Για την τρομοκρατική επίθεση στο Στρασβούργο

Βλέπε σχετικά, ‘Νεκρός ο δράστης της επίθεσης στο Στρασβούργο- «Στρατιώτη της οργάνωσης», τον χαρακτήρισε ο ISIS’, Εφημερίδα ‘Η Καθημερινή’, 14/12/2018, http://www.kathimerini.gr/999987/gallery/epikairothta/kosmos/nekros-o-drasths-ths-epi8eshs-sto-strasvoyrgo---stratiwth-ths-organwshs-ton-xarakthrise-to-isis.

Όπως αναφέρει ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, «οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί της Ευρώπης διεκδικούν σήμερα μαχητικά την ταυτοτική ιδιαιτερότητα τους και συγκροτούνται κοινοτιστικά μέσα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες». Βλέπε σχετικά, Ζουμπουλάκης Σταύρος, ‘Τα θρησκευτικά ως βιβλικό μάθημα και οι μουσουλμάνοι μαθητές’, στο: Ζουμπουλάκης Σταύρος, (επιμ.), ‘Χριστιανοί στον δημόσιο χώρο. Πίστη ή πολιτιστική ταυτότητα;’, ‘Βιβλιοπωλείον της Εστίας’, Δεύτερη Έκδοση, Αθήνα, 2010, σελ.137.

Η εορτή των Χριστουγέννων και η Χριστουγεννιάτικη αγορά (ένα ΄άλλο’ ‘τεκμήριο βαρβαρότητας’) του Στρασβούργου προσλαμβάνονται ως ‘η ‘ενσάρκωση της παρακμής’, με το υποκείμενο-βία να εκ-βάλλει προς την κατεύθυνση της ‘φορτισμένης’ ανα-κατασκευής του ‘Θεού’ και της ‘θεο-δικίας’, στο όνομα του οποίου, (διαρκής προϋπόθεση του ‘ουρανού’ και του ‘ουράνιου θόλου’), επιτελούνται όλα: ‘ο Θεός είναι Μεγάλος’, όνομα, ‘χάρη’ και ‘πράξη’, «κεντρική σημασία» (Κορνήλιος Καστοριάδης), αίσθηση ‘δικαίου’ επί της ‘άγνοιας’ εσχατολογική διά-ρρηξη του γίγνεσθαι: η ‘βλάσφημη’ εορτή, τα ‘λαμπερά φώτα’ θα ανα-σημανθούν.  Σε αυτό το πλαίσιο, η πρόσληψη περί ‘απίστων’, έτσι όπως εκφράζεται στα ριζοσπαστική-ριζοσπαστικοποιημένη ‘Ισλαμικότητα’,  δύναται να κινηθεί προς την άξονα του και των κοινωνικών υποκειμένων που φέρουν την ‘άγνοια’ όντας, ευρισκόμενα  ‘μακριά από την αλήθεια και την ‘θεία χάρη’.

Βλέπε σχετικά, Ξενάκη Κίττυ, ‘»Για τους ισλαμιστές, η γιορτή των Χριστουγέννων είναι βλάσφημη»’,  Εφημερίδα ‘Τα Νέα’, 14/12/2018, σελ. 38.

Για την ιστορικότητα και τις εκφάνσεις μεταξύ θανάτου, ‘συναλλαγής’ με τον ‘θάνατο’ (Talal Asad), και ‘θυσιαστικής’ αξίωσης’ για το ‘μέλλον’, έτσι όπως νοείται σε διάφορα κοινωνιο-πολιτισμικά μοτίβα-πρότυπα εκ-φεύγοντας παράλληλα από την Ισλαμική-Ισλαμιστική τυπολογία της αξίωσης, της κοινωνιο-γένεσης και της ‘αποκλειστικότητας του θανάτου΄,  βλέπε σχετικά, Αθανασίου Αθηνά & Butler Judith, ‘Απ-αλλοτρίωση. Η επιτελεστικότητα στο πολιτικό΄, Μετάφραση: Κιουπκιολής Αλέξανδρος, Εκδόσεις Τόπος, Αθήνα, 2016.

