Δευτέρα, 17 Αυγ, 2026

ΚΚΕ: Τεράστιες οι ευθύνες του επιτελικά ανίκανου κράτους να προστατεύσει την ανθρώπινη ζωή και το φυσικό πλούτο που τα θεωρεί «κόστος»

Νέοι κρίκοι εμπλοκής από την Ουκρανία έως τη Μέση Ανατολή

ΠΑΣΟΚ και μικρομεσαία επιχειρηματικότητα: Έργα και ημέρες της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας για τις ανάγκες του συστήματος

Το ΠΑΣΟΚ Ημαθίας στις εορταστικές εκδηλώσεις για την Κοίμηση της Θεοτόκου στο Βέρμιο

Γνώριμες οι Σειρήνες, γνωστός και ο προορισμός

Το Σχόλιο της Ημέρας

Δύσκολα

Χθες 13:53

Δύσκολες ώρες για τον ...μεγαλύτερο και ισχυρότερο στρατό του κόσμου. Ο διοικητής των αμερικάνικων δυνάμεων που επιχειρούν στον Κόλπο γράφει τη μια έκθεση μετά την άλλη για τις αεροπορικές και πυραυλικές επιθέσεις σε βάρος του Ιράν που δεν μπορούν να προκαλέσουν άλλη καταστροφή, ούτε να ασκήσουν μεγαλύτερη πίεση. Οπότε, δεν έχει νόημα ... Περισσότερα

ΚΟ Κ. Μακεδονίας του ΚΚΕ: Σε μια κατάμεστη αίθουσα στη Θεσσαλονίκη πραγματοποιήθηκε η πρώτη προβολή του ντοκιμαντέρ «'36. Ρήγμα στο χρόνο»

Σαβ 23 Μαϊου 2026 14:30 από Η Άλλη Άποψη

Πλημμύρισε απόψε ο κινηματογράφος «Artbox Theater» (Φαργκάνη) στη Θεσσαλονίκη από τους εκατοντάδες που συνέρρευσαν για να παρακολουθήσουν την πρώτη προβολή του ντοκιμαντέρ «'36. Ρήγμα στο χρόνο». Ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στα γεγονότα του ηρωικού Μάη του 1936 που δημιούργησε η Κομματική Οργάνωση Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ και που ενθουσίασε το κοινό, το οποίο με την ολοκλήρωση της προβολής υποδέχθηκε τους συντελεστές επί σκηνής με παρατεταμένο θερμό χειροκρότημα.

Ένα ντοκιμαντέρ μέσα από το οποίο αναδεικνύονται όχι μόνο τα γεγονότα του Μάη, αλλά και όλα τα σύγχρονα συμπεράσματα και διδάγματα που είναι πολύτιμα για τη συνέχεια του αγώνα του λαού μας. Γεγονότα που λειτούργησαν ως ένα ρήγμα στην έως τότε πορεία της ταξικής πάλης, με την πιο ορμητική εμφάνιση της εργατικής τάξης στο προσκήνιο, με το ΚΚΕ να ατσαλώνεται μέσα από στιγμές, στις οποίες κλήθηκε να καθοδηγήσει έναν μεγάλο ταξικό αγώνα.

Για την υλοποίηση του ντοκιμαντέρ εργάστηκαν πολλοί άνθρωποι, μέλη και φίλοι του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Από την ιστορική έρευνα και τη συλλογή του υλικού μέχρι τη σκηνοθεσία, το μοντάζ, τις συνεντεύξεις και την καλλιτεχνική και μουσική επιμέλεια. Ήταν μια δουλειά συλλογική από την πρώτη μέρα. Κοινό στοιχείο όλων ήταν η βαθιά αίσθηση ευθύνης απέναντι στην ιστορική αλήθεια και στην ανάγκη να αποδοθεί με ουσιαστικό τρόπο το μέγεθος εκείνου του αγώνα. Το ντοκιμαντέρ προσπαθεί να ξεφύγει από μια απλή ιστορική, γραμμική αφήγηση, ώστε να μην παρουσιαστούν τα γεγονότα του Μάη του '36 αποκομμένα από τους αγώνες του σήμερα. Επιδιώκει να αποδώσει την ταξική σύγκρουση ως ιστορική διαδικασία που έχει συνέχεια. Χρησιμοποιεί το ιστορικό πλαίσιο του Μάη του '36 για να δημιουργήσει πολλαπλές παράλληλες αφηγήσεις, όχι μόνο μέσα από συνεντεύξεις, οι οποίες αποτελούν τη βάση, αλλά και μέσα από δραματοποιήσεις, αναπαραστάσεις, σκηνοθετημένες αντιπαραβολές και σύγχρονες αφηγήσεις. Έτσι, δημιουργείται μια ποιητική αφήγηση που προσπαθεί να κάνει τον θεατή μέρος των γεγονότων, του αγώνα και της σύγκρουσης.

