Η συζήτηση στην Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος επιβεβαιώνει μέχρι κεραίας τη θέση του ΚΚΕ ότι η συνταγματική αναθεώρηση στοχεύει σε ένα πιο ισχυρό και ευέλικτο κράτος για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, επομένως πιο εχθρικό και επιθετικό απέναντι στον λαό. Τόσο οι προτάσεις της κυβερνητικής πλειοψηφίας όσο και η στάση των άλλων κομμ... Περισσότερα
Χωρίς αυταπάτες!
Τελευταία ενημέρωση από Η Άλλη Άποψη
Με αφορμή το πανό σχετικά με την εγκατάσταση γιγαντιαίου αιολικού πάρκου στο Βέρμιο θα επαναλάβουμε τα εξής :
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι “ναι ή όχι στην αιολική ενέργεια" αλλά με ποιο βασικό κριτήριο επιλέγεται η τεχνολογία, το μέγεθος, η χωροθέτηση κάθε λύσης. Γίνεται με γνώμονα την ικανοποίηση των διευρυνόμενων λαϊκών αναγκών ή με γνώμονα το καπιταλιστικό κέρδος;
Στις σημερινές συνθήκες, μέσα στη ζούγκλα της “απελευθερωμένης” αγοράς, ο κάθε μονοπωλιακός όμιλος αποφασίζει αν, πότε και πού θα επενδύσει, ποια ενεργειακή πηγή θα χρησιμοποιήσει με κριτήριο το ποσοστό του κέρδους του. Καμία αστική κυβέρνηση δεν μπορεί να υποχρεώσει το κεφάλαιο να επενδύσει και να λειτουργήσει με όρους που αντιστρατεύονται την κερδοφορία του.
Τα διάφορα ανταποδοτικά και αντισταθμιστικά οφέλη που επικαλούνται όπως οι ελάχιστες θέσεις εργασίας, τα «ψίχουλα» από τα μεγάλα κέρδη που δίνονται στους δήμους κλπ λειτουργούν σαν αντιπερισπασμός ώστε να μην αμφισβητηθεί σε καμία περίπτωση η ουσία του προβλήματος που είναι η απελευθέρωση της ενέργειας.
Την ίδια στιγμή η λαϊκή οικογένεια θα συνεχίζει να πληρώνει πανάκριβα την παραγωγή του πράσινου ρεύματος και θα επιβαρύνεται αφ΄ενός από την κατανάλωση της ηλεκτρικής ενέργειας αφ΄ετέρου από τα χαράτσια και την φορολογία προκειμένου να ενισχυθούν οι μονοπωλιακοί όμιλοι. Οι μόνοι επομένως που έχουν λόγο να πανηγυρίζουν από ένα τέτοιο έργο είναι οι μεγαλομέτοχοι του επιχειρηματικού ομίλου που θα υλοποιήσει το αιολικό πάρκο, που θα διασφαλίσουν μεγάλα κέρδη για τα επόμενα τουλάχιστον 20 χρόνια.
Με κριτήριο το κέρδος, ο κάθε επιχειρηματικός όμιλος έχει το δικό του σχέδιο και ανταγωνίζεται τους άλλους για να αποκτήσει μεγαλύτερο μερίδιο αγοράς και να ισχυροποιήσει τη θέση του. Το πρόβλημα είναι πολιτικό, απαιτεί ρήξη και ανατροπή, ώστε να υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός με λαϊκή ευημερία. Αυτό μπορεί να γίνει με την κρατική κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, τα δίκτυα μεταφοράς και διανομής του ενεργειακού τομέα.