Ορθώς στην ανάλυση του ο Ζιλ Κεπέλ, θέτει το ζήτημα της ιδεολογικής-λογοθετικής  προσδιοριστικότητας και καθοριστικότητας από πλευράς ριζοσπαστικοποιημένου, πολιτικο-θρησκευτικού, Ισλαμιστικού ‘πράττειν’,  παρά την κοινωνική-πολιτική-οργανωτική και  στρατιωτική του υποχώρηση σε Συρία και Ιράκ ζήτημα που άπτεται της προσίδιας ιδιονομοτέλειας της ‘μεταβολής’ και της ‘αντεπίθεσης’, του ‘σαλπίσματος’ της ‘αντεπίθεσης’ προς και εναντίον της μητροπολιτικής ‘Δυτικής, πειρατικής Σταυροφορίας’, σήμανση που εκπίπτει στο οντολογικό σχήμα της ‘από αιώνες εκμετάλλευσης’ και ‘κατοχής’ των ‘ιερών εδαφών’ του Ισλάμ από τους Δυτικούς Σταυροφόρους’. «Η πτώση της Ράκκας, πριν από έναν και πλέον χρόνο, επέδρασε αποσταθεροποιητικά στο κίνημα των τζιχαντιστών, που είχε συνηθίσει σε έναν συντονισμό των επιθέσεων από το ISIS. Τόσο όμως στα φόρουμ τους όσο και από συνομιλίες με κρατούμενους τζιχαντιστές, ήταν σαφές πως δεν υπήρξε καμία υποχώρηση στο ιδεολογικό επίπεδο, το αντίθετο». Βλέπε σχετικά, Ξενάκη Κίττυ, ‘»Για τους ισλαμιστές, η γιορτή των Χριστουγέννων είναι βλάσφημη»…ό.π., σελ. 38.

Για την συγκρότηση του ‘Ισλαμικού Κράτους’, την ‘εδαφοποίηση’, την κοινωνική και πολιτική νομιμοποίηση, την  υποστήριξη που προσέλαβε από γραφειοκρατικά καθεστώτα όπως το Ουαχαμπιτικό της Σαουδικής Αραβίας και όχι μόνο, για το εξεγερσιακό σημαίνον του ‘Ισλαμικού Κράτους’, διάβαζε σχετικά, Cockburn Patrick, ‘Η επιστροφή των τζιχαντιστών. Το Ισλαμικό Κράτος και νέα εξέγερση των σουνιτών’, Μετάφραση: Γεώρμας Δ. Κωνσταντίνος, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα, 2014.

Βλέπε σχετικά, Weber Max, ‘Θεωρία της θρησκευτικής αρνησικοσμίας’ (‘Zwischenbetrachtung’), Μετάφραση-Εισαγωγή: Γκιούρας Θανάσης, Εκδόσεις Σαββάλας, Αθήνα, 2002, σελ. 67.

Βλέπε σχετικά, Weber Max, ‘Θεωρία της θρησκευτικής αρνησικοσμίας’ (‘Zwischenbetrachtung’)…ό.π., σελ. 53. Η «λυτρωτική προφητεία» μίας θρησκεία και ενός θρησκευτικού γίγνεσθαι,  τίθεται στη βάση της γλώσσας και των δυνάμει παραστάσεων-αναπαραστάσεων της, λειτουργώντας και ως «φάτις» (Κορνήλιος Καστοριάδης), ήτοι ως εφικτή ‘σημασιακότητα’.

Βλέπε σχετικά, Ξενάκη Κίττυ, ‘»Για τους ισλαμιστές, η γιορτή των Χριστουγέννων είναι βλάσφημη»…ό.π., σελ. 38. Η «εγκληματικότητα» σχετίζεται με τα φαινόμενα παραβατικότητας, ελάσσονος ή μείζονος, νεαρών προσώπων, με την καταδίκη, την προφυλάκιση τους και, (δεσπόζουσα διάσταση),  με την ώσμωση τους εντός σωφρονιστικού καταστήματος με τις ιδέες ενός ‘εσχατολογικού’ ριζοσπαστισμού που διαμεσολαβεί όψεις ‘εγωπρεπούς πλαισίωσης’ ή ‘μετασχηματισμού του εαυτού. Δεν επρόκειτο για την δυνατότητα αναπλήρωσης του διά-κενου, αλλά για την ανα-θεμελίωση ενός εαυτού που πλέον ‘μαθαίνει να ζητεί-διεκδικεί’.  