Εισαγωγικά, για το ντοκιμαντέρ μίλησε ο Θανάσης Σγούρος, μέλος της ΚΕΟΕ και του Γραφείου Περιοχής Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ. Ανέφερε πως «φιλοδοξούμε να αποτελέσει ένα μικρό παράθυρο στις ταραγμένες, 13 μέρες του Μάη του 1936. Όχι με σκοπό, κυρίως, να περιγράψουμε το παρελθόν, αλλά για να ανοίξουμε ένα άλλο παράθυρο στο μέλλον και στις μεγάλες στιγμές που μέλλονται να 'ρθουν».

Σημείωσε ότι η ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας, με το πολύμορφο πρόγραμμα εκδηλώσεων και παρεμβάσεων που πραγματοποιεί για τα 90 χρόνια από τον ηρωικό Μάη του 1936, τιμά τους νεκρούς της εργατικής τάξης και όσους συνέβαλλαν καθοριστικά σε μια από τις πιο ξεχωριστές στιγμές της ταξικής πάλης στη χώρα μας, σημειώνοντας:

«Το βλέμμα μας, όμως, είναι πρώτα από όλα, στραμμένο στο παρόν και στο μέλλον. Γιατί θεωρούμε ότι ο λαός μας, η νεολαία έχουν να αντλήσουν πολύτιμα συμπεράσματα από εκείνη την περίοδο. Η υπομονετική δουλειά προετοιμασίας από τους κομμουνιστές, η όξυνση της ταξικής αντιπαράθεσης με την αστική τάξη και τους εκπροσώπους της μέσα στο εργατικό κίνημα, η ανάγκη διαμόρφωσης στρατηγικής που θα στοχεύει ανεπιφύλακτα στην οριστική νίκη της εργατικής τάξης, είναι κάποια από αυτά, τα οποία μπορέσατε να δείτε και να συζητήσετε οι περισσότεροι από εσάς αναλυτικά και στην Έκθεση Ιστορικού και Αρχειακού Υλικού για τον Μάη του 1936 που οργάνωσε η ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας, με χιλιάδες επισκέπτες τις προηγούμενες ημέρες. Η μεγάλη επιτυχία της μας γεμίζει με ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη, όχι μόνο για να αναβαθμίσουμε την παρέμβασή μας με όλες τις μορφές ως ΚΟ, αλλά κυρίως για να συνεχίσουμε και να διευρύνουμε τη συζήτηση με ακόμα περισσότερους νέους, εργαζόμενους, απλούς λαϊκούς ανθρώπους που στρέφουν τη ματιά τους προς το ΚΚΕ». Ειδικά τώρα, πρόσθεσε, σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας, που η μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα οξύνεται κάθε μέρα και περισσότερο και που μανιασμένα προσπαθούν οι υπερασπιστές του συστήματος να πείσουν τον λαό ότι για όσα ζει δεν ευθύνεται το καπιταλιστικό σύστημα.

Αναφέρθηκε, επίσης, στην κυβέρνηση και στα άλλα αστικά κόμματα, παλιά και νέα, τονίζοντας ότι έχουν κοινό παρανομαστή: το ξέπλυμα της ΕΕ, την αθώωση αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος. Σημείωσε, πιο συγκεκριμένα: «Αν αποδεικνύεται κάτι ξανά και ξανά στην ιστορία, αλλά και στα γεγονότα του Μάη του '36, είναι ότι όσες διαφορές κι αν έχουν τα αστικά κόμματα, τα βρίσκουν πολύ εύκολα στις κρίσιμες στιγμές, ακριβώς γιατί τους ενώνει η κοινή γραμμή υπεράσπισης της αστικής τάξης και των στόχων της, του συστήματός της.

