Δύσκολες ώρες για τον ...μεγαλύτερο και ισχυρότερο στρατό του κόσμου. Ο διοικητής των αμερικάνικων δυνάμεων που επιχειρούν στον Κόλπο γράφει τη μια έκθεση μετά την άλλη για τις αεροπορικές και πυραυλικές επιθέσεις σε βάρος του Ιράν που δεν μπορούν να προκαλέσουν άλλη καταστροφή, ούτε να ασκήσουν μεγαλύτερη πίεση. Οπότε, δεν έχει νόημα ... Περισσότερα
Ο Πολιτισμός δεν πρέπει να είναι εμπόρευμα!
από Η Άλλη Άποψη
Κατά τη διάρκεια της ημερίδας «Αρχαιολογία και αειφόρος ανάπτυξη» από πολλούς ομιλητές-κυρίως πολιτικούς- έγινε συσχετισμός του Πολιτισμού , στη συγκεκριμένη περίπτωση της ανάδειξης των πλούσιων αρχαιολογικών θησαυρών της Ημαθίας, με την οικονομική της ανάπτυξη. Με τη δυνατότητα δηλαδή μέσω αυτών, να την επισκεφτούν σε σταθερή βάση ολοένα και πιο πολλοί τουρίστες και άρα μέσω της ανάπτυξης του Τουρισμού να υπάρχει η «πολυπόθητη «ανάπτυξη». Ξεπερνώντας τον σκόπελο της ερώτησης «ανάπτυξη για ποιόν « μπαίνουμε στην ουσία του ζητήματος. Η Γ.Γ μάλιστα του Υπουργείου κ. Μενδώνη (ΦΩΤΟ) τόνισε ότι «Πολιτισμός είναι Οικονομία ή και Οικονομία»» και αναφέρθηκε σε διάφορες σχετικές μελέτες διεθνών οργανισμών . Δεν αμφισβητούμε την επίδραση, με βάση τις σημερινές κοινωνικές-οικονομικές συνθήκες στην οικονομία. Άλλωστε στο πλαίσιο του Καπιταλισμού όλα έχουν μετατραπεί σε εμπόρευμα. Έχουμε όμως διαφορετική άποψη, που δεν έχει σχέση με «ρομαντισμό» αλλά με άλλη εκτίμηση για τις πραγματικές ανάγκες. Υποστηρίζουμε ότι ο πολιτισμός, η σύγχρονη καλλιτεχνική παραγωγή και η πολιτιστική μας κληρονομιά δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται χυδαία ως εμπόρευμα. Αυτός είναι θεμελιακός όρος για να μπορέσει η πολιτιστική-καλλιτεχνική δημιουργία να αναπνεύσει ελεύθερα, απαλλαγμένη από τις απαιτήσεις και την οικονομική λογοκρισία κάθε είδους εμπόρων, παραγωγών και μεσαζόντων. Η πραγματική κοινωνική λειτουργία του πολιτισμού δεν είναι να «φέρει τζίρο και χρήμα» σε αυτούς που έχουν χρήμα, ούτε να κάνει ευχάριστη και ελκυστική τη στασιμότητα ενός κόσμου που σαπίζει. Ο αληθινός σκοπός του πολιτισμού είναι να διευρύνει τους πνευματικούς ορίζοντες του λαού και να καλλιεργήσει τις αναγκαίες πνευματικές και ψυχικές δυνάμεις που θα τον βοηθήσουν να ανέβει σε ανώτερες, εξανθρωπισμένες μορφές κοινωνικής ζωής. Η ενίσχυση του ελληνικού πολιτισμού προϋποθέτει πρώτα και κύρια την εξασφάλιση μεγάλου λαϊκού κοινού μέσα στην ίδια τη χώρα μας. Ένας λαός, που η ανέχεια και το άγχος της επιβίωσης κατατρώγουν την καθημερινότητά του, δεν μπορεί παρά να θεωρεί τον πολιτισμό «περιττή πολυτέλεια» και να μετατρέπεται σε παθητικό καταναλωτή των πολιτιστικών απόβλητων της εμπορευματοποίησης. Με λίγα λόγια, για να διασωθεί ο πολιτισμός πρώτα πρέπει να διασωθούν οι άνθρωποι που τον δημιουργούν και τον απολαμβάνουν. Γι’ αυτό, κύριο μέλημα είναι η καταπολέμηση των αιτιών που οδηγούν στην εξαθλίωση, υλική και πνευματική. Παράλληλα, στόχος είναι να διευρυνθούν οι δημόσιες υποδομές καλλιτεχνικής έκφρασης και ερασιτεχνικής δημιουργίας με μέτρα όπως η συγκρότηση πανελλαδικού δικτύου δημόσιων πολιτιστικών κέντρων σε κάθε συνοικία και χωριό, με βιβλιοθήκες, θεατρικές σκηνές, αίθουσες κινηματογραφικών προβολών, συναυλιών, εκθέσεων κ.ά, η κρατική στήριξη όλων των καταξιωμένων καλλιτεχνικών σχημάτων και των νέων πειραματικών προσπαθειών, η διευκόλυνση της λαϊκής πρόσβασης στην πολιτιστική δραστηριότητα με ελεύθερη είσοδο σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία, χαμηλό εισιτήριο για θεάματα, χαμηλή τιμή στο βιβλίο κτλ. Η λεγόμενη «Πολιτιστική επιχειρηματικότητα» σημαίνει ελαχιστοποίηση έως και μηδενισμός της κρατικής χρηματοδότησης των πολιτιστικών φορέων στο όνομα της οικονομικής κρίσης, με σκοπό να πέσουν στα χέρια διάφορων κερδοσκοπικών συμφερόντων μέσω μη κυβερνητικών οργανώσεων και μονοπωλιακών ομίλων, όπως έγινε, π.χ., σχεδόν με το σύνολο των δημοτικών βιβλιοθηκών που ελέγχονται πλέον από την ΜΚΟ Future Library του ιδρύματος Σ. Νιάρχου σε διασύνδεση με τον αντίστοιχο οργανισμό της Google, την εταιρία ΔΙΑΖΩΜΑ του πρώην υπουργού Πολιτισμού Σταύρου Μπένου, που διαχειρίζεται κατ’ αποκοπή τα αρχαία θέατρα κτλ. Οι άμεσες και πιο ορατές επιπτώσεις αυτής της πολιτικής θα είναι η συρρίκνωση, η συγχώνευση και η κατάργηση πολιτιστικών οργανισμών καθώς και η κατηγοριοποίησή τους με βάση την ικανότητά τους για «αυτοχρηματοδότηση», «ιδιοσυντήρηση» και κερδοφορία.