Ο νεαρός Γάλλος, εκ-ζητώντας την ‘ηδονή’ της βίας και του θανάτου, «αντιλαμβάνεται τα όρια ανάμεσα στο καλό και στο κακό, και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο το πέρασμα των ορίων», τείνει σε έναν διάστικτο ‘μανιχαϊσμό’, προσδιορίζοντας «μια απόλαυση νοσηρή», ωσάν συγχρονικός, Ντοστογιεφσκικός  ‘Σταυρόγκιν’, φορέας  αντιλήψεων για έναν κόσμο που ‘γεννάται’ την στιγμή της ‘απο-κοπής’, φορέας που εκ-πληρώνεται στην ίδια «απόλαυση», ιστορική και συνειδησιακή: ‘δεν υπάρχουν νεκροί, παρά ‘αν-ιερότητα’. Βλέπε σχετικά, Ντοστογιέφσκι Μιχαήλοβιτς Φιόντορ’, ‘Οι Δαιμονισμένοι’, ‘Κριτική ανάλυση του έργου ‘’Οι Δαιμονισμένοι’’ από τη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών’, Μετάφραση: Σπαθάρης Σ., & Μιχαλακέας Χ., Αφοί Ζυριχίδη, Θεσσαλονίκη, 1968, σελ. 12.  Η βία εγγράφει πολλαπλές και σύνθετες σημάνσεις, εκεί όπου δυνάμεθα να χαρακτηρίσουμε την ασκούμενη βία από πλευράς Σερίφ Σεκάτ ‘εκτατική βία’ προς μία  κοινωνική ολότητα ‘που δεν ακούει’ και ‘δεν θεάται’, παραμένοντας (ολική ανα-κατασκευή), ‘κενή’.

Η επιρροή των ιδεών της οργάνωσης του ‘Ισλαμικού Κράτους’, ευρίσκεται εκτός συνόρων της Συρίας και του Ιράκ, αναπαραγόμενη και στην ευρύτητα της παρουσίας μαχητών του με που προέρχονται από χώρες της Ευρώπης.

Βλέπε σχετικά, Γκιούρας Θανάσης, ‘Ελευθερία και Ιστορία. Με βασική αναφορά τις θέσεις Για την έννοια της ιστορίας του Walter Benjamin’, Εκδόσεις ΚΨΜ, Αθήνα, 2012, σελ. 453. Προχωρώντας σε μία ιστορική ανάλυση για την θέση των Αραβικών χωρών στο διεθνή κεφαλαιοκρατικό καταμερισμό εργασίας, ο συγγραφέας τονίζει: «Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι αραβικές χώρες θα εντάσσονταν σταδιακά- κυρίως δια των σωλήνων της μεταφοράς πετρελαίου (σ.σ: και της παραγωγής), στη διεθνή οικονομία, πράγμα το οποίο επρόκειτο να αποτελέσει πρόβλημα για αρκετά μέλη των κατοπινών γενεών στις χώρες αυτές, τα οποία όμως δεν μπορούσαν να αναδειχθούν σε ‘ναροντοβόλτσι’ και ωθήθηκαν (ενώπιον άραγε του αγγέλου της ιστορίας;) σε άλλες πράξεις αντίδρασης με βαρύνουσες συνέπειες για τη διεθνή πολιτική. Το αποτέλεσμα, για την ώρα, είναι η κατάσταση που επικρατεί στις αρχές του 21^ου αιώνα με την εικόνα του ισλαμιστή ‘τρομοκράτη’  να πλανιέται σαν φάντασμα πάνω από τις ανεπτυγμένες κοινωνίες του βόρειου (κυρίως) ημισφαιρίου». Ο Θανάσης Γκιούρας αναλυτικά ‘παίζει’ με το Μαρξικό διαλεκτικό εγχείρημα, εμβαθύνει σε μία ιστορική μετατόπιση προς την κατεύθυνση του ‘φαντάσματος-τρομοκράτη’ (τι δύναται σημαίνει ‘τρομοκρατία’ και ‘τρομοκρατική απειλή;’), και δη ισλαμιστή ‘τρομοκράτη’ δίχως να αίρει το φορτίου του πραγμολογικού κομμουνισμού, επιχειρώντας να εντοπίσει τις απαρχές και τις ‘ρίζες’ αυτού που ενέχεται ως «άλλες πράξεις αντίδρασης» νέων γενεών στις αραβικές χώρες (αρκετές εκ των οποίων έτειναν προς μορφές αυταρχικής-γραφειοκρατικής θέσμισης), υπαινισσόμενος την βία, την βία της ατομικής και συλλογικού τύπου, άσκησης της με θέα το Ισλαμικό ‘κλείσιμο του χάσματος’, την εναντίωση και στις τοπικές και ‘διεφθαρμένες’ πολιτικές και οικονομικές ελίτ. Το ‘φάντασμα’ παραμένει ενεργό, πραγματικότητα ως άξαφνη και ‘ρηγματώδης’ παρουσία.