Δεν αντέχει ο λαός μας νέες αυταπάτες. Η πρόσφατη συνεδρίαση στη Βουλή με αφορμή την κρίσιμη Επερώτηση του ΚΚΕ για την ασφάλεια των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς αποκάλυψε για άλλη μια φορά την ύπαρξη δύο κόσμων. Από τη μια σύσσωμα τα αστικά κόμματα που είτε υπερασπίστηκαν, είτε σιώπησαν μπροστά στο "δικαίωμα" του εργοδότη μέχρι και να σκοτώνει για τα κέρδη του. Από την άλλη το ΚΚΕ, να υπερασπίζεται μαχητικά μέσα στους χώρους δουλειάς, μέσα στη Βουλή, το δικαίωμα των εργαζόμενων να γυρνούν σπίτια τους τα βράδια, ασφαλείς πίσω στις οικογένειες τους. Γι αυτό και μπροστά σε κάθε μάχη που έρχεται, πρέπει να βγαίνει όλο και πιο δυνατό το ΚΚΕ».

Στάθηκε στο πιο ιδιαίτερο ζήτημα που κάνει πραγματικά ξεχωριστό τον Μάη του 1936, αναφέροντας: «Δεν ονομάσαμε τυχαία το ντοκιμαντέρ "Ρήγμα στο χρόνο". Σηματοδοτεί αυτό που αποτέλεσε ο Μάης. Ένα ρήγμα στην έως τότε πορεία της ιστορίας στη χώρα μας που δημιούργησε η ίδια η εργατική τάξη με τη μαζική, αποφασιστική εμφάνισή της στο προσκήνιο. Ήταν η πρώτη φορά στη χώρα μας που μια εργατική κινητοποίηση απέκτησε τέτοια χαρακτηριστικά σε επίπεδο περιεχομένου, διάρκειας και μορφών. Έδειξε τη δύναμή της, ταρακουνώντας το αστικό πολιτικό σύστημα και τρομοκρατώντας την αστική τάξη για το τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον. Έδειξε πόσο αναντικατάστατο ρόλο έχει η συγκρότηση της δικής της πρωτοπορίας του Κομμουνιστικού Κόμματος, του ΚΚΕ που χωρίς τη δική του καθοριστική συμβολή ούτε θα είχε αναπτυχθεί αυτός ο ηρωικός αγώνας, ούτε θα είχε αποκτήσει αυτά τα χαρακτηριστικά και το περιεχόμενο.

Ήταν η πρώτη φορά που αποδείχτηκε ότι το μονοπώλιο στη βία δεν το έχει η αστική τάξη και το κράτος της, όπως πιστεύουν οι αστοί. Οι εργάτες, ο αποφασισμένος λαός απέδειξαν ότι υπάρχει και η άλλη όψη στο νόμισμα, ότι υπάρχει και η οργανωμένη βία των εργατών απέναντι στους εκμεταλλευτές και στα σώματα καταστολής. Ήταν η πρώτη φορά που τα αφεντικά της χώρας μας ρίγησαν στη σκέψη ότι οι 36 ώρες κυριαρχίας των εργατών στην πόλη της Θεσσαλονίκης μπορεί να αποτελέσουν το εναρκτήριο λάκτισμα για την οριστική ανατροπή τους. Τρόμαξαν μπροστά στις εικόνες συναδέλφωσης του οργισμένου πλήθους με τις δυνάμεις του στρατού στους δρόμους.

