Πού πάμε τελικά;

Οι συναντήσεις Σαμαρά και Τσίπρα με τον Κ. Παπούλια και όσα τις ακολούθησαν ήρθαν να προσθέσουν νέα επεισόδια στο σίριαλ, που έχουν στήσει κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ για το ποιος είναι ο εγγυητής της «συναίνεσης» και της «συνεννόησης», της «σταθερότητας» και της «ομαλότητας» και ποιος, από την άλλη, είναι αυτός που με τη στάση του τις δυναμιτίζει.Ο ΣΥΡΙΖΑ - λέει η κυβέρνηση - ζητά «θεσμική εκτροπή», «σπέρνει το φόβο της πολιτικής αστάθειας», ζητά πρόωρες εκλογές ενώ «τις φοβούνται οι ξένες αγορές». Ο πρωθυπουργός - απαντά ο ΣΥΡΙΖΑ - αρνείται τις προτάσεις Τσίπρα, γιατί «δεν επιθυμεί την πολιτική συνεννόηση και επιλέγει την τεχνητή πόλωση και την αποσταθεροποίηση», με «μοναδική επιδίωξη την πολιτική του επιβίωση».. Το ζουμί για το λαό βέβαια είναι συγκεκριμένο: Όταν μιλούν για «σταθερότητα» και «ομαλότητα» δεν εννοούν σταθερά εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, δεν εννοούν τα εργατικά - λαϊκά στρώματα να ζουν μια ζωή χωρίς την απειλή της ανεργίας, της ανασφάλειας ή ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου. Εννοούν τη σταθερότητα και ομαλότητα στην εξασφάλιση της στήριξης της κερδοφορίας του εγχώριου κεφαλαίου, της συμμετοχής του στους διεθνείς ανταγωνισμούς για το μοίρασμα των αγορών.

Από την άλλη στον τομέα της οικονομίας όσο περνάνε οι μέρες, τόσο πιο καθαρό γίνεται ότι το «τέλος των μνημονίων» δε σημαίνει και το τέλος των αντιλαϊκών μέτρων. Αντίθετα, επιβεβαιώνεται ότι τα λεγόμενα «διαρθρωτικά μέτρα» θα συνεχιστούν και θα ενταθούν.Με τον ίδιο τρόπο, θα συνεχιστεί και η δημοσιονομική «επιτήρηση» από τους μηχανισμούς της ΕΕ. Το καθεστώς αυτό ισχύει για όλα τα κράτη - μέλη, είτε υπάγονται σε μνημόνια είτε όχι, με βάση τους κανόνες της ενισχυμένης δημοσιονομικής εποπτείας, που ισοδυναμούν με «μνημόνια διαρκείας». Προσπαθεί ουσιαστικά ο καθένας από τους διεκδικητές της διακυβέρνησης να πείσει ότι μόνο με αυτόν στην κυβέρνηση και μόνο με το δικό του μείγμα διαχείρισης του χρέους και των ελλειμμάτων μπορούν να εξυπηρετηθούν οι κατά τ’ άλλα κοινοί τους στόχοι. Για το λαό η «μετά μνημόνιο» εποχή που υπόσχονται και οι δύο δυνάμεις, ζητώντας τη λαϊκή στήριξη δεν θα είναι μέρες «ευτυχίας». Αντίθετα όλα δείχνουν ότι θα έχουμε νέα μέτρα, που προκύπτουν από την ανάγκη του κεφαλαίου να θωρακίσει την ανταγωνιστικότητά του.

Ο λαός δεν πρέπει να ανεχτεί ένα τέτοιο μέλλον που συνεχίζει να τον καταστρέφει. Ούτε, όμως, να αναζητήσει τη διέξοδο στο «άλλο μείγμα» διαχείρισης που σε τελική ανάλυση θα έχει ως στόχο την υπεράσπιση του ίδιου αντιλαϊκού δρόμου.Ανακούφιση και ευημερία για το λαό μπορεί να υπάρξει μόνο σε σύγκρουση μ’ αυτήν τη στρατηγική. Η επόμενη μέρα θα τον βρει σε καλύτερη θέση αν πιστέψει στη δύναμή του και διαλέξει να σφραγίσει ο ίδιος με την πάλη του τις εξελίξεις. Η επιτυχία του πρόσφατου πανελλαδικού συλλαλητηρίου, η μάχη της απεργίας στις 27 Νοέμβρη που είναι μπροστά δείχνουν το δρόμο απέναντι στα παιχνίδια αυτά: Αντίσταση, αγώνας, Λαϊκή Συμμαχία ενάντια στα μονοπώλια και την εξουσία τους, ενάντια στις αυταπάτες για «παλιούς» και «νέους» σωτήρες που οδηγούν σε νέους αντιλαϊκούς κατήφορους.

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη «ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ»

Προηγούμενο άρθρο

Πρώτες σκέψεις με αφορμή τη συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο της Βέροιας σχετικά με τη νέα κυκλοφοριακή μελέτη

Επόμενο άρθρο

Οι μαθητές έχουν δικαίωμα και δίκιο να διεκδικούν!