Του Αλέκου Χατζηκώστα

Είχε πια συνηθίσει να κάθεται χειμώνα –καλοκαίρι στα παγκάκια του πάρκου της πόλης. Και στεναχωριόταν όταν η βροχή ή το χιόνι τον ανάγκαζε να κάθεται στο σπίτι.

«Με πιάνει σεκλέτι να κάθομαι στο σπίτι και να βλέπω το χαζοκούτι» έλεγε γεμάτος παράπονο. Ήταν βλέπετε μαθημένος να είναι τόσα χρόνια λόγω δουλειάς, έξω από το σπίτι και «καβάλα» σαν τους καπεταναίους του ‘21, στο αγαπημένο του φορτηγό.

Η σύνταξη τον προσγείωσε απότομα. Όμως και πάλι κάτι θα έβρισκε για να βγαίνει έξω με την κούρσα του πηγαίνοντας για το αμπέλι ή τις ελιές. Όταν όμως η οικογένεια του το απαγόρευσε και αυτό λόγω της κατάστασης της όρασης του, η μοναδική του πια έξοδος ήταν το παγκάκι της «Εληάς».

«Φεύγουν ένας – ένας οι φίλοι μου» έλεγε γυρνώντας σπίτι. «Από τους συμμαθητές μου στο δημοτικό μείναμε πια δύο» έλεγε με εκείνο το αιώνιο χαμόγελο. «Βάζουμε και στοίχημα όταν συναντιόμαστε για το ποιος θα φύγει πρώτος».

Ήταν η ψυχή της παρέας, των δεκάδων ηλικιωμένων που –μάζευαν ήλιο- στα παγκάκια που ήταν παραταγμένα το ένα κοντά στο άλλο. Απόμαχοι της δουλειάς, κυρίως εργάτες και επαγγελματίες, αδυνατούσαν στα χρόνια της κρίσης να πιουν ακόμη και τον καφέ ή την πορτοκαλάδα στις γειτονικές καφετέριες, άσε που και οι πιο πολλοί δεν ήταν μαθημένοι και από τα νιάτα τους σε τέτοια…

Στις συζητήσεις κυριαρχούσαν όπως πάντα τα κατορθώματα που είχε ο καθένας τους στο παρελθόν, αλλά και η πολιτική κατάσταση. Στο πρώτο δεν τον έπιανε κανένας από την παρέα. Οι ιστορίες από την Κατοχή, οι περιπέτειες του με την ΕΠΟΝ και τον Εφεδρικό ΕΛΑΣ, αλλά και η ανοικοδόμηση της πόλης μετά τον Εμφύλιο ήταν το στοιχείο του. Είχε ζήσει πολλά, είχε τραβήξει πολλά και επομένως είχε και να διηγηθεί πολλά, κυρίως σε παρέες που ήταν ο μεγαλύτερος ηλικιακά. Εκεί που εκνευριζόταν και ερχόταν στο σπίτι φουρκισμένος ήταν οι πολιτικές συζητήσεις. Ήταν βλέπετε λίγοι οι αριστεροί θαμώνες στα παγκάκια και θα έπρεπε να αντιμετωπίζει τα επιχειρήματα ή και την άγνοια των πολλών. Γι’αυτό και συχνά τα απογεύματα μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια, ζητούσε απαντήσεις από τα πιο διαβασμένα παιδιά του, ώστε την επόμενη μέρα να τους αποστομώσει.

Έτσι κυλούσε ο καιρός, δημιουργικά και κυρίως κοινωνικά στα γεράματα του, που δεν έλεγε να τα παραδεχτεί. Ακόμη και τότε που τα πόδια του, δεν τον πολυσήκωναν, αρνιόταν να πάει με μπαστούνι στην παρέα.

Η ανάπλαση είχε αρχίσει στους γύρω δρόμους. Μαζί και η ανησυχία για το τι θα γινόταν στο πάρκο της «Εληάς». Οι ηλικιωμένοι διαφωνούσαν έντονα. Τους χαλούσε όλη αυτή η φασαρία την ησυχία. Ιδιαίτερα όταν άρχισαν να φτιάχνουν το ίδιο το πάρκο, αφαιρώντας τα παραδοσιακά παγκάκια του.

Σαν αρχηγός της παρέας, ζήτησε από τον γιο του να παρέμβει. Να τοποθετηθούν τουλάχιστον κάπου σ’αυτό παγκάκια, ώστε οι ηλικιωμένοι να μην περιφέρονται «σαν τις άδικες κατάρες στους δρόμους της πόλης».

Η δημοτική αρχή τελικά ανταποκρίθηκε και τοποθέτησε μια σειρά από αυτά με θέα τον κάμπο. «Άβολα είναι για μας του ηλικιωμένους στραβώνει η μέση μας, άσε που όταν καθίσει κανείς, δυσκολεύεται να σηκωθεί» παραπονέθηκε στο γιο του.

Είχε φτάσει το Φθινόπωρο. Τα πλατάνια του πάρκου έχαναν καθημερινά τα φύλλα τους. Τα κρύα έσφιξαν και η παρέα δεν μαζευόταν καθημερινά στα παγκάκια. Μπήκε και ο Νοέμβρης. Η κατάσταση της υγείας του δεν ήταν και στα καλύτερα του. Τα πόδια του τον πονούσαν ακόμη πιο πολύ. Έκανε όμως και τη θυσία. Αποφάσισε να βγει για πρώτη φορά με μπαστούνι έξω. Δικαιολογήθηκε στην παρέα ότι του το επέβαλε ο γιατρός. Ήρθε με σκυμμένο το κεφάλι στο σπίτι, γεμάτος ντροπή. «Πού καταντήσαμε, να βγαίνω με μπαστούνι έξω». Δεν χρειάστηκε όμως να το επαναλάβει. Τον βρήκε ο χάρος μια Κυριακή, στις 23 Νοέμβρη του 2014. Τα παγκάκια είναι όμως εκεί για να δείξουν ότι η ζωή συνεχίζεται…

(Στην επέτειο του ενός χρόνου από τον χαμό του πατέρα μου)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.