Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Περίσσεψαν οι πανηγυρισμοί για την αναβάθμιση της ελληνικής οικονομίας από διεθνείς «οίκους αξιολόγησης». Και φυσικά αυτό αφορά τις δυνατότητες «ευνοϊκότερου δανεισμού» για το κεφάλαιο και όχι φυσικά για να καλυτερέψει η ζωή του λαού. Αυτός, «επιβραβεύεται» με τη συνεχή υποβάθμιση της ζωής του, την τεράστια ακρίβεια, το τέλος του μισθού στις 20 του μήνα. Τα ίδια τα κριτήρια της «αναβάθμισης» επιβεβαιώνουν ότι αυτή προϋποθέτει το τσάκισμα του λαού. Ας δούμε όμως για ποιες επιδόσεις «επιβραβεύεται» η ελληνική οικονομία:

-Για τους «δημοσιονομικούς δείκτες», δηλαδή τα ματωμένα πλεονάσματα και τους μόνιμους κόφτες στις λαϊκές ανάγκες, για να δίνονται δισ. σε πολεμικούς εξοπλισμούς και ζεστά πακέτα στο κεφάλαιο αυξάνοντας κατακόρυφα τη κερδοφορία τους.

-Για την «άνοδο των επενδύσεων», δηλαδή τα ρεκόρ καπιταλιστικής κερδοφορίας που πατάνε πάνω στην άγρια εκμετάλλευση, τα δεκάδες αντεργατικά μέτρα, την πολεμική ακρίβεια.

-Για την «πρόοδο των μεταρρυθμίσεων», δηλαδή τα μνημόνια διαρκείας για τον λαό. Γιατί το σύνολο των νόμων που ψηφίστηκαν στο πλαίσιο των 3 μνημονίων διατηρούνται και «εμπλουτίζονται».

Αυτή την αντιλαϊκή «σταθερότητα» λένε η κυβέρνηση και η «βολική αντιπολίτευση» ότι θα διαφυλάξουν ως κόρη οφθαλμού. Αυτή διαβεβαιώνουν ότι δεν θα ακουμπήσουν και τα άλλα αστικά κόμματα, που διεκδικούν το χρίσμα από το κεφάλαιο.

Ένα αποκαλυπτικό στοιχείο εδώ: Αν συγκρίνουμε τα 49 δισ. του συνόλου των φορολογικών εσόδων (που σε ποσοστό πάνω από 95% τα πληρώνει ο λαός) με τα περίπου 2,5 δισ. των μέτρων που ανακοίνωσε ο Κυρ. Μητσοτάκης στη ΔΕΘ, προκύπτει ότι η κυβέρνηση μέσα σε ένα 8μηνο έχει πάρει από τις τσέπες του λαού 20 φορές όσα λέει ότι θα δώσει. Και μάλιστα με ορίζοντα το 2030 και βάλε...

Ο μύθος της καπιταλιστικής «ανάπτυξης για όλους» καταρρέει από τις «επιβραβεύσεις» για τις οποίες κομπάζει η κυβέρνηση και αναγνωρίζουν όλοι οι άλλοι.

Ομως τα πανηγύρια και οι μεγαλοστομίες περί «ανθεκτικότητας» και «θωρακισμένης» καπιταλιστικής οικονομίας τρακάρουν με την πραγματικότητα.

Οι ίδιοι παραδέχονται πως μπροστά έρχεται η «τέλεια καταιγίδα», με συγχρονισμένη επιβράδυνση των οικονομιών όλων των ιμπεριαλιστικών κέντρων, «ενεργειακό χειμώνα» ως συνέπεια του πολέμου, συσσωρευμένη ακρίβεια και εκτίναξη των κρατικών χρεών σε «ιστορικά υψηλά».

Οι ίδιοι καλούν σε «επιβράδυνση» της Τεχνητής Νοημοσύνης, βλέποντας ότι κι αυτό το πεδίο δεν μπορεί να δώσει διέξοδο στα συσσωρευμένα κεφάλαια. Αντίθετα, συγκεντρώνει χαρακτηριστικά «θρυαλλίδας» για μια νέα καπιταλιστική κρίση.

Οι ίδιοι μιλάνε για «ενδεχόμενο σοκ με χαοτικές συνέπειες» και παραδέχονται ότι δεν μπορούν να προβλέψουν ποια θα είναι η κατάσταση στην ιμπεριαλιστική ΕΕ ούτε του χρόνου τέτοια εποχή.

Οι ίδιοι ομολογούν ότι έρχονται «τεκτονικές αλλαγές», στο έδαφος των ανταγωνισμών για τον πόλεμο και τους όρους συμμετοχής σε αυτόν, για το πώς θα σταματήσει η κατρακύλα της ΕΕ στον διεθνή ανταγωνισμό απέναντι σε ΗΠΑ και Κίνα.

Οι ίδιοι έλεγαν πριν από μερικές εβδομάδες πως δεν βάζουν το χέρι τους στη φωτιά για το αν του χρόνου θα γίνει Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ εξαιτίας των ανταγωνισμών...

Οι ίδιοι παραδέχονται ότι η στρατηγική αναβάθμισης του ρόλου της αστικής τάξης στην περιοχή, οι «πρωτοβουλίες» και οι συμμαχίες που την υπηρετούν, με τη συναίνεση όλων των κομμάτων, οξύνουν τις σχέσεις με την τουρκική αστική τάξη, δημιουργούν προϋποθέσεις ακόμα και για παρατεταμένη σύγκρουση...

Στον κόσμο που φλέγεται απ' τους ανταγωνισμούς και όπου οι νέοι συσχετισμοί «διαμορφώνονται μέσω της ισχύος», είναι πρόκληση να ζητούν από τον λαό να στοιχηθεί με συμφέροντα και σχεδιασμούς που οδηγούν σε πιο βαθιά εμπλοκή και όλεθρο, στο όνομα της σταθερότητας (!).

Στην «Ελλάδα του 2030» που οραματίζονται, θέλουν τον λαό να κρατάει την «ομπρέλα» του κεφαλαίου στο μάτι της «τέλειας καταιγίδας» των πολέμων και των κρίσεων, που βρίσκονται στο DNA του καπιταλισμού. Τον παραμυθιάζουν μάλιστα ότι αυτός είναι ο τρόπος να μείνει άβρεχτος, όταν όλα γύρω του βουλιάζουν στον πόλεμο και την κρίση.

Το πραγματικό δίλημμα για τον λαό είναι αν θα υποκύψει στα κελεύσματα και τους εκβιασμούς τους, αν θα δηλώσει «παρών» στα βρώμικα σχέδια της αστικής τάξης, που διεκδικεί μερτικό στην ιμπεριαλιστική λεία. `Η αν θα υπερασπιστεί τη ζωή και το μέλλον του, διαλέγοντας τον δρόμο της σύγκρουσης με την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση στη ψηφιακή εφημερίδα InVeria