Με αφορμή τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων, Μαϊου – Ιουνίου, θα ήθελα να διατυπώσω μερικές σκέψεις.

Οι εκλογείς, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ψήφισαν σαν να μη άλλαξε τίποτε στη ζωή τους όσο αφορά τις Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές. Τα ίδια πρόσωπα υπερψηφίστηκαν πανηγυρικά και μάλιστα όσο πιο πολύ ενέχονταν στο πελατειακό σύστημα τόσο περισσότερες ψήφους συγκέντρωσαν. Ούτε κι αυτές οι ένοχες αλλαγές πολιτικού «στρατοπέδου» δεν επηρέασαν το εκλογικό σώμα.

Οι «αξίες» του πελατειακού κράτους αποδείχτηκε για άλλη μια φορά ότι είναι βαθιά ριζωμένες στη συνείδηση των εκλογέων.

Οι φωνές, οι διαμαρτυρίες και η καταδίκη της φαυλότητας αφορά τελικά το αξιακό σύστημα πολύ μικρού τμήματος της Ελληνικής κοινωνίας. Για τους υπόλοιπους καλώς υπήρχε η αναξιοκρατία (ρουσφέτια), φτάνει να ευνοεί τους ίδιους. Και για να το πετύχουν αυτό θα πρέπει να διαθέτουν τις «κατάλληλες προσβάσεις».

Όταν όμως τύχαινε να μην τους ικανοποιεί η έκβαση «προσωπικής υποθέσεώς τους», στην αρχή διαμαρτύρονταν με στεντόρεια φωνή αλλά τελικά υπέκυπταν στον «κοινωνικό ρεαλισμό», ότι έτσι είναι τα πράγματα και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει.

Περνούσαν τα χρόνια και αυτή η στάση ζωής συγκέντρωνε περισσότερους μιμητές -  οπαδούς, μέχρι που υιοθετήθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας.

Όσοι τολμούσαμε να αμφισβητούμε, κατακεραυνώνοντας, το πελατειακό σύστημα μας αντιμετώπιζαν ως γραφικούς και ονειροπαρμένους. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί να ασχολείται κάποιος με το δίκιο των άλλων ή τι ισχύει για κοινωνικές παροχές κλπ αφού αυτοί «έχουν τον τρόπο τους να εξυπηρετηθούν».

Η συνήθεια της απόλυτης υποταγής στην εξουσία τους όπλισε με αστείρευτη υπομονή να περιμένουν «να γίνει η δουλειά τους». Οι πιο δραστήριοι βέβαια ανέθεταν τη διεκπεραίωση των υποθέσεών τους σε περισσότερους παρατρεχάμενους, με αποτέλεσμα όταν τελικά τύχαινε να έχει κάποια υπόθεση αίσιο τέλος δεν ήξεραν ποιον να πρωτοευχαριστήσουν….

Η μετατροπή του κοινωνικού σώματος σε ραγιάδες μπορεί να πλήγωνε την αξιοπρέπειά τους και να δυσανασχετούσαν, στις εκλογικές διαδικασίες όμως πάντα έδιναν το βροντερό τους παρών και επιβράβευαν «τον προστάτη τους».

Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που νοιώθουν υπερήφανοι, ως υποτακτικοί και σφογγοκολλάριοι διαφόρων «παραγόντων». Ως εκλεκτοί της εξουσίας μπορούν ατιμώρητα καθημερινά να αυθαιρετούν, να γελοιοποιούν θεσμικές λειτουργίες και να ακυρώνουν κατοχυρωμένα δικαιώματα συμπολιτών μας. Η αίσθηση της έμμεσης άσκησης εξουσίας, τους γέμισε με περίσσευμα αλαζονείας και αμετροέπειας.  

Το είδος του υπεύθυνου πολίτη που επιβραβεύει και τιμωρεί με την ψήφο του τις πολιτικές ηγεσίες, αν δεν εξαλείφθηκε σε μια διαδρομή δεκαετιών, κατάντησε είδος υπό εξαφάνιση.

Ο αγώνας για επιβίωση μετουσιώθηκε σε διαρκή αναζήτηση ατομικών λύσεων στα τυφλά, χτυπώντας πόρτες δεξιά και αριστερά. Επειδή από την οργανωμένη πολιτεία δεν έχουν να περιμένουν τίποτε.

Σ’ αυτό το αποδομημένο από αρχές και αξίες κοινωνικό περιβάλλον ήρθε η ώρα να πληρωθεί ο λογαριασμός της ύβρεως (κρίσης).

Χωρίς να καταδικάσουμε άμεσα και να αγωνιστούμε να ανατρέψουμε όλοι, από την πρώτη στιγμή, το πολιτικό σύστημα που μας οδήγησε σ’ αυτή την εξαθλίωση.

Η στάση αυτή της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών μπορεί να ερμηνευτεί με την άποψη ότι έγινε, έγινε και τώρα θα πρέπει να τακτοποιηθούν τα πράγματα όπως – όπως. Αυτοί που δημιούργησαν το πρόβλημα, περιμένουμε αυτοί ίδιοι θα δώσουν και τη λύση.   

 Ο κοινωνικός στρουθοκαμηλισμός σε όλο του το μεγαλείο….

Είναι δυνατόν ποτέ κανείς να αναλάβει οικειοθελώς, τέτοιου μεγέθους κοινωνικές ευθύνες στο βαθμό που του αναλογούν;

Οι αντιπολιτευόμενες φωνές που αναδείκνυαν το γεγονός ότι οι μεγάλες ευθύνες, για τη χρεοκοπία της χώρας, έχουν ονοματεπώνυμο δυστυχώς δεν επιδοκιμάστηκαν εκλογικά.

Γιατί δεν ήθελαν να παραδεχθούν το λάθος τους, ότι ψήφιζαν αγελαία τα κόμματα της συγκυβέρνησης τις τελευταίες δεκαετίες.

Περίμεναν και περιμένουν ακόμη χωρίς να αλλάξουν οι ίδιοι, να αλλάξει η γενικότερη κατάσταση. Θαύματα όμως δεν γίνονται πλέον…

Αν δεν αποκηρύξουμε και δεν καταδικάσουμε τις καταστροφικές συνήθειες του  παρελθόντος αυτό θα μας στοιχειώνει για πάντα. Τα χρόνια της επίπλαστης ευδαιμονίας με δανεικά πέρασαν οριστικά. Όσοι αρνούνται να το αποδεχτούν, συνήθως «οι βολεμένοι», το μόνο που πετυχαίνουν είναι να αυξάνουν τις δραματικές συνέπειες που θα πληρώσουμε όλοι….

Γκογκίδης Γιάννης

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.