληνικό κράτος αγοράζει ισραηλινά οπλικά συστήματα και ενισχύει την πολεμική βιομηχανία του Ισραήλ.

Tο «στρατηγικό βάθος» που προσφέρει η Ελλάδα στο Ισραήλ με την πολύπλευρη στρατηγική συνεργασία των δύο κρατών και αστικών τάξεων, δεν σημαίνει ότι η ελληνική αστική τάξη υποτάσσεται στον σχεδιασμό άλλων δυνάμεων.

Σημαίνει ότι οι επιλογές και οι κινήσεις της, με γνώμονα την αναβάθμιση του ρόλου της, έχουν συγκεκριμένο προσανατολισμό, περιεχόμενο και επιδιώξεις, τις οποίες είναι αποφασισμένη να περιφρουρήσει και να προωθήσει και με τα όπλα, πολύ περισσότερο που εντείνεται η αντιπαράθεση Ισραήλ - Τουρκίας στην περιοχή.

Με αυτόν τον τρόπο, η Ελλάδα δεν γίνεται απλώς «επενδυτικός προορισμός» για ισραηλινά κεφάλαια. Μετατρέπεται σταδιακά σε «στρατηγικό βάθος» του Ισραήλ, οικονομικά και στρατιωτικά, προσφέροντας υποδομές, παραγωγικές δυνατότητες, λιμάνια, δίκτυα μεταφορών και πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά και πολεμική βιομηχανία. Αντίστροφα, η ισραηλινή αγορά ανοίγει για μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους της Ελλάδας, προσφέροντας νέα πεδία κερδοφορίας, χέρι χέρι με την ενεργότερη στήριξη των εγκλημάτων του ισραηλινού κράτους και των δολοφονικών σχεδίων του στην περιοχή.

Αυτή είναι η ουσία της λεγόμενης «στρατηγικής συνεργασίας», που όσο βαθαίνει, τόσο περισσότερες ελληνικές υποδομές και παραγωγικές δυνατότητες δένονται με τους σχεδιασμούς του κράτους - δολοφόνου, γενικότερα με τα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια στην περιοχή.

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση εφημερίδα ΒΕΡΟΙΑ