Του Αλέκου Χατζηκωστα * Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και παίρνει διαστάσεις. Η κρίση ψυχικής υγείας στα παιδιά παγκοσμίως επιδεινώνεται και έφθασε σε κρίσιμο σημείο, από την «ανεξέλεγκτη εξάπλωση» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης , σύμφωνα για παράδειγμα με έκθεση της οργάνωσης για τα δικαιώματα των παιδιών «KidsRig... Περισσότερα
Μόνιμα κερδισμένοι...και μόνιμα χαμένοι!
από Η Άλλη Άποψη
Στην αρχή προσπάθησαν να το πουν απέξω απέξω. Οσο περνάνε όμως οι μέρες, γίνονται όλο και πιο κυνικοί. Προχτές έλεγαν ότι το κράτος ζημιώθηκε με 23 δισ. ευρώ μέσα σε μια 15ετία, με την πολιτική των κυβερνήσεων για το Φάρμακο μέχρι το 2015. Και ύστερα ήρθε ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας, Π. Πολάκης, να υπερθεματίσει ότι από τα 320 δισ. ευρώ του κρατικού χρέους, τα 85 είναι από «μαύρο χρήμα στην Υγεία»! Δηλαδή, για τα πάνδεινα που πέρασε ο λαός τα τελευταία 10 χρόνια της κρίσης φταίνε η «ρεμούλα» και η διαπλοκή! Και τώρα που στα πράγματα ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ, όλα θα φτιάξουν, επειδή έχει μέτωπο με τη διαφθορά και τα σκάνδαλα! Αυτή είναι μια πολύ βολική ερμηνεία για την κυβέρνηση, αφού και τις πραγματικές αιτίες της κρίσης συγκαλύπτει και την πολιτική της «βγάζει λάδι», φορώντας το φερετζέ της «κάθαρσης» για όσα έχουν κάνει οι προηγούμενοι. Τι κρύβουν; Οτι η πολιτική τιμολόγησης των φαρμάκων ήταν πάντα κομμένη και ραμμένη στα συμφέροντα των φαρμακοβιομηχάνων, που έχουν στα χέρια τους το εμπόρευμα - φάρμακο, ξεκινώντας από την έρευνα και την παραγωγή και φτάνοντας μέχρι τη διακίνηση. Στις τσέπες τους κατέληγε πάντα η κρατική φαρμακευτική δαπάνη, που ήταν λεφτά του λαού, ανεξάρτητα από το ποιος και με ποιους τρόπους έπαιρνε το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας.
Το ίδιο συνεχίζει να γίνεται τώρα, που η κρατική δαπάνη έχει μειωθεί λόγω περικοπών, και όχι όμως επειδή φτήνυναν τα φάρμακα ή επειδή ο λαός απέκτησε δωρεάν πρόσβαση σ' αυτά. Αντίθετα, το Φάρμακο παραμένει εμπόρευμα, οι φαρμακοβιομηχανίες κάνουν χρυσές δουλειές και οι πληρωμές των ασθενών έχουν απογειωθεί. Δηλαδή, μονά - ζυγά χαμένος ο λαός από την πολιτική όλων των κυβερνήσεων και στο Φάρμακο: Και τότε που πριμοδοτούσαν τους φαρμακοβιομήχανους με υψηλή κρατική δαπάνη και τότε που τη μείωναν, στο όνομα της δημοσιονομικής προσαρμογής, που γίνεται και αυτή για τα συμφέροντα του κεφαλαίου.