Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα συλλογικά - κοινωνικά δικαιώματα

Η όλη συζήτηση και αντιπαράθεση γύρω από το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για την «ταυτότητα φύλου» έβγαλε ξανά στην επιφάνεια τη συζήτηση μεταξύ ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Ποιοι είναι όμως αυτοί που παριστάνουν τους υπερασπιστές ατομικών δικαιωμάτων; Αλήθεια, πώς είναι δυνατόν να εμφανίζονται υπερασπιστές των ατομικών δικαιωμάτων όσοι ουσιαστικά με την πολιτική τους υπέρ της μειοψηφίας της κοινωνίας, του κεφαλαίου, των επιχειρηματικών ομίλων, υπονομεύουν κάθε εργατικό - λαϊκό δικαίωμα, πολύ περισσότερο αρνούνται τη δυνατότητα η οικονομία, η παραγωγή να υπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες, γιατί πολύ απλά αυτό αντιστρατεύεται το ατομικό δικαίωμα του καπιταλιστή στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Αυτοί που αναφέρονται στο μαρξισμό και το Διαφωτισμό, ουσιαστικά αποθεώνουν τον ατομισμό και τον υποκειμενισμό, αντιδραστικές αντιεπιστημονικές αντιλήψεις, όπως ο διαχωρισμός του φύλου σε «κοινωνικό» και «βιολογικό», προωθώντας έναν «διαλυμένο» τρόπο σκέψης και αντίληψης της πραγματικότητας. Είναι οι ίδιοι που χλευάζουν ως «ιατρικοποίηση» την επιστημονική και κοινωνική τεκμηρίωση και στήριξη, που είναι αναγκαία για να ασκηθεί απρόσκοπτα και να διασφαλιστεί το δικαίωμα επιλογής φύλου σε διεμφυλικά ή μεσοφυλικά άτομα.

Είναι τυχαίο ότι όσοι υπερασπίζονται την ιερότητα της «ατομικής επιλογής» και του «αυτοπροσδιορισμού», υπερασπίζονται και όλα τα ιδεολογήματα που οδηγούν τελικά στον ατομικό δρόμο, στην παραίτηση από τη συλλογική πάλη και διεκδίκηση; Ορισμένα παραδείγματα από την κοινωνική πραγματικότητα και την πολιτική που εφαρμόζεται: Δεν φταίει το σύστημα για την ανεργία και δεν είναι ευθύνη του κράτους η στήριξη των ανέργων, αλλά ατομική υπόθεση του κάθε άνεργου να βρει δουλειά. Δεν είναι υπόθεση του κράτους η Κοινωνική Ασφάλιση, αλλά ατομική ευθύνη του κάθε εργαζόμενου να επιλέξει τα σωστά προγράμματα και πακέτα. Δεν είναι ευθύνη του κράτους να παρέχει Πρόνοια - Υγεία σε όλο το λαό, αλλά η πρόληψη και η αντιμετώπιση ασθενειών, αναπηρίας κ.λπ. είναι ατομική ή το πολύ οικογενειακή υπόθεση. Δεν είναι υποχρεωμένο το κράτος να παρέχει αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Εκπαίδευση, αλλά είναι ατομική - οικογενειακή ευθύνη να τα βγάλει πέρα με φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα, σπουδές κ.λπ. Δεν είναι ευθύνη της εργοδοσίας και των κρατικών υπηρεσιών η προστασία στους τόπους δουλειάς, αλλά προσωπική υπόθεση κάθε εργάτη, διαφορετικά συμβαίνουν «ατυχήματα».

Το ίδιο μήνυμα εκπέμπει το σύστημα και από την ανάποδη, με τους ΣΥΡΙΖΑίους να πρωτοπορούν μάλιστα: Δεν είναι ίδιον του καπιταλισμού η εκμετάλλευση και η βαρβαρότητα, αλλά «ατομική επιλογή» κάποιων εργοδοτών, που δεν είναι «δίκαιοι». Επομένως, δεν χρειάζεται συλλογική διεκδίκηση και πάλη από τους εργαζόμενους, αλλά στήριξη στην «υγιή επιχειρηματικότητα», «επιλογή» των καλών καπιταλιστών.

 Μόνο που επειδή η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τα κοινωνικά δικαιώματα καθολικά για όλο το λαό, υποκριτικά παριστάνουν τους υπερασπιστές των ατομικών δικαιωμάτων. Γι' αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ συμβάλλει και με το νομοσχέδιο αυτό στην αφομοίωση από το λαό ότι στα συλλογικά - κοινωνικά προβλήματα δεν υπάρχει κοινωνική, αλλά ατομική απάντηση, αναζήτηση του ατομικού δρόμου και συνεπώς στη μη αμφισβήτηση του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος.

Προηγούμενο άρθρο

ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΕΣ ΟΦΕΙΛΕΣ: Εκτινάχθηκαν κοντά στα 100 δισ. ευρώ

Επόμενο άρθρο

ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ 2018