Νέοι και μεγαλύτεροι κίνδυνοι γεννιούνται για τη γενίκευση των συγκρούσεων στα ιμπεριαλιστικά μέτωπα της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής, αλλά και για την ενοποίησή τους, με τις κουκκίδες να ενώνονται η μία μετά την άλλη. Κρίκο για μια τέτοια εξέλιξη αποτελεί η ουκρανική επίθεση σε ιρανικό πλοίο στην Κασπία Θάλασσα, η πρώτη που καταγρ... Περισσότερα
Το σχέδιο
από Η Άλλη Άποψη
Νέοι και μεγαλύτεροι κίνδυνοι γεννιούνται για τη γενίκευση των συγκρούσεων στα ιμπεριαλιστικά μέτωπα της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής, αλλά και για την ενοποίησή τους, με τις κουκκίδες να ενώνονται η μία μετά την άλλη. Κρίκο για μια τέτοια εξέλιξη αποτελεί η ουκρανική επίθεση σε ιρανικό πλοίο στην Κασπία Θάλασσα, η πρώτη που καταγράφεται από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία.
Η επίθεση των Ουκρανών ανοίγει ένα ακόμα μέτωπο στον πόλεμο που μαίνεται επί 4,5 χρόνια. Με την κάλυψη Ευρωπαίων και Αμερικανών «συμμάχων», οι ουκρανικές δυνάμεις επιχειρούν ήδη στη Μεσόγειο και στοχοποιούν ρωσικά εμπορικά και στρατιωτικά πλοία. Τρανή επιβεβαίωση, η αποκάλυψη του θαλάσσιου drone στα ανοιχτά της Λευκάδας και όσα ακολούθησαν.
Οι προειδοποιήσεις του Ιράν προς το καθεστώς της Ουκρανίας ότι θα υπάρξουν αντίποινα για την επίθεση στην Κασπία μπορεί να οδηγήσουν σε άμεση εμπλοκή στον πόλεμο ΝΑΤΟ - Ρωσίας, και να μετατρέψουν ολόκληρη την περιοχή από τη Μαύρη και την Κασπία Θάλασσα μέχρι τον Περσικό Κόλπο σε ένα απέραντο πεδίο μάχης.
Οι προϋποθέσεις για να συμβεί αυτό δεν έπεσαν βέβαια από τον ουρανό. Ούτε προέκυψαν τώρα. Υπόβαθρο και στα δύο μέτωπα είναι οι ανταγωνισμοί που οξύνονται ανάμεσα στο ευρωατλαντικό και στο υπό διαμόρφωση ευρασιατικό στρατόπεδο. Στην άκρη του νήματος βρίσκεται η αντιπαράθεση ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, που το διακύβευμά της αναγνωρίζεται πίσω από κάθε ιμπεριαλιστική σύγκρουση.
Οι αντιθέσεις στο εσωτερικό της ευρωατλαντικής συμμαχίας είναι επίσης παράγοντας που οδηγεί τις εξελίξεις. Οι Ευρωπαίοι ΝΑΤΟικοί θέλουν μεγαλύτερη δέσμευση των ΗΠΑ στον πόλεμο της Ουκρανίας, και αντίστροφα οι ΗΠΑ εξαρτούν ακόμα και το μέλλον της ευρωατλαντικής συμμαχίας από την εμπλοκή των Ευρωπαίων συμμάχων τους στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής. Ενα πλέγμα ανειρήνευτων ανταγωνισμών, αλλά και συμμαχικών συμφερόντων που συγκλίνουν και αποκλίνουν, σπρώχνει τις εξελίξεις σε ανεπίστρεπτη πορεία κλιμάκωσης.
Μέσα σ' αυτό το ναρκοπέδιο για τους λαούς, η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται για την παροχή κάθε βοήθειας στο καθεστώς Ζελένσκι και έμπρακτα στηρίζει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ στον πόλεμο με το Ιράν, επιβεβαιώνοντας τον ρόλο της «γέφυρας» στις αντιθέσεις ΗΠΑ - ΕΕ. Με τέτοιους ρόλους, που βάζουν τον λαό πιο βαθιά στη δίνη των ανταγωνισμών και των συγκρούσεων, επιδιώκει η αστική τάξη να αναβαθμίσει τη θέση της στην περιοχή και να πάρει μερίδιο από τη μοιρασιά της ιμπεριαλιστικής λείας.
Τους σχεδιασμούς της στηρίζουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και όλα τα άλλα κόμματα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, υπηρετώντας στρατηγικούς στόχους και επιλογές του κεφαλαίου, που περνάνε μέσα από τη μεγαλύτερη εμπλοκή στα πεδία των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Γι' αυτό υπάρχει γενικευμένη «αφωνία» και σιγή ασυρμάτου στο αστικό πολιτικό σύστημα για τις επικίνδυνες εξελίξεις.
Το κοινό τους κυβερνητικό πρόγραμμα δεν κρύβει καμία έκπληξη. Με οποιαδήποτε επόμενη κυβέρνηση, ο λαός θα συνεχίσει να βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Θα πληρώνει όλο και πιο ακριβά τις συνέπειές του σε κάθε πτυχή της ζωής του. Θα εκτίθεται σε ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους για τα συμφέροντα της αστικής τάξης.
Αυτό είναι το σχέδιο που έχουν για την επόμενη μέρα η ΝΔ, η σοσιαλδημοκρατία του Τσίπρα, του ΠΑΣΟΚ ή του ΣΥΡΙΖΑ, τα άλλα κόμματα, και το οποίο καθορίζεται από τις ανάγκες του κεφαλαίου.
Το άλλο σχέδιο, η μόνη πραγματική και ρεαλιστική απάντηση στη καταστροφική πολιτική του κεφαλαίου και των κομμάτων του, είναι αυτό που προτείνει το ΚΚΕ: Να δυναμώσει η πάλη ενάντια στις στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου και στον ίδιο τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για την απεμπλοκή της χώρας απ' αυτόν.
Να μεγαλώσει η αμφισβήτηση συνολικά της πολιτικής των κομμάτων που υπηρετούν την πολιτική της εμπλοκής. Να γενικευτεί η σύγκρουση για τις ζωές μας ενάντια στα κέρδη τους μέσα στους χώρους δουλειάς, για τους μισθούς, την υγεία και την ασφάλεια, για τις συνέπειες της πολεμικής οικονομίας και την «κουλτούρα φερέτρων», που θέλει το λαό κρέας για τα κανόνια τους.
Το σχέδιο αυτό, που μπορεί να ανοίξει δρόμο προοπτικής για τον λαό, δεν αφορά κάποιο μακρινό αύριο, αλλά το σήμερα, το τώρα. Η ενίσχυση του ΚΚΕ παντού - και στις εκλογές, όποτε κι αν γίνουν - μπορεί να πολλαπλασιάσει τη δύναμη του λαού στη σύγκρουση με την πολιτική που τον εξοντώνει, φωτίζοντας τις δυνατότητες για το μεγάλο άλμα προς τα μπρος: Την ανατροπή του συστήματος του πολέμου και της εκμετάλλευσης, το κέρδισμα της εξουσίας από τον λαό, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.