Ασκώντας μία κριτική στις πλαισιώσεις της κρατικής, Γαλλικής ‘εκκοσμίκευσης’, ο Etienne Balibar, αναφέρει: «Ο καθολικισμός στη Γαλλία είναι σε μεγάλο βαθμό κυρίαρχος και απολαμβάνει πολλά προνόμια, ενώ το Ισλάμ παραμένει μια θρησκεία σε βάρος της οποίας γίνονται διακρίσεις. Η λεγόμενη ουδετεροθρησκεία  είναι η πολιτική θρησκεία του γαλλικού κράτους, που συγκαλύπτει πατριωτικά, εθνικιστικά και μετααποικιακά προνόμια». Βλέπε σχετικά, Μπαλιμπάρ Ετιέν, «Η μαντίλα υπό διωγμόν», Αναδημοσίευση συνέντευξης του Ετιέν Μπαλιμπάρ στην εφημερίδα ‘II Manifesto’, στο ‘Σημειωματάριο Ιδεών’ του Θανάση Γιαλκέτση, Εφημερίδα ‘Ελευθεροτυπία’, 21/11/2004, σελ. 25. Εντός της  ευρύτητας της  κριτικής ανάλυσης,  του Γάλλου φιλοσόφου, ανάλυσης της θρησκευτικής ουδετερότητας του Γαλλικού κράτους με όρους ‘αρνητικής απόκρυψης’, δεν δύναται να παραγνωρίσουμε το ό,τι το συμβάν της ‘εκκοσμίκευσης’ συνιστά μία μείζονα εγκάρσια τομή στη λειτουργία του κράτους και δη του γαλλικού κράτους που πλέον  αναζητεί άλλες ‘πηγές’ νομιμοποίησης, πέραν της αμιγώς θρησκευτικής διάστασης.

Ο διευθυντής ερευνών στην Ανώτατη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού  (EHESS), Φαράντ Κοσροκαβάρ,  αναφερόμενος στον Σερίφ Σεκάτ, υποκείμενο της βίαιης επίθεσης, τον χαρακτηρίζει θεωρητικά ως «ψευτοτζιχαντιστή», φαινόμενο που «τείνει να γίνει κυρίαρχο τον τελευταίο χρόνο, μετά την πτώση του ISIS: άνθρωποι του περιθωρίου, υποκινούμενοι από ένα συναίσθημα προσωπικής ατυχίας και αδικίας, εν μέρει φανταστικής, που «ντύνουν» με ολίγη τζιχάντ το μίσος που ξεσπούν κάποια στιγμή, με κάποια αφορμή, για την κοινωνία ώστε να δώσουν μια επίφαση νομιμότητας στη δίψα τους για εκδίκηση, να γίνουν εν μια νυχτί σταρ σε ολόκληρο τον κόσμο και να συνδαυλίσουν ακόμα περισσότερο τον τρόμο». Αναφέρεται στο: Ξενάκη Κίττυ, ‘ «Ξέρουμε πως να σηκωνόμαστε όρθιοι»’, Εφημερίδα ‘Τα Νέα Σαββατοκύριακο’, 15/16/12/2018, σελ. 53.

Βλέπε σχετικά, Brenner Suzanne, ‘Reconstructing Self and Society: Javanese Muslim Women and ‘the Veil’, American Ethnologsit, 23:4, 1996, σελ. 1-25.