Ήταν, ακόμα, η πρώτη φορά που οι γυναίκες, απελευθερωμένες από τη διπλή εκμετάλλευση, από την καταπίεση στη δουλειά και στο σπίτι, πήραν τη θέση που τους αρμόζει στην ταξική πάλη, αυτή της πρωταγωνίστριας. Γιατί εκείνες "οι μικρές υφαντουργίνες δεν ήρθανε να παίξουνε μπροστά σε αυτό το εργοστάσιο που τους έχει στραγγίξει τα νιάτια. Αισθάνονται να κινούνται σαν πολεμιστές. Οι πέτρες ήταν το μόνο τους όπλο. Και σαν τελειώσανε κι αυτές, ριχτήκανε με τα χέρια, με τα νύχια, με τα δόντια. Σ' αυτή τη σύγκρουση έσπασε και το πρώτο σπαθί της έφιππης αστυνομίας. Μια εργάτισσα τ΄ άρπαξε από το χέρι του χωροφύλακα τη στιγμή που κατέβαινε μ΄ ορμή στο κεφάλι μιας άλλης που πολεμούσε να ξεφύγει από τα χέρια ενός υπαξιωματικού. Τα ρούχα τους είναι ξεσκισμένα, τα πρόσωπά τους τσαγκρουνισμένα, στάζουνε αίμα και τα μαλλιά τους, ξέπλεκα κι άταχτα. Άφοβες περήφανες, με την άγρια όψη του νικητή''.

Αυτή ήταν η νέα μορφή γυναίκας που αναδείχτηκε στους δρόμους εκείνου του Μάη.

Ήταν, τέλος, η πρώτη φορά που εκφράστηκε τόσο έντονα η δύναμη της κοινωνικής συμμαχίας ανάμεσα στους εργάτες και τους μικρούς αυτοαπασχολούμενους της πόλης, με εκατοντάδες μικρομαγαζάτορες να ενώνονται εκείνες τις μέρες με τους εργάτες. Αλλά και η ώθηση που μπορεί να δώσει η ορμητική συμμετοχή των φοιτητών, των παιδιών της εργατικής τάξης, στο πλευρό των γονιών τους. Έγραψαν τη δική τους ιστορία οι φοιτητές εκείνο τον Μάη, με τις μαχητικές πεταχτές τους συγκεντρώσεις στην οδό Βενιζέλου και στην αγορά Βλάλη, με τα αιτήματά τους για επέκταση των εγκαταστάσεων του Πανεπιστημίου, της Βιβλιοθήκης για κατάργηση των εξέταστρων, με τη μαζική τους κάθοδο από το κτίριο της Φιλοσοφικής, όταν περνούσε η λαοθάλασσα για τα κοιμητήρια της Ευαγγελίστριας, με τα μέλη της ΟΚΝΕ στην πρώτη γραμμή».

Ο Θ. Σγούρος, υπογράμμισε, στη συνέχεια: «Αν ψηλαφίσουμε τον κόσμο γύρω μας θα δούμε ότι σήμερα, πιο πολύ από ποτέ, η σύγχρονη εργατική τάξη είναι η ραχοκοκαλιά, η κινητήριος δύναμη της κοινωνίας. Ο πλούτος που παράγεται σε όλη την υφήλιο έχει σκαρφαλώσει σε ιστορικά υψηλά, πάνω από 95 τρισ. τον χρόνο. Οι νέες τεχνολογίες που διευκολύνουν την παραγωγή, η Τεχνητή Νοημοσύνη, οι εξελίξεις στη ρομποτική και όσα άλλα βλέπουμε γύρω μας, όλα είναι προϊόντα της εργατικής τάξης, της κοινωνικής εργασίας που συνενώνει κλάδους από όλο τον κόσμο και ειδικότητες διαφορετικών εργαζόμενων. Θα δούμε ακόμα μέσα σε αυτά τα χρόνια στιγμές, στις οποίες έστω και για λίγο η εργατική τάξη έδειξε ότι χωρίς αυτή γρανάζι δεν γυρνά: από τους ανθρακωρύχους στη Βολιβία και στην Τουρκία, στους λιμενεργάτες στο λιμάνι του Πειραιά και στα υπόλοιπα λιμάνια της Μεσογείου, στους εργάτες της ζώνης του Περάματος, των Μεταλλείων, της ΛΑΡΚΟ και τόσους όλους. Παντού, η εργατική τάξη, έστω και με ένα μικρό σκίρτημα, δείχνει τη δύναμή της.

