Δεσμεύσεις

Δεν πρόλαβε καλά καλά να πέσει η πρώτη βόμβα στα Στενά του Ορμούζ στη νέα φάση κλιμάκωσης της πολεμικής σύγκρουσης και τα αστικά επιτελεία βγήκαν παγανιά για να εξηγήσουν τις σημαντικές επιπτώσεις που θα έχουν οι εξελίξεις στο μεταφορικό κόστος, στην αγροτική παραγωγή και τη βιομηχανία, το πόσο θα επηρεάσουν τον πληθωρισμό και τα μεγέθη του κρατικού προϋπολογισμού.

Τα παραπάνω επιβεβαιώνουν ότι τα παραμύθια που έλεγαν προ μηνός για την «κρίση που αφήσαμε πίσω μας» δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα σε έναν κόσμο που φλέγεται από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, στους οποίους είναι βυθισμένη η ελληνική κυβέρνηση, και από τα ίδια τα αδιέξοδα που βρίσκονται στο «DNA» του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος. Όσο για τα περί «θωρακισμένης οικονομίας», αφορούν σε κάθε περίπτωση τα κέρδη του κεφαλαίου, την ώρα που για τον λαό γίνεται «προετοιμασία εδάφους» για τα ακόμα χειρότερα που βρίσκονται μπροστά του.

Δεν είναι τυχαίο ότι καλούν τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα να συνηθίσουν στην ιδέα ότι «οι κρίσεις είναι η νέα κανονικότητα» και ότι εκείνοι θα αναλάβουν να τις πληρώνουν με όλα τα μέσα για να μείνει αλώβητη η καπιταλιστική κερδοφορία, να επιτευχθούν οι «εθνικοί» στόχοι του κεφαλαίου, μέσα στους «φουρτουνιασμένους καιρούς» με ύφεση στην Ευρωζώνη, οξυμένους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και αντιθέσεις εντός και εκτός ευρωατλαντικού στρατοπέδου.

Οι εργαζόμενοι λοιπόν καλούνται να κάνουν νέες θυσίες, να δουλεύουν ήλιο με ήλιο στις «ειδικές οικονομικές ζώνες» του κεφαλαίου για την «αυτονομία» της ΕΕ, βασικά για τη στροφή στην πολεμική οικονομία και για να πάρουν κομμάτι από τη «λεία» Ευρωπαίοι και Ελληνες καπιταλιστές. Οι βιοπαλαιστές αγρότες και κτηνοτρόφοι οδηγούνται στην καταστροφή και στο ξερίζωμα για τη «μεγέθυνση» και τον «εξαγωγικό προσανατολισμό» των εμποροβιομηχάνων, ενώ την ίδια ώρα ο λαός στενάζει στα ταμεία των σουπερμαρκετάδων για να μη χάσουν ούτε σεντ από τα κέρδη τους. Οι αυτοαπασχολούμενοι καλούνται να ματώσουν ξανά με προκαταβολές φόρων, νέα «ψηφιακή» φοροεπίθεση, με το κόστος παραγωγής να εκτοξεύει παραπέρα τα χρέη εκατοντάδων χιλιάδων, την ίδια ώρα που για επιχειρηματικούς ομίλους και επενδυτές γράφονται και νέα προνόμια, φοροαπαλλαγές και διαγραφές χρεών. Ο λαός καλείται να ματώνει και να θυσιάζει τις ανάγκες του σε Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια, για τη «δημοσιονομική πειθαρχία» στο ταμείο του αστικού κράτους, από την οποία εξαιρούνται οι εξοπλισμοί και λοιπές «ανελαστικές δαπάνες» του κεφαλαίου. Να πληρώνει πανάκριβη Ενέργεια για να κερδίζουν οι εγχώριοι όμιλοι από την «πράσινη μετάβαση» και τα σχέδια «ενεργειακής κυριαρχίας» των ΗΠΑ που υπηρετούν.

Κάθε «εθνικός» στόχος του κεφαλαίου, τον οποίο υλοποιεί η κυβέρνηση και προσυπογράφουν η σάπια σοσιαλδημοκρατία και όλα τα αστικά κόμματα, στην άλλη του όψη έχει νέα βάρη και θυσίες για τον λαό. Αυτή η «μεγάλη εικόνα» ορίζει και την πραγματικότητα με την οποία θα έρθει αντιμέτωπος ο λαός την επόμενη κιόλας μέρα, άμεσα, γι' αυτό και δεν χωράει ούτε ώρα χαμένη στην οργάνωση της πάλης των εργαζομένων, του λαού, στη σύγκρουση με την πολιτική αυτή.

Αυτά εννοεί η κυβέρνηση όταν μιλάει για «σταθερότητα», και όταν καλεί σε υπερψήφισή της για ένα «νέο κύμα» μεταρρυθμίσεων και για να «ολοκληρώσει τη δουλειά»: Ο νέος γύρος αντιλαϊκής επίθεσης είναι μπροστά, ως μονόδρομος για να θωρακιστεί η καπιταλιστική κερδοφορία που τσακίζει τις λαϊκές ανάγκες.

Οι υποτιθέμενες «συμφωνίες κυρίων» της κυβέρνησης με σουπερμαρκετάδες, εφοπλιστές και διυλιστήρια δεν αλλάζουν στο ελάχιστο αυτήν την πραγματικότητα, δεν αξίζουν ούτε το χαρτί που γράφονται. Τα δε μέτρα που διαφημίζει η κυβέρνηση ενόψει ΔΕΘ όχι μόνο είναι στη λογική «δέκα σου παίρνω, ένα σου δίνω», αλλά λειτουργούν και ως άλλοθι της αντιλαϊκής επίθεσης.

Καμία αξία δεν έχουν επίσης για τον λαό οι ελάχιστες και «κοστολογημένες» προτάσεις των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, του ΠΑΣΟΚ, του κόμματος Τσίπρα, του ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών, ακριβώς γιατί μοιράζονται με την κυβέρνηση τις ίδιες δεσμεύσεις στο κεφάλαιο. Αποκαλυπτικοί εξάλλου είναι οι όρκοι πίστης που δίνουν το διάστημα αυτό στα «δημοσιονομικά όρια» του αστικού κράτους και της ΕΕ, και στα ματωμένα πλεονάσματα.

Δεν υπάρχει «δίκαιη διαχείριση» και «δίκαιη ανάπτυξη» σε ένα άδικο, εκμεταλλευτικό σύστημα, δεν γίνεται να κερδίζουν και οι εργαζόμενοι και το κεφάλαιο.

Αντίθετα, όλα όσα βρίσκονται μπροστά «φωνάζουν» ότι για να κερδίσει ο λαός πρέπει να χάσουν το κεφάλαιο, η κυβέρνηση, τα κόμματά του. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο δυναμώνοντας τον αγώνα και τη συμμαχία των εργαζομένων, των αυτοαπασχολούμενων, των αγροτών, της νεολαίας, απέναντι σε κάθε αντιλαϊκή κυβέρνηση, σημαδεύοντας την αιτία των «συνεχών κρίσεων», το καπιταλιστικό κέρδος, το κεφάλαιο και την εξουσία του. Αυτόν τον δρόμο της σύγκρουσης για να νικήσει ο λαός φωτίζει το ΚΚΕ, σε αυτόν τον δρόμο πρωτοστατεί και γι' αυτό τώρα και στις επερχόμενες εκλογές πρέπει ο λαός να το ενισχύσει.

• Το άρθρο αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη» της Τετάρτης 15 Ιούλη 2026

Επόμενο άρθρο

Διλήμματα...