Οι ίδιες αιτίες που ξεσήκωσαν την εργατική τάξη της πόλης μας 90 χρόνια πριν είναι σήμερα εδώ, ακόμα πιο οξυμένες. Γιατί σήμερα, πιο πολύ από ποτέ, ο πλούτος συγκεντρώνεται σε μια χούφτα ανθρώπων. Γιατί, τα εργοδοτικά εγκλήματα και οι θάνατοι εργατών αποτελούν την κανονικότητα για να επιτύχουν την αύξηση των κερδών τους. Γιατί, οι δυνατότητες της εποχής μας είναι τόσο μεγάλες και τα όρια που θέτει αυτό το σύστημα στις ανάγκες μας τόσο στενά. Γιατί, απέναντί μας έχουμε ένα κράτος τόσο εχθρικό, τόσο άδικο, τόσο βίαιο, όσο και η ίδια η τάξη που εκπροσωπεί. Γιατί ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος απειλεί την ευημερία και το μέλλον των λαών, όσα με κόπο έχτισε η ανθρωπότητα».

Όπως είπε, «σήμερα, όλα αυτά πρέπει και μπορούν να γίνουν παρελθόν. Να αναδειχτούν, να κυριαρχήσουν οι κοινωνικές δυνάμεις που φέρνουν το νέο. Να λυθεί η μεγάλη αντίθεση της εποχής μας με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Να διακοπεί ο καταναγκασμός στην εργασία, με κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Να τεθούν νέες βάσεις στις κοινωνικές και ανθρώπινες σχέσεις, με τη διαμόρφωση νέων προσωπικοτήτων στην κοινωνία που θα έχει απαλλαχθεί από τα δεσμά του κέρδους. Να αξιοποιηθούν επιτέλους όλες οι δυνατότητες της πατρίδας μας μέσα από έναν κεντρικό σχεδιασμό που θα ιεραρχεί όλα όσα έχουμε ανάγκη στον 21ο αιώνα. Να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις για διαφορετικού είδους σχέσεις ανάμεσα στα κράτη, χωρίς τις αντιθέσεις και τον ανταγωνισμό που δημιουργεί το καπιταλιστικό σύστημα, τους πολέμους, την προσφυγιά, τη δυστυχία που σπέρνουν τα συμφέροντά τους. Για πολλά από αυτά στήθηκαν τα οδοφράγματα του Μάη. Για αυτά παλεύει η εργατική τάξη σήμερα, με το ΚΚΕ μπροστά, τώρα πιο σίγουρο, έχοντας εξάγει κρίσιμα συμπεράσματα από την ιστορία, από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, με επεξεργασμένη τη στρατηγική του, μέχρι να νικήσει.

Σε μια κοινωνία που χτίστηκε για να μην χωρά τους νέους ανθρώπους και τα όνειρά τους, το ΚΚΕ και η ΚΝΕ επιλέγουμε συνειδητά, σταθερά να αναδεικνύουμε όλα αυτά που μπορούν να τσακίσουν το σκοτάδι, να βγάλουν στην επιφάνεια το φως: τη δύναμη που γεννιέται, όταν οι άνθρωποι στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον, τη συλλογικότητα που μπορεί να σε κάνει να μην νιώθεις μόνος και μόνη, τα ιδανικά του αγώνα που μπορούν να δώσουν νόημα σε όλα όσα φαίνονται μάταια.

Επιλέγουμε, επίσης, να αναδεικνύουμε και να χτίζουμε πρότυπα, που εξυψώνουν τον άνθρωπο, που τον μαθαίνουν να στέκεται όρθιος, να μην συμβιβάζεται με τη βαρβαρότητα, να παλεύει όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά για όλους. Ο αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση είναι που μπορεί να εμπνεύσει, να γεννήσει αισιοδοξία, να θεριέψει την αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια, την ανιδιοτέλεια, την ανθρωπιά. Είναι ο αγώνας που κάνει τον άνθρωπο να μπορεί να σηκώνει το κεφάλι και να βλέπει μπροστά του ζωή, να ανθίζουν τα όνειρα και όχι η απόγνωση».

Έχει διαβαστεί 272 φορές